Μια ιστορία με εύγεστο τέλος

Άμα δεν έχω χρόνο να γράψω διηγήματα γράφω ποιήματα (κάνω αποπήρα) .
Προσπαθώ να συμπυκνώσω και να συρρικνώσω ιστορίες και έννοιες σε λίγες γραμμές, γράφω όπου βρω φτάνει να γράψω….
Είμαι στην καφετέρια έχω σαράντα πέντε  λεπτά μέχρι να τελείωση το μάθημα ο γιος μου από το διπλανό φροντιστήριο.
Παραγγέλνω μαύρο τσάι με ένα κουταλάκι μέλι και λίγο γάλα.
Ξεκινώ να γραφώ στο κινητό. Βλέπω τους φοιτητές στα γύρω τραπέζια…
κρυώνω και ζεσταίνω τον λαιμό μου ρουφώντας λίγο τσάι.
Κάτι ήθελα να γράψω αλλά ξέχασα παρασυρόμενος από μυρωδιές φρεσκοτηγανισμένων πουρρεκιών αναρής και χαλλουμιού που άφησε στον πάγκο δίπλα μου ο καφετζής.
Παραγγέλνω μια μερίδα. Άστα να πάνε λέω και τα ποιήματα και τα διηγήματα και το λογοτεχνικό βιβλίο που κρατάω κλειστό.
Σταματάω να γράφω και αρχίζω να τρώω.
Ήταν μια ιστορία με εύγεστο τέλος!

pourekia

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: