Θεαγένιος Δρόμος Θάσου

α1Πέρασε κιόλας  μια εβδομάδα από την ολοκλήρωση του πρώτου μου (και ελπίζω όχι και μοναδικού) αγώνα υπεραπόστασης 105 χιλιόμετρων , Μαζεύω τα κομματάκια του πάζλ μου και τα τοποθετώ στη σειρά για να δομήσω και πάλη τον εαυτό μου, ο οποίος αρνείται να προσγειωθεί στην πεζή  πραγματικότητα.  Η ιστορία ξεκίνησε πριν ένα εξάμηνο περίπου που έκαμψα την αντίσταση της δρομικής μου λογικής και αποφάσισα να ψάξω ένα αγώνα υπεραπόστασης. Μέχρι τότε έτρεχα αγώνες  δρόμου από μερικά χιλιόμετρα μέχρι μαραθώνιους  (42 χιλιόμετρο και 196 μέτρα). Αρχικά σκέφτηκα να τρέξω  ένα αγώνα γύρο  στα 60 χιλιόμετρα και έσπευσα να το πω και στο φίλο Βασίλη Περικλεούς που ζει στην περιοχή της Καβάλας  και που είναι καλός και έμπυρος αθλητής σε τέτοιες αποστάσεις ο οποίος μου είπε «άμα είναι να τρέξεις  αγώνα ουλτρα τρέξε τουλάχιστο ένα αγώνα 100 χιλιομέτρων» και μου πρότεινε τον     ΘΕΑΓΕΝΙΟ  ΔΡΟΜΟ  ΘΑΣΟΥ  απόστασης 105 χιλιόμετρα. Λέγοντας μου επίσης  ότι η παρουσία μου  θα ήταν ένα κίνητρο και για τον ίδιο για να τον τρέξει ξανά (τον είχε τερματίσει στην τρίτη θέση  την προηγούμενη χρονιά)
Το σκέφτηκα και το ξανασκέφτηκα και λέω αν δεν το κάνω τώρα δεν θα το κάνω ποτέ, το είπα και στη φίλη Πολα (που και αυτή τρέχει υπεραπόστασης  ) η οποία πρόθημα είπε ότι ενδιαφερόταν να πάει και αυτή.
Ενημέρωσα τον Βασίλη ζητώντας και μερικές προπονητικές συμβουλές  και από το Ιανουάριο αναπροσάρμοσα την προπόνηση με στόχο τον αγώνα που πραγματοποιήθηκε στης 22/4 .
Η προετοιμασία με τα πολλά χιλιόμετρα δεν με άγχωσε, αντίθετα την απολάμβανα κάθε μέρα . Εβδομαδιαίος όγκος προπόνησες από 100 μέχρι 130 χιλιόμετρα  χωρίς ένα ρεπό από την αρχή του χρόνου μέχρι την μέρα του αγώνα. (μεγάλο μέρος της προετοιμασίας το κάναμε μαζί με την Πολα) . Άμα με κρατούσε το δέος και ο λίγο ο φόβος για την απόσταση «ενοχλούσα» τον Βασίλη με μηνύματα και τηλεφωνήματα για να με καθησυχάσει.  Μέχρι τη μέρα του αγώνα έτρεξα άλλους δυο αγώνες στα πλαίσια της προετοιμασίας  τον Φεβρουάριο και Μάρτιο, ημημαραθώνιο και μαραθώνιο αντίστοιχα με χρόνους 1,24 και 3,10 .
Μέρα διεξαγωγής του αγώνα Σαββάτο οπόταν από παρασκευή ξημερώματα ξεκινήσαμε για αεροδρόμιο με προορισμό τη Θεσσαλονίκη και από εκεί στα ΚΤΕΛ για να πάρουμε Λεωφορείο για Ελευθερούπολη (λίγο έξω από Καβάλα) όπου συναντήσαμε τον Βασίλη και τον γαμπρό του Σωκράτη που και αυτός θα επιχειρούσε πρώτη φορά αγώνα πάνω από 100 χιλιόμετρα. Μετά από μια σύντομη στάση στο σπίτι του Βασίλη που γευτήκαμε τις μαγειρικές του ικανότητες  (Αρακά ,πατάτες, καρότο σαλάτα και ψωμί από πετρομηλο) φύγαμε όλοι μαζί για κεραμωτή για να πάρουμε το πλοίο για ένα ολιγόλεπτο ταξίδι μέχρι το απέναντι νησί της Θάσου. Φτάσαμε επιτέλους  γύρο στης 5,30 το απόγευμα στο ξενοδοχείο όπου θα φιλοξενούσε τον αγώνα .
Ήταν όλα τέλεια, το ξενοδοχείο, οι διοργανωτές οι εθελοντές…
Στο ξενοδοχείο συναντηθήκαμε με τον Γιώργο, ακόμα ένα συναθλητή  Κύπριο, παιδικό φίλο του Βασίλη που ζει στην Εύβοια .

Όλα πλέων κινούνταν πολύ γρήγορα, παραλαβή δωματίων ,πέρασμα από τη γραμματεία για επιβεβαίωση και παραλαβή του αριθμού συμμετοχής μας,   φαγητό, ενημέρωση από τους διοργανωτές  για τον αγώνα Γιάννη και Νικό (δυο ωραίοι άνθρωποι  που κάνουν καταπληκτική δουλειά )   και επιτέλους λίγη ξεκούραση.
Η  ημέρα του Αγώνα.
Το πρόγευμα ανήγε στις 5.30  , κατέβηκα στης 6 ,συνάντησα τους φίλους, έφαγε ο κάθε ένας ότι είναι συνηθισμένος να τρώει για πρωινό και επιστρέψαμε στα δωμάτια μας για τις τελευταίες προετοιμασίες πριν την εκκίνηση  η οποία ήταν προγραμματισμένη για η ώρα 7 έξω από την είσοδο του ξενοδοχείου .
Μέχρι να καταλάβω τη πήγαινα να κάνω και να σκουπίσω και μερικά δάκρια που το έσκασαν από την έκρηξη Ηφαίστειου συναισθημάτων που με πλημμύρησαν δόθηκε η εκκίνηση.
Πάτησα το χρονόμετρο μου και ξεκίνησα…
Γύρεψα τον Βασίλη και το Γιώργο , τους είδα αρκετά ποιο μπροστά αλλά δεν επιχείρησα να τους φτάσω, κουβέντιασα (και γνωρίστηκα)  με τον Χρίστο, λέγοντας του ότι  πρώτη φορά επιχαρώ κάτι τέτοιο
μου είπε χαμογελώντας  «θα σου πάρουμε τη παρθενιά σου εδώ στη Θάσο»   μετά από 3-4 χιλιόμετρο έφτασα τον Βασίλη και το Γιώργο και σαν προπάρεις που ήμουν έτρεχα δίπλα τους για να μάθω. Σε ένα σταθμό ο Βασίλης είχε μένει  λίγο πίσω και συνέχισα να τρέχω με τον Γιώργο ανακαλύπτοντας  άλλο ένα ωραίο άνθρωπο μέσα από τη κουβέντα μας.   Τα πρώτα 50 χιλιόμετρο πέρασαν σχετικά εύκολα αλλά  μάλλον γρηγορότερα από όσο θα έπρεπε με αποτέλεσμα να νιώσω τα πρώτα σημάδια κούρασης οποία μετριαζόταν από τη πανέμορφη διαδρομή και το τοπίο που απλωνόταν γύρο μας.
Ο αγώνας αποτελεί την απόλυτη περιμετρική διαδρομή του νησιού σε ασφάλτηνο  δρόμο εκτός ένα κομμάτι χωματόδρομο έντεκα περίπου χιλιομέτρων.

5
Κοντά στα 55 χιλιόμετρο λέω στο Γιώργο ότι το σώμα άρχισε την άρνηση   και ότι θα κόψω λίγο το ρυθμό λίγο μετά με πέρασε και ο Βασίλης δίνοντας μου συμβουλές για το πώς να διαχωριστώ την κατάσταση που βρισκόμουν . Από το 58 μέχρι τον μεγάλο σταθμό στα 67 χιλιόμετρο σερνόμουν!!!  Έτρεχα και περπατούσα (μα πολύ αργά!!)  παλεύοντας με το σώμα που φώναζε «φτάνει» και το πνεύμα που έλεγε «πάμε» .Θυμήθηκα τη συμβουλή του άλλου φίλου Σέργιου Νικολαΐδη που μου είπε «όταν καρφώσεις κάνε υπομονή και θα περάσει» . Έφτασα επιτέλους στον μεγάλο σταθμό στα 67 χιλιόμετρα ,έφαγα  μισή πατάτα βραστή και δυο κουταλιές ρύζι, άλλαξα παπούτσια και φανέλα, μου έκαναν  λίγο μασάς στα πόδια και ξεκίνησα ανανεωμένος να τρέχω λες και εκεί δόθηκε η εκκίνηση.
Η χαρά μου δεν κράτησε για πολύ  αφού μέχρι το 75 χιλιόμετρο «κάρφωσα»    και πάλη.  Ο χρόνος μου  σε εκείνο το σημείο ήταν κοντά στις οκτώμισι ώρες  και δεδομένου ότι ο αγώνας είχε όριο αποκλεισμού της 15 ώρες έκανα τη σκέψη «και περπατητος θα πάω και θα τερματίσω εντος ορίου» καμιά μα καμιά σκέψη για να εγκαταλείψω του αγώνα και αυτός ο έλεγχο του μυαλού πάνω στο σώμα μου   με έκανε να νιώθω πολύ περήφανος. Δεν ξέρω τη συντελείτε μέσα στο σώμα και στο μυαλό εκείνη την ώρα, Ξέρω ότι βίωνα ένα πρωτόγνωρο  ταξίδι σωματικό και πνευματικό που το απολάμβανα πάρα πολύ.    Από το 75 μέχρι το 85 με είχαν περάσει αρκετοί δρομείς αφού είχα ρίξει κατά πολύ τον ρυθμό μου και περπάτησα και αρκετά. Στο 87 περίπου με πλεύρισε η Πολα η οποία ήταν η πρώτη γυναίκα στην κατάταξη  , πήρα και πάλη (όσο μπορούσα ) τα πάνω μου και συνέχισα μαζί ενώ κουβεντιάζοντας αποφασίσαμε πως θα ήταν ωραίο να τερματίζαμε και μαζί.
Φτάσαμε στον τερματισμό διανύοντας την απόσταση των 105 χιλιομέτρων σε 11 ώρες και 56 λεπτά καταλαμβάνοντας την 16 και 17 θέση πέφτοντας στις αγκαλιές των συναθλητών μας  που περίμεναν στον τερματισμό. Τα συναισθήματα ήταν τόσο έντονα που αυθόρμητα τα δάκρια πετούσαν σαν σπίθες φωτιάς.
Την απόσταση αν την σεβαστής θα σε ανταμείψει και θα , ναι να την απομυθοποίησης αλά να τη σέβεσαι!!!

Την επομένη μέρα την βγάλαμε στο δρόμο της επιστροφής, τα πόδια «πιασμένα» και κουρασμένα από την υπερπροσπάθεια χωρίς κανένα τραυματισμό  .
Οι επόμενες  δυο μέρες με βρήκαν να κάνω εναλλαγή περπάτημα και τρέξιμο για μερικά χιλιόμετρο και από την τέταρτη να τρέχω κανονικά .
Αυτό που δεν μπορούσα να βάλω σε «τάξη» ήταν το μυαλό μου το οποίο αποσυντονίστηκε, είμαι που είμαι αυθόρμητος είχα γίνει ακόμα περισσότερο σε βαθμό παρορμητικού, η σκέψη μου ήταν στο νησί και τον αγώνα , ήθελα να επικοινωνώ με τον Βασίλη για να μιλάμε ,ανταλλάξαμε με τον Γιώργο και τον Σωκράτη μερικά μηνύματα για την εμπειρία μας , συζητήσαμε και επαναλάβαμε με την Πολα αρκετές φορές τα ιδία και τα ίδια θετικά σχόλια για την εμπειρία μας και όσο η ημέρες περνούν επανερχόμαστε σιγά σιγά στη  πραγματικότητα έχοντας στη φαρέτρα μας μια τόσο δυνατή εμπειρία που  μπορεί να αναχαιτίσει όλα τα μικρά  και ασήμαντα της καθημερινότητας που νομίζουμε πως είναι μεγάλα και σημαντικά.
Βασίλη ,Γιώργο, Σωκράτη σας ευχαριστώ.
Υ.Γ και ένα αστείο περιστατικό. Στο αεροπλάνο όταν επιστρέψαμε και ετοιμαζόμαστε να κατεβούμε ένας κύριος που με είδε ότι δυσκολευόμουν να περπατήσω κρατώντας και τη βαλίτσα στο χέρι προθυμοποιήθηκε να με βοηθήσει λέγοντας μου   «να πάρω τη βαλίτσα σου  αφού δεν πάρεις»      του είπα ότι είναι για καλό σκοπό που δεν μπορώ και περπατώ έτσι και τότε μου λέει «ασφαλώς είναι για καλό, πέτυχε η επέμβαση;»

β1

α6

τερματισμος

Advertisements

4 Σχόλια

  1. Zacharias said,

    Μαΐου 2, 2017 στις 5:39 πμ

    Μπραβο Κωστα τα θερμα μου συγχαρητηρια
    Αντε με το καλο του χρονου στο Cape town

  2. Μαΐου 2, 2017 στις 10:32 πμ

    Ωραία τα περίγραψες Κώστα, μου άρεσε το χιουμοριστικό στοιχείο που έβαλες. Προσμένω την επόμενη κοινή μας εμπειρία!

  3. Φοίβος said,

    Μαΐου 2, 2017 στις 1:35 μμ

    Μπράβο Κώστα. Πάντα τέτοια. Όταν η ψυχή έχει θέληση και σθένος, όλα γίνονται.

  4. Neraida said,

    Μαΐου 2, 2017 στις 7:03 μμ

    Ένα μεγάλο μπράβο κι από μένα!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: