«Ασγατα ουλτρα» 70 χιλιομετρα

asgata
Κάποτε σχεδόν κάθε τρέξιμο ηταν και μια αφορμή να γράψω ένα κείμενο, τους τελευταίους πολλούς μήνες το μυαλό προτίμα να κάνει μεγάλες παύσης,  ακόμα και όταν τρέχω.
Για να τρέξεις ένα αγώνα υπεραπόστασης  χιάζεσαι ιδιαίτερη προετοιμασία  και η ανακοίνωση για τη διεξαγωγή  του έφτασε στα αυτιά μου  πριν δυο περίπου  μήνες  ενώ προετοιμαζόμουν να τρέξω τον Μαραθώνιο στην Πάφο.
Το πράγμα δεν χωρούσε ιδιαίτερη σκέψη και το παρόν μου στην εκκίνηση δεδομένο για τους ποιο κάτω λογούς.
Πρώτον γιατί τα παιδιά που διοργάνωναν τον αγώνα είναι φίλοι και ήταν υποχρέωση μου να στηρίξω την προσπάθεια.
Δεύτερο γιατί η διαδρομή (περνώντας μέσα από ορεινά χωριά της επαρχίας Λεμεσού και Λάρνακας ) υποσχόταν μια ανεπανάληπτη εμπειρία.
Τρίτον η πρόκληση των 70 χιλιόμετρων αφού πέρασαν κιόλας δυο χρόνια από την προηγούμενη εμπειρία με υπεραποσταση (θεαγενειος αγώνας δρόμου στη Θάσο 104 χιλιόμετρα) .
Σαββάτο πρωί της 20ης Απριλίου στις 6:00 δόθηκε η εκκίνηση από την πλατεία του χωριού και το ταξίδι ειχε είδη ξεκινήσει…
Χιλιόμετρα που κουράζεσαι να τα μετρήσεις  , χωριά που φαίνονταν  από μακριά έρχονταν και έφευγα, Μοναγτουλλι, Μονι , Πεντακομο, Ζυγι, Τοχνη ,Χοιροκοιτια , Βαβλα, Λαγια και η μεγάλη ανηφόρα ου χωριού Ορά στο 46ον
χιλιόμετρο. Δυο Μοτοσικλετιστές στη διαδρομή και άλλα 2-3 αυτοκίνητα της διοργάνωσης μας «επιτηρούσαν» διακριτικά και μας έδιναν κουράγιο ενώ οι εθελοντές των χωριών από όπου περνούσαμε εξαντλούσαν όλη τους την φιλοξενία με συγκινητικό τρόπο .  Το μαγευτικό τοπίο και η Ταμπέλες με τα επόμενα χωριά που πρώτη φορά θα έβλεπα στη ζωή μου ήταν η συντροφιά μου για τα επόμενα χιλιόμετρα. Ακανου,Επταγωνια και λίγο πριν από το κελλάκι ενώ περπατούσα το τελευταίο ανήφορο  εξαφανίζετε ξαφνικά ο Ήλιος και το σύννεφο έφερε βρόχι , η Βρόχι εξελίχθητε σε καταιγίδα και κάπου λίγο πριν το Χωριό Σανίδα λευκές πέτρες έρχονταν κατά πάνω μου (οκ δεν έβλεπα παραισθήσεις, χαλάζι ήταν) . Έσκυψα κάτω για να μην μου χτυπά το χαλάζι στο πρόσωπο , έτρεχα πατώντας την άσπρη γραμμή που βρίσκετε δεξιά του δρόμου για να κρατώ σωστά την πορεία μου  και ανέβασα ρυθμό γιατί φοβήθηκα μην πάθω υποθερμία . Ήμουν στο 61ον χιλιόμετρο και μέχρι το τέλος ήταν πλέων κατηφορικός ο δρόμος ,έξω από την Βασα σταμάτησαν και οι βροχές άλλα τα ματιά μου δεν στέγνωσαν γιατί ήταν ήδη βουρκωμένα από το συναίσθημα που πηγάζει από αυτή την υπέρβαση του εγώ από αυτή την ταπείνωση και το μάθημα ζωής που σου δίνουν τέτοιες δυνατές εμπειρίες.
Έκρυψα την συγκίνηση  και φόρεσα το χαμόγελο μου μπαίνοντας στο χωριό Ασγατα  περνώντας κάτω από την αψίδα του τερματισμού μετά από 7ωρες και 16 λεπτά.
Το μπράβο είναι λίγο για τα παιδιά που ανάλαβαν τη διοργάνωση και αν δεν το ζήσετε δεν θα καταλάβετε τη εννοώ.

asgata2

Advertisements

1 σχόλιο

  1. Απρίλιος 22, 2019 στις 4:18 πμ

    Σπουδαία πράματα. Σου εύχομαι και άλλα πολλά παρόμοια!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: