Σσσσ

Σσσσ

Tη σιωπή θέλω να εκφράζει
το τελευταίο ποίημά μου
νάναι μια σιωπή βαθιά
τόσο βαθιά
που να ακούς το βουητό της
τίποτα
δεν κατάφερε να αλλάξει η ποίηση μου
τίποτα έκτος
του να με κρατήσει όρθιο
εμπρός τις ριπές του πολυβόλου
μιας ζωής
μιας ζωής που πυροβολεί τους ζωντανούς
Tη σιωπή θέλω να εκφράζει
το τελευταίο ποίημά μου
ως απόηχο της συνειδητοποίησης μα
και της άρνησης να πεθάνω μαλάκας

 

Κώστας Πατίνιος

Απαγωγή

Ξεκίνησε να γραφει και χαθηκε
Μονοπατια δυσβατα
μαγευτικα
αληθινα
Η ελευθερια περναει απο τις συμπληγάδες λεξεις
την ωρα που γραφεται ενα ποιημα
Οχι ακουραστα
Το ποιημα ζητα λύτρα
Αν η ψυχη σου εχει λεξεις να του δωσει
θα σε ελευθερωσει
Μα ειναι απο αυτες τις σχεσεις που θυμα και θυτης
προλαβαινουν να αναπτυξουν μια ιδιαίτερη σχεση
που κανεις δεν χορταίνει
Ουτε ο ποιητης ουτε το ποιημα
Ο ποιητης παντα θα επιστρεφει
Το ποιημα παντα θα απαιτεί λύτρα.
Ο αναγνώστης θα αμφιταλαντεύεται .

Κ.Π (24/5/20)

Μνήμη

Αθόρυβα σου μιλώ απόψε
με τη σκέψη καρφωμένη σε σένα
και έχει ένα αίσθημα χαράς η σκέψη μου
τόση χαρά που δεν ξέρω πως βρέθηκε εδώ
δεν σου μιλώ, δεν θέλω να χαλάσω το σκηνικό
Ποτέ δεν πίστεψα σε θεούς και θαύματα
πίστεψα με παθός στην αγάπη
και στους αληθινούς ανθρώπους
και η αγάπη κάνει θαύματα
πλάθει μικρούς θεούς
μην με πεις αιρετικό
πες με πιστό ενός άλλου θεού
πες με τρελό
πες με ερωτευμένο
το ίδιο κάνει
αθόρυβα μπες στο χορό του έρωτα
πέρασαν χρόνια και ακόμα με πιάνει ταχυπαλμία
κάθε φορά που είσαι στην αγκαλιά μου
Αύριο θα βγω έξω να σου μαζέψω αγριολούλουδα
θα σου γράψω μερικούς στίχους
θα μαγειρέψω
θα βάλω κρασί να πιούμε
θα ρθεις ε
μου το υπόσχεσαι ;

K.Π

Βραδινή βόλτα

Ενώ τακτοποιώ παλαιές έντυπες σκέψεις

η υγρή μουσούδα του σκύλου,  μου σπρώχνει το πόδι

Ξέχασα τη βραδινή βόλτα

Ξημερώνει σε τέσσερις ώρες

Ο σκύλος ξέρει τι κάνει

εγώ πάλι όχι

βόλτα με το σκύλο και τις σκέψεις

φυσαει  αέρας δυνατός και αρπάζει τις σκέψεις

Ο σκύλος ξέρει καλά  τι κάνει

κάθε βράδυ σταματά στα ίδια σημεία

τα μαρκάρει  με το κάτουρό του

Ο σκύλος ξέρει καλά  τι κάνει

εγώ πάλι όχι

Ο αέρας ανακάτεψε την αλφαβήτα και οι λέξεις μου χαμογελούν

ακούω  παιδικά  χαμογέλα και βλέπω  λέξεις να παίζουν κρυφτο και κυνηγητό

ο σκύλος σταματά και κατουρά πάντα στο κάγκελο του γείτονα που δεν χωνεύει του σκύλους

Ενας  λεξ-αετός πετάει στον ουρανό και τον κρατάει από το σχοινί ένα αγόρι

ο σκύλος με οδήγα στο σπίτι

γέμισε ο ουρανός πολύχρωμα γράμματα

οι σκέψεις πρέπει να βγαίνουν βόλτα στον αέρα

 

Κ.Π (25/4/20 01:45)

Γενέθλια (μέρες κορονοϊού)

#30days polas
Τέσσερα μηδενικά στη γραμμή
ο χρόνος σταματά ίσα για να στοιχηθούν
ο χορός ξεκινά
περιστρεφόμενοι δερβίσηδες
δευτερόλεπτα
λεπτά
ημέρα
η γενέθλιος ημέρα!
Τι ειρωνεία να έχεις γενέθλια
τέτοια μέρα.
Σε ποιο νεφέλωμα κρύφτηκαν
τα χρόνια και τα ανασκάβω
με την πένα μου;
Άχρηστα όλα τα ποιήματά μου
μπροστά στο γυμνό κορμί σου
όσων χρονών και να γίνεται
όσο μακριά και να είναι
ακούω που φωνάζει
σκίσ’ τα κι έλα να με πάρεις αγκαλιά!

Κ.Π

[Πόλα Χατζήπαπα, «Connection 2020» (Μεικτή τεχνική)]

Το εικαστικό ειναι της Πόλα Χατζήπαπας  και το σκεπτικο της στη δημιουργία μιας σειράς απο πίνακες που δημιουργεί αυτή τη περίοδο
» Έτσι και μπήκαμε καλά στην καραντίνα, ξεκίνησα να κάνω ένα εργάκι την μέρα, με μόνο περιορισμό το μέγεθος (είναι όλα σε κανβά μέγεθος περίπου 25χ30εκ)΄Κάτι σαν ημερολόγιο, κάτι σαν εξερεύνηση χωρίς όμως πολλές σκέψεις ή συγκεκριμένη ιδέα… Σκοπός να πάει για 30 μέρες. Τα ποστάρω κάθε μέρα στο Ινσταγραμ με το #30days

Δυο (ερωτικά) ποιήματα

Στις μέρες του υποχρεωτικού εγκλεισμού λόγο κορονοϊού η αίσθηση του χρόνου αλλάζει
Ξαφνικά έχουμε χρόνο, οι ώρες κυλούν  ποιο αργά δίνοντας μας τη δυνατότητα να σκεφτούμε, να αναθεωρήσουμε, να επανατοποθετηθούμε να ανακαλύψουμε και να ανακαλυφθούμε.
Η σωματική άσκηση (το τρέξιμο για έμενα) έστω και με αυτές τις συνθήκες είναι πιο αναγκαία από ποτέ.
Διαβάζουμε και κάνα λογοτεχνικό  για να αποδράσουμε σε άλλους κόσμους.
Τέλος ανακαλύπτουμε και ποιήματα, δυο ερωτικά ποιήματα.
Το πρώτο απαγγέλλει ο ποιητής Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου  με τίτλο «το ποίημα του τρελού»
Το δεύτερο έχει  τίτλο «Προσευχή Αγάπης»

 

Προσευχή αγάπης

Δεν σου μιλάω, σ’ αγαπάω
δεν σε κοιτάζω, σ’ αγαπάω
δεν σε χαϊδεύω, σ’ αγαπάω
δεν σου κάνω έρωτα
προσευχή αγάπης σού ψέλνω
και σου φυτεύω βαθιά στον κόλπο
σπόρο αμάραντο ευωδιαστών λουλουδιών
να ‘χεις να μυρίζεις αγάπη
να ‘χεις να μοιράζεις ζωή
Δεν σου μιλάω…
Άκου τώρα το ποίημα που έγραψα μόνο για σένα

 

Κώστας  Πατίνιος

 

Το φεγγάρι κατέβηκε στον Αδη

Αυτό τον Αύγουστο δεν ειχε πανσέληνο
Κι ας άκουσα να λένε ότι
συνέπεσε με το φαινόμενο των Περσίδων.
Το φεγγάρι αυτό τον Αύγουστο
Φώτιζε τις χαράδρες του Άδη
Φώτιζε τις ψυχές
που σαν πεφταστέρια έτρεχαν
Και ίσα ίσα που προλάβαινες να κάνεις μια ευχή
Για κείνες που φύγαν
Για κείνες που μείναν

Κ.Π

Το κλάμα της Κυριακής

Εν αμαρτία, α μανά, να κλαιεις έτσι μέρα
εγερασες τζιαι λουννεσαι τες Κυριακές
το κλάμα
εγέρασες
Τζιαι γιω μαι κομα το μωρον σου
θυμούμαι που εποταβρίζουμουν
στες μουτες των ποθκιων μου
να φτάσω τες τηανητές
πατάτες στο τραπέζι
Σάββατο μεσημέρι .

Kατσιαριζεν η τηανια
τζιαι λουτσουτζιέφκεσουν*
χωστά που τα παιθκια σου
τζιαι Κυριακή , μες τη χαρά
εσου έθαφκες πλασμα.

Δευτερα με Παρασκευή
εκρατας την υπομονή
σφιχτά μες την Καρκιαν σου
να ζήσεις τα παιθκιά σου.

Εν τζιαι μιλώ για τα παλιά
για χτες προχτες εν που μιλώ
που κλαιες όπως το μωρό
τζιαι μεν σκεφτείς πως πέρασαν
σαράνταπεντε γρονια
τζιαι το μωρό που μουν εγιώ
έχω σου θκιο αγγλονια
θωρε εξιτεουλλισαν με
περτιτζια στα αλονια

Του χάρου το ταμάχι του
εν οι ψυσιες μας μάνα
μα εσιη πον αθέριστες
τούτον εν το κλαμα.

θελω πριχου να του δοθεις
να παεις να τους ευρεις
την μαναν τζιαι τον τζιυρη σου
Παπουν μου τζιαι στετεν μου
πον αθαυτη ακόμα
που μεινασι στα χώματα
τα αγια του Συσκληπου
τζιαι εν ήξερουμε αν εχούσης
έναν σεντονην χώμα

Πιαστους τζιαι παρτους α μανα
που ναρτη τζινη ωρα
μαζι σου για να πνασεται

Χοστους βαθκια στον ιερον
τον κήπο της καρκιας σου
τζιαι πάρε τους μητα σου

λουτσουτζιέφκεσαι*= σιωπηλό κλάμα
ταμάχι*= τίτλος ιδιοκτησίας

Ενικός ευγενείας

Δεν συμπάθησα ποτέ τον πληθυντικό
Κρύβει  ένα καθωσπρεπισμό αταίριαστο
με τον λαϊκό  χαρακτήρα μου
Ο ενικός είναι σε όλα του εντάξει
και ας με βγάζει που και που από τη τάξη

ΚΠ

Ανθισμένη ποιητιά

Έκοψα ένα ποίημα
Από την ανθισμένη ποιητιά
Και στο χάρισα
Μαράθηκε στο βάζο σου δυο μέρες μετά
Και να πω δεν το ήξερα…
Δεν κόβουμε λουλούδια από το δάσος
Δεν γιορτάζουμε ανθεστήρια
σκοτώνοντας τα
Δεν
Δεν
Δεν
Μακριά σου

Κ. Πατίνιος

« Older entries

Αρέσει σε %d bloggers: