Το φεγγάρι κατέβηκε στον Αδη

Αυτό τον Αύγουστο δεν ειχε πανσέληνο
Κι ας άκουσα να λένε ότι
συνέπεσε με το φαινόμενο των Περσίδων.
Το φεγγάρι αυτό τον Αύγουστο
Φώτιζε τις χαράδρες του Άδη
Φώτιζε τις ψυχές
που σαν πεφταστέρια έτρεχαν
Και ίσα ίσα που προλάβαινες να κάνεις μια ευχή
Για κείνες που φύγαν
Για κείνες που μείναν

Κ.Π

Advertisements

Το κλάμα της Κυριακής

Εν αμαρτία, α μανά, να κλαιεις έτσι μέρα
εγερασες τζιαι λουννεσαι τες Κυριακές
το κλάμα
εγέρασες
Τζιαι γιω μαι κομα το μωρον σου
θυμούμαι που εποταβρίζουμουν
στες μουτες των ποθκιων μου
να φτάσω τες τηανητές
πατάτες στο τραπέζι
Σάββατο μεσημέρι .

Kατσιαριζεν η τηανια
τζιαι λουτσουτζιέφκεσουν*
χωστά που τα παιθκια σου
τζιαι Κυριακή , μες τη χαρά
εσου έθαφκες πλασμα.

Δευτερα με Παρασκευή
εκρατας την υπομονή
σφιχτά μες την Καρκιαν σου
να ζήσεις τα παιθκιά σου.

Εν τζιαι μιλώ για τα παλιά
για χτες προχτες εν που μιλώ
που κλαιες όπως το μωρό
τζιαι μεν σκεφτείς πως πέρασαν
σαράνταπεντε γρονια
τζιαι το μωρό που μουν εγιώ
έχω σου θκιο αγγλονια
θωρε εξιτεουλλισαν με
περτιτζια στα αλονια

Του χάρου το ταμάχι του
εν οι ψυσιες μας μάνα
μα εσιη πον αθέριστες
τούτον εν το κλαμα.

θελω πριχου να του δοθεις
να παεις να τους ευρεις
την μαναν τζιαι τον τζιυρη σου
Παπουν μου τζιαι στετεν μου
πον αθαυτη ακόμα
που μεινασι στα χώματα
τα αγια του Συσκληπου
τζιαι εν ήξερουμε αν εχούσης
έναν σεντονην χώμα

Πιαστους τζιαι παρτους α μανα
που ναρτη τζινη ωρα
μαζι σου για να πνασεται

Χοστους βαθκια στον ιερον
τον κήπο της καρκιας σου
τζιαι πάρε τους μητα σου

λουτσουτζιέφκεσαι*= σιωπηλό κλάμα
ταμάχι*= τίτλος ιδιοκτησίας

Ενικός ευγενείας

Δεν συμπάθησα ποτέ τον πληθυντικό
Κρύβει  ένα καθωσπρεπισμό αταίριαστο
με τον λαϊκό  χαρακτήρα μου
Ο ενικός είναι σε όλα του εντάξει
και ας με βγάζει που και που από τη τάξη

ΚΠ

Ανθισμένη ποιητιά

Έκοψα ένα ποίημα
Από την ανθισμένη ποιητιά
Και στο χάρισα
Μαράθηκε στο βάζο σου δυο μέρες μετά
Και να πω δεν το ήξερα…
Δεν κόβουμε λουλούδια από το δάσος
Δεν γιορτάζουμε ανθεστήρια
σκοτώνοντας τα
Δεν
Δεν
Δεν
Μακριά σου

Κ. Πατίνιος

Xιλιόμετρα

Ημεροδρόμε
θέλω να σε φτάσω
την πειθαρχεία σου ζηλεύω

Μαραθωνοδρόμε
μην σταματήσεις ποτέ
κάνε τον τερματισμό αφετηρία
και τρέχα

Ποιητές οι υπεραποστάσεις
είναι ποιήματα που σας ξέφυγαν
χιλιόμετρα

Κουράζομαι όταν δεν τρέχω
δεν έχω λογική
δεν έχω υπομονή
δεν έχω ζωή

Κ.Π

Αρέσει σε %d bloggers: