Φθινοπωρινoς μαραθώνιος

Έχω διάθεση (για πολλοστή φορά) να αποτυπώσω της σκέψεις μου για το τρέξιμο
θα το κάνω και ας κινδυνεύω να χαρακτηριστώ γραφικός.
Αφορμή για να γράψω μου έδωσε η χθεσινή μου προπόνηση είκοσι χιλιόμετρων , και δεν είναι το ότι έκανα κάτι σπουδαίο αλλά ήταν μια από εκείνες της μέρες που όταν τρέχω αισθάνομαι ότι δεν πατώ στη γη, ήταν από εκείνες της μέρες που ενώ τρέχω είναι σαν να ταράσσω δυο τεράστιες πέτρες ενός μήλου και να κάνω σκόνη ότι με σκοτώνει και η χαρά και η αισιοδοξία πλημυρίζουν τη ψυχή μου.
Βρίσκομαι για άλλη μια φορά (λίγο πάνω λίγο κάτω κοντά τριάντα) στη διαδικασία να προετοιμάσω το σώμα μου και το πνεύμα μου για άλλο ένα μαραθώνιο καθώς θέλω (ίσως εγωιστικά σκεφτόμενος) να επιτύχω άλλη μια νίκη έπη των σαράντα δυο χιλιόμετρων και εκατόν ενενήντα πέντε μέτρων του μαραθωνίου.
Αυτή η διαδικασία είναι σαν μια προσευχή , διαρκή περίπου τρεις με τέσσερεις μήνες οπού σταδιακά «φορτώνουμε» χιλιόμετρα φτάνοντας τα εκατό με εκατό είκοσι τη εβδομάδα και σε αυτήν περιλαμβάνει ένα μεγάλο κομμάτι κάθε εβδομάδα από είκοσι πέντε μέχρι τριάντα δυο χιλιόμετρα. Είναι αυτοί οι τρεις με τέσσερεις μήνες που δεν σε νεάζει αν δεν βγεις έξω για ένα καφέ , δεν σε νεάζει που θα είσαι μετρημένος στο φαγητό στον στο ποτό και σε ότι κάνεις. Η χαρά και το κέρδος από την υπέρβαση είναι τόσο μεγάλη που αυτά είναι λεπτομέρειες. Είναι αυτοί οι τρεις με τέσσερεις μήνες που είσαι στόχοπροσηλωμένος στο μεγαλείο του Μαραθωνίου.
Ευτυχώς όλο ένα και περισσότερος κόσμος ανακαλύπτει τα οφέλη που αποκομίζει από το τρέξιμο και το βάζει στην καθημερινότητα του και αυτό είναι πολύ ενθαρρυντικό.
Μεγαλώνει η δρομική κοινότητα, σήμερα με χαρά ένας φίλος μου είπε ότι προετοιμάζετε για τον δεύτερο του μαραθώνιο. Μου το έλεγε και έλαμπε το πρόσωπο του, κρίμα που δεν μπορώ να σας μεταφέρω την εικόνα του, θα έκανε πολλούς να ξεκινούσαν να τρέχουν. Τη περασμένη Κυριακή ένας άλλος φίλος τερμάτισε για πρώτη φορά σε μαραθώνιο. Δεν έχει σημασία ο χρόνος σημασία έχει ότι πέρασε τη γραμμή του τερματισμού κάνοντας την υπέρβαση του.
Άνθρωποι κάθε ηλικίας, οικογενειάρχες άνθρωποι που πριν μερικά χρόνια είχαν κοιλίτσα και κάπνιζαν άνθρωποι που ξυπνάμε από τις πέντε το πρωί (και το κάνουν με χαμόγελο) για να προλάβουν να τρέξουν και μετά να πάνε δουλειά άνθρωποι που αποφασίζουν να κάνουν στροφή και να μπουν σε αυτό το πολύ όμορφο μαραθώνιο ταξίδι, να μπουν στη θετική πλευρά της ζωής.
Βέβαια υπάρχουν και οι απόλυες. Πριν λίγες μέρες ένας άλλος φίλος αποφάσισε να σταματήσει να τρέχει γιατί δεν έχει χρόνο να προπονείτε όσο θα ήθελε. Σεβαστή η απόφαση του αλλά με βρίσκει να διαφωνώ γιατί σημαίνει ότι δεν ανακάλυψε την ουσία του τρεξίματος ότι δηλαδή ο αντίπαλος του κάθε δρομέα είναι ο εαυτός του και κανένας άλλος. Δεν μπορείς φιλέ να συνεχίσεις τις θυσίες που έκανες για να κρατηθείς σε ψηλά επίπεδα απόδοσης, τότε χάρου το αργό καθημερινό τρέξιμο μερικών μόνο χιλιομέτρων το οποίο είναι αρκετό να σου χαρίσει υγεία, ευεξία, ζωντάνια αλλά μην τα παρατάς ρε φίλε !!!
Δεν θα αναλύσω (ούτε και έχω την επιστημονική κατάρτιση) κοινωνιολογικά αυτή την ανάγκη του κόσμου για το τρέξιμο ούτε θα συνεχίσω να απλώνω τη σκέψη μου στο χαρτί για πολύ ακόμα. Μου φτάνει που νιώθω τόσο όμορφα όταν τρέχω μου φτάνει που βλέπω να συμμερίζονται και άλλοι της απόψεις μου για το τρέξιμο, μου φτάνει που κάθε που έχει αγώνα μαζευόμαστε εκατοντάδες άνθρωποι στον ίδιο χώρο και συσσωρεύετε τόση πολλή θετική ενέργεια και χαμόγελα που μας κάνει να γινόμαστε και πάλη παιδιά. Θα κλίσω ευχόμενος στους φίλους δρομείς καλή προετοιμασία στους φθινοπωρινούς μαραθωνίους και σε αυτούς που δεν τρέχουν ελπίζω να τους κέντρισαν αυτά που διάβασαν το ενδιαφέρον για να τολμήσουν το πρώτο βήμα γιατί και ο επόμενος τερματισμός σε μαραθώνιο δρόμο ξεκινά με το πρώτο βήμα.

Κ.Π
τρεξιμο

Advertisements

Ο Πρώτος Κύπριος Σπαρταθλητης (Μάκης Ονισηφορου)

makisΈτρεχα σήμερα το πρωί και σκεφτόμουν τον αγώνα του Σπαρταθλου που έγινε για 35η φορά φέτος τη περασμένη εβδομάδα (29/30 Σεπτέμβριου) .

Το 1984 ιδρύθηκε ο Διεθνής Σύνδεσμος «ΣΠΑΡΤΑΘΛΟΝ», ο οποίος από τότε μέχρι σήμερα διοργανώνει ανελλιπώς τον αγώνα κάθε Σεπτέμβρη. Η επιλογή του μήνα αυτού έγινε, διότι τότε τοποθετεί χρονικά ο Ηρόδοτος την αποστολή του Φειδιππίδη στην Σπάρτη.

Το ΣΠΑΡΤΑΘΛΟΝ είναι ένας ιστορικός υπερμαραθώνιος 246 χιλιομέτρων, ένας από πλέον δύσκολους αγώνες παγκοσμίως και παράλληλα πολύ μεγάλου ενδιαφέροντος λόγω του ιστορικού του υπόβαθρου. Το Σπάρταθλο αναβιώνει τα βήματα του Φειδιππίδη, ενός αρχαίου Αθηναίου δρομέα μεγάλων αποστάσεων, ο οποίος το 490 π.Χ., πριν από τη μάχη του Μαραθώνα, εστάλη στη Σπάρτη να ζητήσει βοήθεια στον πόλεμο που διεξήγαγαν οι Έλληνες με τους Πέρσες.

Φέτος κατάφερε να τερματίσει αυτό τον άθλο άλλος ένας Κύπριος δρομέας ο Έκτορας Αγαθοκλεους ενώ πέρσι τερμάτισαν οι Παύλος Μαυρογιαννης και Βασίλης Περικλεούς .

Ενώ έτρεχα λοιπόν βλέπω στο πάρκο να περπατά παρέα με τα σκυλιά του τον πρώτο Κύπριο που κατάφερε να τερματίσει το Σπαρταθλο αρκετά χρόνια πριν το 2001. γνώριμος μου ο Μάκης σταματώ και τον χαιρετώ και του λέω ότι θέλω να βρεθούμε να μιλήσουμε λίγο για την εμπειρία του και να ανεβάσω στο μπλοκ μου ένα μικρό κείμενο για αυτή του την εμπειρία. Δέχτηκε και δυο ώρες αργότερα βρεθήκαμε στο καφέ του ιδίου πάρκου.

Ο Μάκης Ονισηφορου είναι 63 χρόνων σήμερα και είναι συνταξιούχος. Έτρεξε για πρώτη φορά το Σπαρταθλο σε ηλικία 46 χρόνων και το επανάλαβε για τέσσερα Συνεχή  χρόνια. Τα τελευταία 5 χρόνια σταμάτησε να τρέχει μετά από ένα δυστύχημα με τη μοτοσυκλέτα και τον σοβαρό τραυματισμό στο αριστερό κάτω άκρο του. Περπατά όμως καθημερινά παρέα με τα δυο σκυλιά του. Έχει ατομικό ρεκόρ στο Μαραθώνιο 2ωρες και 57 λεπτά

  • Μάκης . Την ιδέα μου την έβαλε ο Αντώνης Σάββα ο οποίος ήταν ο πρώτος Κύπριος που επιχείρησε να τρέξει το Σπαρταθλο( πριν από το 2000) αλλά δυστυχώς δεν κατάφερε να το τερματίσει έτσι το 2000 βρέθηκα στην εκκίνηση του Σπαρταθλου και έτρεξα μέχρι τα 170 χιλιόμετρα όπου και με σταμάτησαν γιατί έχασα τον δρόμο και δεν προλάμβανα  το όριο του επόμενου σταθμού.
    Αυτό με πείσμωσε και την επομένη χρονιά το 2001 τερμάτισα το Σπαρταθλο με χρόνο 35 ώρες και 15 λεπτά . Το 2002 και πάλη για δεύτερη συνεχομένη χρονιά τερμάτισα σε χρόνο 33 ώρες. Η επομένη χρονιά τέταρτη στη σειρά εγκατέλειψα την προσπάθεια στα 130 χιλιόμετρα.
  • Κώστας. Τη περιλάμβανε η προπόνηση για ένα τόσο απαιτητικό αγώνα
  • Μάκης . Η βασική προπόνηση στα πλαίσια της προετοιμασίας ήταν το λονγ ραν της Κυριακής το οποίο καμωνόταν από τα 20 έως τα 70 χιλιόμετρα και μια διάλλειματηκη στα μέσα της εβδομάδας και συνολικό εβδομαδιαίο όγκο να φτάνω τα 150 χιλιόμετρα.  Κάθε χρόνο πριν φτάσω να τρέξω Σπαρταθλο τον Σεπτέμβριο  έκανα ένα αρκετούς άλλους μικρότερους αγώνες περιλαμβανόμενου ένα μαραθώνιο τον Φεβρουάριο και τον Ευχιδειο άθλο (107 χιλιόμετρα) τέλος Απριλίου αρχές Μαΐου
  • Κώστας. Τη θα συμβούλευες τους δρομείς που θα ήθελαν να δοκιμάσουν να τρέξουν τόσο μεγάλη απόσταση.
  • Μάκης. Εκτός από την προπόνηση στην οποία πρέπει να είναι συνεπής θα τους συμβούλευα να μην φοβηθούν την απόσταση και να εξασκούνται και πνευματικά, δηλαδή να κάνουν με το μυαλό τους την απόσταση , εγώ το πρώτο πράγμα που έκανα όταν είπα θα τρέξω Σπαρταθλο ήταν να μετρήσω μέχρι το 246 (όσα και τα χιλιόμετρα του αγώνα)

 

Αυτά τα λίγα για να γνωρίσουμε τον πρώτο Κύπριο που κατάφερε να ολοκλήρωση επιτυχώς το Σπαρταθλο τότε που το δρομικό κίνημα δεν ήταν καθόλου ανεπτυγμένο εδώ στην μικρή μας πατρίδα, τότε που σχεδόν ο κόσμος κορόιδευε αυτούς που τρέχανε.

makis2.jpg

makis3.jpg

makis4.jpg

Tο ελιξίριο της νεότητας

ελιξιριοΌταν τον πρωτογνώρισα ήταν πενηνταπεντάρης, βετεράνος αθλητής στίβου (με υψηλές επιδόσεις όπως μου τόνισε) στο αγώνισμα τον τετρακοσίων μέτρων με εμπόδια. Έκανε τζόκινγκ στο γρασίδι του γηπέδου η ώρα 5:30 το πρωί· δυο πλάσματα όλα κιόλα μέσα σε ολόκληρο γήπεδο.  Τόσο νωρίς πριν καλά καλά ανατείλει ο ήλιος εύκολο να ανταλλάξουμε καλημέρα και να αρχίσουμε την κουβέντα κάνοντας προθέρμανση.
Από τις πρώτες κουβέντες μας κατάλαβα πως ήταν ένας ιδιαίτερος άνθρωπος.
Εστίασε την συζήτηση στην πεποίθησή του ότι θα καταφέρει να ζήσει αιωνία μέσο ενός φαρμάκου που χαρίζει την αθανασία. «Φροντίζω το σώμα και το πνεύμα μου μέχρι να βρεθεί το φάρμακο της αθανασίας, να ξέρεις ότι είναι κοντά»! Tο ελιξίριο της νεότητας, όπως μου εξήγησε με πολλή πειστικότητα και σοβαρότητα, βρίσκεται σε βότανα τα οποία έχουν τη δυνατότητα να επιβραδύνουν και να αναστρέψουν τη διαδικασίας γήρανσης. Τα επιχειρήματα είχαν και συνέχεια, αφού σύμφωνα με τα λεγόμενα του Ρώσοι ερευνητές βρήκαν μια ενδιάμεση λύση παρασκευάζοντας ένα χάπι, το οποίο χρησιμοποίησαν μυστικά για τον εαυτό τους,  και που παρατείνει τη ζωή ως και στα 130 χρόνια ούτως ώστε να προλάβουν να ολοκληρώσουν τις έρευνές τους για το χάπι τις αθανασίας. Τον είδα ελάχιστες φορές από τότε, πάντα εντός γηπέδου να κάνει τη γυμναστική του, αλλά δεν έτυχε να μιλήσουμε εκτενώς πλην του να ανταλλάξουμε ένα «γεια», «τι κάνεις» κλπ.

Σήμερα θα είναι πάνω από εβδομήντα χρονών και εξακολουθεί να γυμνάζεται. Μάλιστα αν δεν εστιάσεις το βλέμμα σου στο πρόσωπο του και τον δεις εν ώρα γυμναστικής με το κοντό παντελονάκι και ημίγυμνο (όπως συνηθίζει να τρέχει της ζεστές καλοκαιρινές μέρες)  θα έβαζες στοίχημα πως δεν είναι πάνω από σαρανταπεντε.

 

Τις προάλλες  τον «έκοψα» μόνο πάλι στο γήπεδο να κάνει τη γυμναστική του. Είχα όρεξη για συζήτηση! Θυμήθηκα και τα όσα μου είχε πει στο παρελθόν οπόταν είχα περιέργεια να δω πως σκέπτεται σήμερα. Προς μεγάλη μου έκπληξη μου αποκάλυψε ότι συμμετέχει εθελοντικά σε ένα πείραμα όπου μετά τις δοκιμαστικές εργαστηριακές μελέτες εδώ και δέκα χρόνια το «χάπι της αθανασίας» δίνεται σε ανθρώπους.  «Και αυτό το χάπι σε κάνει να φαίνεσαι ή και να νιώθεις νέος;», ρωτάω απορημένος.  «Είσαι σε όλα νέος! Μέχρι και οι γενικές αναλύσεις αίματος είναι σαν εφήβου». Πήγα για μαλλί και θα βγω κουρεμένος ,λέω απο μέσα μου, ή με δουλεύει κανονικά ή δεν τα έχει τετρακόσια, σκέφτηκα αλλά είπα να «χοντρύνω» λίγο το παιχνίδι.
«Και δεν μου λες σεξουαλικά πως τα πας, έχεις στύση στα εβδομήντα πέντε σου;» του λέω. «Σαν έφηβος σου λέω, έκοψα και το βιαγκρα!!! Παίρνω γκομενες μέχρι τριάντα χρόνων, αλλά πούστηδες δεν πηδάω… αι σιχτίρ» μου είπε και έφυγε προς το πάρκινγκ.

 

Θεαγένιος Δρόμος Θάσου

α1Πέρασε κιόλας  μια εβδομάδα από την ολοκλήρωση του πρώτου μου (και ελπίζω όχι και μοναδικού) αγώνα υπεραπόστασης 105 χιλιόμετρων , Μαζεύω τα κομματάκια του πάζλ μου και τα τοποθετώ στη σειρά για να δομήσω και πάλη τον εαυτό μου, ο οποίος αρνείται να προσγειωθεί στην πεζή  πραγματικότητα.  Η ιστορία ξεκίνησε πριν ένα εξάμηνο περίπου που έκαμψα την αντίσταση της δρομικής μου λογικής και αποφάσισα να ψάξω ένα αγώνα υπεραπόστασης. Μέχρι τότε έτρεχα αγώνες  δρόμου από μερικά χιλιόμετρα μέχρι μαραθώνιους  (42 χιλιόμετρο και 196 μέτρα). Αρχικά σκέφτηκα να τρέξω  ένα αγώνα γύρο  στα 60 χιλιόμετρα και έσπευσα να το πω και στο φίλο Βασίλη Περικλεούς που ζει στην περιοχή της Καβάλας  και που είναι καλός και έμπυρος αθλητής σε τέτοιες αποστάσεις ο οποίος μου είπε «άμα είναι να τρέξεις  αγώνα ουλτρα τρέξε τουλάχιστο ένα αγώνα 100 χιλιομέτρων» και μου πρότεινε τον     ΘΕΑΓΕΝΙΟ  ΔΡΟΜΟ  ΘΑΣΟΥ  απόστασης 105 χιλιόμετρα. Λέγοντας μου επίσης  ότι η παρουσία μου  θα ήταν ένα κίνητρο και για τον ίδιο για να τον τρέξει ξανά (τον είχε τερματίσει στην τρίτη θέση  την προηγούμενη χρονιά)
Το σκέφτηκα και το ξανασκέφτηκα και λέω αν δεν το κάνω τώρα δεν θα το κάνω ποτέ, το είπα και στη φίλη Πολα (που και αυτή τρέχει υπεραπόστασης  ) η οποία πρόθημα είπε ότι ενδιαφερόταν να πάει και αυτή.
Ενημέρωσα τον Βασίλη ζητώντας και μερικές προπονητικές συμβουλές  και από το Ιανουάριο αναπροσάρμοσα την προπόνηση με στόχο τον αγώνα που πραγματοποιήθηκε στης 22/4 .
Η προετοιμασία με τα πολλά χιλιόμετρα δεν με άγχωσε, αντίθετα την απολάμβανα κάθε μέρα . Εβδομαδιαίος όγκος προπόνησες από 100 μέχρι 130 χιλιόμετρα  χωρίς ένα ρεπό από την αρχή του χρόνου μέχρι την μέρα του αγώνα. (μεγάλο μέρος της προετοιμασίας το κάναμε μαζί με την Πολα) . Άμα με κρατούσε το δέος και ο λίγο ο φόβος για την απόσταση «ενοχλούσα» τον Βασίλη με μηνύματα και τηλεφωνήματα για να με καθησυχάσει.  Μέχρι τη μέρα του αγώνα έτρεξα άλλους δυο αγώνες στα πλαίσια της προετοιμασίας  τον Φεβρουάριο και Μάρτιο, ημημαραθώνιο και μαραθώνιο αντίστοιχα με χρόνους 1,24 και 3,10 .
Μέρα διεξαγωγής του αγώνα Σαββάτο οπόταν από παρασκευή ξημερώματα ξεκινήσαμε για αεροδρόμιο με προορισμό τη Θεσσαλονίκη και από εκεί στα ΚΤΕΛ για να πάρουμε Λεωφορείο για Ελευθερούπολη (λίγο έξω από Καβάλα) όπου συναντήσαμε τον Βασίλη και τον γαμπρό του Σωκράτη που και αυτός θα επιχειρούσε πρώτη φορά αγώνα πάνω από 100 χιλιόμετρα. Μετά από μια σύντομη στάση στο σπίτι του Βασίλη που γευτήκαμε τις μαγειρικές του ικανότητες  (Αρακά ,πατάτες, καρότο σαλάτα και ψωμί από πετρομηλο) φύγαμε όλοι μαζί για κεραμωτή για να πάρουμε το πλοίο για ένα ολιγόλεπτο ταξίδι μέχρι το απέναντι νησί της Θάσου. Φτάσαμε επιτέλους  γύρο στης 5,30 το απόγευμα στο ξενοδοχείο όπου θα φιλοξενούσε τον αγώνα .
Ήταν όλα τέλεια, το ξενοδοχείο, οι διοργανωτές οι εθελοντές…
Στο ξενοδοχείο συναντηθήκαμε με τον Γιώργο, ακόμα ένα συναθλητή  Κύπριο, παιδικό φίλο του Βασίλη που ζει στην Εύβοια .

Όλα πλέων κινούνταν πολύ γρήγορα, παραλαβή δωματίων ,πέρασμα από τη γραμματεία για επιβεβαίωση και παραλαβή του αριθμού συμμετοχής μας,   φαγητό, ενημέρωση από τους διοργανωτές  για τον αγώνα Γιάννη και Νικό (δυο ωραίοι άνθρωποι  που κάνουν καταπληκτική δουλειά )   και επιτέλους λίγη ξεκούραση.
Η  ημέρα του Αγώνα.
Το πρόγευμα ανήγε στις 5.30  , κατέβηκα στης 6 ,συνάντησα τους φίλους, έφαγε ο κάθε ένας ότι είναι συνηθισμένος να τρώει για πρωινό και επιστρέψαμε στα δωμάτια μας για τις τελευταίες προετοιμασίες πριν την εκκίνηση  η οποία ήταν προγραμματισμένη για η ώρα 7 έξω από την είσοδο του ξενοδοχείου .
Μέχρι να καταλάβω τη πήγαινα να κάνω και να σκουπίσω και μερικά δάκρια που το έσκασαν από την έκρηξη Ηφαίστειου συναισθημάτων που με πλημμύρησαν δόθηκε η εκκίνηση.
Πάτησα το χρονόμετρο μου και ξεκίνησα…
Γύρεψα τον Βασίλη και το Γιώργο , τους είδα αρκετά ποιο μπροστά αλλά δεν επιχείρησα να τους φτάσω, κουβέντιασα (και γνωρίστηκα)  με τον Χρίστο, λέγοντας του ότι  πρώτη φορά επιχαρώ κάτι τέτοιο
μου είπε χαμογελώντας  «θα σου πάρουμε τη παρθενιά σου εδώ στη Θάσο»   μετά από 3-4 χιλιόμετρο έφτασα τον Βασίλη και το Γιώργο και σαν προπάρεις που ήμουν έτρεχα δίπλα τους για να μάθω. Σε ένα σταθμό ο Βασίλης είχε μένει  λίγο πίσω και συνέχισα να τρέχω με τον Γιώργο ανακαλύπτοντας  άλλο ένα ωραίο άνθρωπο μέσα από τη κουβέντα μας.   Τα πρώτα 50 χιλιόμετρο πέρασαν σχετικά εύκολα αλλά  μάλλον γρηγορότερα από όσο θα έπρεπε με αποτέλεσμα να νιώσω τα πρώτα σημάδια κούρασης οποία μετριαζόταν από τη πανέμορφη διαδρομή και το τοπίο που απλωνόταν γύρο μας.
Ο αγώνας αποτελεί την απόλυτη περιμετρική διαδρομή του νησιού σε ασφάλτηνο  δρόμο εκτός ένα κομμάτι χωματόδρομο έντεκα περίπου χιλιομέτρων.

5
Κοντά στα 55 χιλιόμετρο λέω στο Γιώργο ότι το σώμα άρχισε την άρνηση   και ότι θα κόψω λίγο το ρυθμό λίγο μετά με πέρασε και ο Βασίλης δίνοντας μου συμβουλές για το πώς να διαχωριστώ την κατάσταση που βρισκόμουν . Από το 58 μέχρι τον μεγάλο σταθμό στα 67 χιλιόμετρο σερνόμουν!!!  Έτρεχα και περπατούσα (μα πολύ αργά!!)  παλεύοντας με το σώμα που φώναζε «φτάνει» και το πνεύμα που έλεγε «πάμε» .Θυμήθηκα τη συμβουλή του άλλου φίλου Σέργιου Νικολαΐδη που μου είπε «όταν καρφώσεις κάνε υπομονή και θα περάσει» . Έφτασα επιτέλους στον μεγάλο σταθμό στα 67 χιλιόμετρα ,έφαγα  μισή πατάτα βραστή και δυο κουταλιές ρύζι, άλλαξα παπούτσια και φανέλα, μου έκαναν  λίγο μασάς στα πόδια και ξεκίνησα ανανεωμένος να τρέχω λες και εκεί δόθηκε η εκκίνηση.
Η χαρά μου δεν κράτησε για πολύ  αφού μέχρι το 75 χιλιόμετρο «κάρφωσα»    και πάλη.  Ο χρόνος μου  σε εκείνο το σημείο ήταν κοντά στις οκτώμισι ώρες  και δεδομένου ότι ο αγώνας είχε όριο αποκλεισμού της 15 ώρες έκανα τη σκέψη «και περπατητος θα πάω και θα τερματίσω εντος ορίου» καμιά μα καμιά σκέψη για να εγκαταλείψω του αγώνα και αυτός ο έλεγχο του μυαλού πάνω στο σώμα μου   με έκανε να νιώθω πολύ περήφανος. Δεν ξέρω τη συντελείτε μέσα στο σώμα και στο μυαλό εκείνη την ώρα, Ξέρω ότι βίωνα ένα πρωτόγνωρο  ταξίδι σωματικό και πνευματικό που το απολάμβανα πάρα πολύ.    Από το 75 μέχρι το 85 με είχαν περάσει αρκετοί δρομείς αφού είχα ρίξει κατά πολύ τον ρυθμό μου και περπάτησα και αρκετά. Στο 87 περίπου με πλεύρισε η Πολα η οποία ήταν η πρώτη γυναίκα στην κατάταξη  , πήρα και πάλη (όσο μπορούσα ) τα πάνω μου και συνέχισα μαζί ενώ κουβεντιάζοντας αποφασίσαμε πως θα ήταν ωραίο να τερματίζαμε και μαζί.
Φτάσαμε στον τερματισμό διανύοντας την απόσταση των 105 χιλιομέτρων σε 11 ώρες και 56 λεπτά καταλαμβάνοντας την 16 και 17 θέση πέφτοντας στις αγκαλιές των συναθλητών μας  που περίμεναν στον τερματισμό. Τα συναισθήματα ήταν τόσο έντονα που αυθόρμητα τα δάκρια πετούσαν σαν σπίθες φωτιάς.
Την απόσταση αν την σεβαστής θα σε ανταμείψει και θα , ναι να την απομυθοποίησης αλά να τη σέβεσαι!!!

Την επομένη μέρα την βγάλαμε στο δρόμο της επιστροφής, τα πόδια «πιασμένα» και κουρασμένα από την υπερπροσπάθεια χωρίς κανένα τραυματισμό  .
Οι επόμενες  δυο μέρες με βρήκαν να κάνω εναλλαγή περπάτημα και τρέξιμο για μερικά χιλιόμετρο και από την τέταρτη να τρέχω κανονικά .
Αυτό που δεν μπορούσα να βάλω σε «τάξη» ήταν το μυαλό μου το οποίο αποσυντονίστηκε, είμαι που είμαι αυθόρμητος είχα γίνει ακόμα περισσότερο σε βαθμό παρορμητικού, η σκέψη μου ήταν στο νησί και τον αγώνα , ήθελα να επικοινωνώ με τον Βασίλη για να μιλάμε ,ανταλλάξαμε με τον Γιώργο και τον Σωκράτη μερικά μηνύματα για την εμπειρία μας , συζητήσαμε και επαναλάβαμε με την Πολα αρκετές φορές τα ιδία και τα ίδια θετικά σχόλια για την εμπειρία μας και όσο η ημέρες περνούν επανερχόμαστε σιγά σιγά στη  πραγματικότητα έχοντας στη φαρέτρα μας μια τόσο δυνατή εμπειρία που  μπορεί να αναχαιτίσει όλα τα μικρά  και ασήμαντα της καθημερινότητας που νομίζουμε πως είναι μεγάλα και σημαντικά.
Βασίλη ,Γιώργο, Σωκράτη σας ευχαριστώ.
Υ.Γ και ένα αστείο περιστατικό. Στο αεροπλάνο όταν επιστρέψαμε και ετοιμαζόμαστε να κατεβούμε ένας κύριος που με είδε ότι δυσκολευόμουν να περπατήσω κρατώντας και τη βαλίτσα στο χέρι προθυμοποιήθηκε να με βοηθήσει λέγοντας μου   «να πάρω τη βαλίτσα σου  αφού δεν πάρεις»      του είπα ότι είναι για καλό σκοπό που δεν μπορώ και περπατώ έτσι και τότε μου λέει «ασφαλώς είναι για καλό, πέτυχε η επέμβαση;»

β1

α6

τερματισμος

Ο μεγάλος Σαββατιάτικος περίπατος 105 χιλιομέτρων ( με τα πόδια)

Τριάντα και πλέων χρόνια μετά που ανακάλυψα το τρέξιμο και μου έγινε  καθημερινή συνήθεια  ,ανάγκη και απόλαυση εξακολουθώ να βρίσκω κίνητρο  να βάζω καινούριους  στόχους  και να αγαπώ με πάθος αυτή μου τη δραστηριότητα.
Για τη χρονιά που διανύουμε έβαλα τρις βασικούς στόχους.
Πρώτος στόχος είναι σχετικά εύκολος και είναι να τρέξω όλες της μέρες του χρόνου που διανύουμε χωρίς ούτε ένα ρεπό.
Δεύτερος στόχος είναι να τρέχω τουλάχιστον 400 χιλιόμετρα τον μήνα .
Τρίτος στόχος ο οποίος είναι μέσα σε τρις μήνες να τρέξω  τρις αγώνες.
Οι πρώτη δυο (ημημαραθώνιο και μαραθώνιο ) στα πλαίσια προετοιμασίας του Αγώνα στόχου, που είναι (ήταν) να δοκιμάσω για πρώτη φορά να τρέξω ένα αγώνα υπεραπόστασης και γιαυτο επέλεξα τον«2ο  ΘΕΑΓΕΝΙΟΣ ΔΡΟΜΟΥ ΘΑΣΟΥ»  απόστασης 105 χιλιόμετρα.
Η διαδρομή είναι ιδιαίτερα απαιτητική και με μεγάλο βαθμό δυσκολίας, καθώς η θετική υψομετρική είναι περίπου 1500 μέτρα   με αποτέλεσμα να καθιστά την όλη προσπάθεια των αθλητών ακόμη πιο δύσκολη. Ο αγώνας αποτελεί ουσιαστικά  την απόλυτη περιμετρική διαδρομή (92-3 χιλιόμετρα άσφαλτο και 11- 12 χωματόδρομο)  του νησιού και για να μπω στη ουσία του θέματος η διοργάνωση έγινε και τελείωσε με επιτυχία χθες 22 Απριλίου.
Στόχος επιτευχθεί σε 11 ωρες και 56 λεπτα !
Δεν θέλω να φλυαρήσω με λεπτομέρειες για την προετοιμασία θέλω άπλα να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ και 1000 μπράβο  στους διοργανωτές για την άρτια διοργάνωση να πω ακόμα ένα ευχαριστώ και συγχαρητήρια στην φίλη και συναθλήτρια  Πολα που κάναμε μαζί αυτό το ταξίδι και που κατατάγηκε πρώτη γυναίκα στον αγώνα . Πριν αφήσω μερικές  φωτογραφίες να μιλήσουν θέλω να ευχαριστήσω τον φίλο Βασίλη για τη φιλοξενία του.
Y.Γ Επίτηδες δεν μίλησα για τα συναισθήματα   και το εσωτερικό ταξίδι που προσφέρει ένας τέτοιος αγώνας γιατί αυτά τα προορίζω για ένα άλλο κείμενο.

στο πλιο

thasos

1

7β

α1

α4

4

5

α7

 

2α3

α8

3

pola

πολα

α6

τερματισμος

γλιπτο κυπελο

Τα έπαθλα του Θεαγένειου δρόμου είναι δουλειά του Θάσιου γλύπτη Κώστα Λόβουλου. Το μάθε γλυπτό είναι μοναδικό όπως και ο αγώνας. (το συγκεκριμένο το φέραμε στη Κύπρο αφού είναι αυτό που κέρδισε η Πολα)

 

Σαν αγγελιαφόρος

Άναψα τον υπολογιστή μετά από πολλές μέρες για να γράψω για το τρέξιμο . Όχι για να επαναλάβω όλα όσα λίγο πολύ είναι γνωστά αλλά γιατί μετά από τριάντα και πλέων χρόνια που τρέχω συνεχίζω να ανακαλύπτω καινούρια πράγματα που με κάνουν να νιώθω σαν το μικρό παιδί που βγαίνει έξω στο δρόμο και τρέχει χαμογελώντας.
Για το 2017 είχα βάλει τρις στόχους για το τρέξιμο  τους οποίους θα προσπαθήσω να κατακτήσω και γράφοντας τους και εδώ νιώθω ότι είναι ένα επιπλέων κίνητρο για να τους κυνηγήσω.
Πρώτος στόχος είναι σχετικά εύκολος και είναι να τρέξω όλες της μέρες του χρόνου που διανύουμε χωρίς ούτε ένα ρεπό. (ειδή έχω να κάνω  ρεπό από τα μέσα Δεκεμβρίου)
Δεύτερος στόχος είναι να τρέχω τουλάχιστον 400 χιλιόμετρα τον μήνα (και αυτός είναι σχετικά εύκολος στόχος)
Τρίτος στόχος ο οποίος είναι μέσα σε τρις μήνες να τρέξω  τρις αγώνες. Οι πρώτη δυο (ημη μαραθώνιο και μαραθώνιο ) στα πλαίσια προετοιμασίας του Αγώνα στόχου που είναι να δοκιμάσω για πρώτη φορά να τρέξω ένα υπέρ μαραθώνιο   απόστασης 104 χιλιόμετρα και θα είναι ουσιαστικά η περίμετρος της Θάσου στις 22 του Απριλίου.
Όλο αυτό το σωματικό και προπαντός πνευματικό ταξίδι βρίσκετε σε εξέλιξη  . Ατελείωτα μοναχικά χιλιόμετρα με τουλάχιστο  δυο από τις  προπονήσεις μέσα στη εβδομάδα να περιλαμβάνουν αποστάσεις 25-40 χιλιόμετρων η κάθε μια και όγκο χιλιόμετρων  να έχω φτάσει στα 130 (σε μια βδομαδα) .
Έχω κάνει τον ημημαραθωνιο που προγραμμάτισα και σε δύο εβδομάδες στη Λεμεσό θα τρέξω  και τον μαραθώνιο και από εκεί και πέρα αντίστροφη μέτρηση για τις 4 εναπομείναντες εβδομάδες μέχρι τον υπερμαραθωνιο. Στόχος να πάρω το σώμα και το πνεύμα μου όσο ποιο μακριά μπορέσω και αν καταφέρω να τερματίσω ακόμα καλύτερα.
Γίνονται περίεργες διεργασίες μέσα στο κεφάλι αυτό το διάστημα και εκκολάπτοντα πολλές ιδέες που θα μπορούσαν να γραφτούν αλλά για την ώρα αυτά τα λίγα είχα να πω…

Σε είδα να τρέχεις

σαν αγγελιαφόρος

στο δρόμο που ενώνει γη και ουρανό,

εκεί στη γραμμή του ορίζοντα.

Σε είδα να τρέχεις, αφήνοντας

μια ρωγμή στο χρόνο,

μια ρωγμή στον πόνο

και μια ελπίδα

ότι το αδύνατο

μπορεί να γίνει δυνατό.

%cf%83%ce%b1%ce%bd-%ce%b1%ce%b3%ce%b3%ce%b5%ce%bb%ce%b9%ce%b1%cf%86%ce%bf%cf%81%ce%bf%cf%82

Ο πινάκας  είναι της Πόλας Χατζήπαπα

Ποιητικό μονοπάτι

Στα πλαίσια του φετινού  Hellenic Bank Running Under The Moon που θα διεξαχθεί στης 24 /9 o υπεύθυνος του αγώνα κ. Σωτήρης Μαύρος  είχε την ιδέα να δημιουργηθεί ένα ποιητικό μονοπάτι με θέμα το τρέξιμο. Αφού έλαβε τις απαραίτητες άδειες από το τμήμα δασών μας έκανε την τιμή να μας προτείνει το μονοπάτι να περιλαμβάνει 18 ποιήματα και σχέδια από το βιβλίο μας «Κουνήσου Μούχλα» (Κώστας Πατίινιος/ Πολα Χατζηπαπα εκδώσεις Αρμιδα 2014)
Το ποιητικό μονοπάτι θα βρίσκεται στο πάρκο της Αθαλάσσας για όλο τον μήνα Σεπτέμβριο και έχει τοποθετηθεί κατά μήκος της διαδρομής του αγώνα στο φωτιζόμενο μονοπάτι από την λίμνη (πάρκο Αγ Γεώργιου)προς την είσοδο του πρώην Α.Τ.Ι η αντίστροφα.
Το μονοπάτι είναι γραμμικό και είναι περίπου 2,300μ., άρα με πολύ σιγανό περπάτημα και διαθέτοντας λίγη ώρα για να διαβάσουμε τα ποιήματα, θα χρειαστούμε περίπου 45 λεπτά για να διασχίσουμε την απόσταση»

Και δυο λόγια σχετικά με το μονοπάτι από τον υπεύθυνο του αγώνα Σωτήρη μαύρο όπως τα πήρα από τη σελίδα του στο facebook « Για εμένα ο αθλητισμός είναι πολιτισμός και ο πολιτισμός παράγει αθλητισμό.
« Η διοργάνωση του Hellenic Bank Running Under The Moon δεν είναι ένας απλός αθλητικός αγώνας, είναι μια αθλητική πολιτιστική φιλανθρωπική εκδήλωση που παράγει και προάγει πρώτα από όλα πολιτισμό, εθελοντισμό, κοινωνική συνεισφορά και λίγο τρέξιμο.»

Ένα μικρό δείγμα ποιο κάτω
HBmoonRun-1
1
2
4
8
5
6
7
HBmoonRun-1_02

Ερευνα για τις κλίμακες της Ψυχολογικής Ευεξίας στον Αθλητισμό

Πιο κάτω είναι μια σύντομη περιγραφή/παρουσίαση της έρευνας απο την υποψήφια διδάκτωρ, και ο συνδεσμος για το ερωτηματολόγιο όπου όσοι έχετε την καλοσύνη μπορείτε να βοηθήσετε την κοπέλα στην έρευν…

Source: Ερευνα για τις κλίμακες της Ψυχολογικής Ευεξίας στον Αθλητισμό

Ψέματα

Limasol16
Εδώ και πολλά χρόνια λέω τουλάχιστον δυο φορές τον χρόνο ψέματα στον εαυτό μου.
Κάθε φορά που τερματίζω ένα μαραθώνιο λέω φτάνει δεν θα τρέξω άλλο μαραθώνιο και θα περιοριστώ σε μικρότερες αποστάσεις ενώ λίγες ώρες μετά πιάνω τον εαυτό μου να είναι στο ψάξιμο για τον επόμενο.
«δεν ξέρω τη με κυνήγα ,τι φίδια με τυλίγουν.
ξέρω σαν τρέχω λύνονται οι κόμποι που με πνίγουν»
Είναι αυτή η συσσωρευμένη ενέργεια όλων των δρομέων ,τα χαμόγελα, η αλληλεγγύη μετάξι μας. Είναι η πάλη με τον εαυτό σου να νικήσεις για άλλη μια φορά τα 42 χιλιόμετρα και 195 μέτρα.
Είναι γιατί… «είναι τέχνη να τρέχεις όπως το να αγαπάς, να ερωτεύεσαι, να πέφτεις να σηκώνεσαι, να συγχωρείς να ταπεινώνεσαι. Γιατί η ευτυχία είναι επιλογή που βρίσκεται σε κίνηση.»
Σήμερα (Κυριακή) τρέξαμε στον μαραθώνιο Λεμεσού και είχα ίσως τον ποιο γλυκό τερματισμό μου σε μαραθώνιο Αγώνα.

Τα πόδια σπρώχνουν τη ψυχή και η ψυχή τα πόδια.
και στο ταξίδι της ζωής περνάω τα εμπόδια.
πληρώνω το αντίτιμο στου δρόμου τα διόδια,
τρέχω να φτάσω να χαρώ όσα μου’χει ταμένα
σένα αγώνα αντοχής μ΄ αντίπαλο έμενα

Σκέψεις ενός «βετεράνου»

Αυτές τις μέρες σκεφτόμουν πως έχει πολύ καιρό να γράψω κάτι σχετικά με το τρέξιμο.
Πριν αρκετά χρόνια και πριν αρχίσει να μεγαλώνει η κοινότητα τον δρομέων γράφονταν πολύ λίγα για το τρέξιμο . Τώρα ευτυχώς  γράφονται όλο και περισσότερα. Διαβάζω ιστορίες δρομαίων και χαίρομαι, χαμογελώ συνωμοτικά και ταυτίζομαι μαζί τους , ίσως να είναι και αυτός ένα λόγος που δεν κάθομαι να γράψω  τις δικές σκέψεις μου τόσο συχνά πλέων.
Σήμερα  (31/1/16) τρέξαμε τον καθιερωμένο ημημαραθώνιο (19ος)  που διοργανώνει το σωματείο ερασιτεχνών δρομαίων «Περικλής Δημήτριου» στο Χωριό περβόλια Λάρνακας ,μια πανέμορφη παραθαλάσσια διαδρομή με ιδανικές συνθήκες θα έλεγα.
Από την προηγούμενη μέρα ένιωθα λίγο νωχελικός, ένα «διαβολάκι» με πείραζε συνεχώς.
«Δεν βαρέθηκες τόσα χρόνια να πηγαίνεις αγώνες»
«Δεκάδες μαραθώνιοι ακόμα περισσότεροι  ημημαραθώνιο και άλλοι μικρότεροι αγώνες»
«Τη έχεις να κερδίσεις από τους αγώνες, έχει τριάντα χρόνια που συμμετέχεις, οι χρόνοι σου δεν βελτιώνονται αλλά χειροτερεύουν »

Ευτυχώς το «διαβολάκι» σεβάστηκε την ανάγκη μου να τρέχω  καθημερινά και μίλησε μόνο για τους αγώνες αλλιώς θα το έστελνα στο διάβολο!!!

Σήμερα , λίγο πριν, κατά και μετά τον Αγώνα απαντήθηκαν με όλα τα ερωτήματα που μου έθετε το» διαβολάκι»
Η θετική ενέργεια ,η αύρα όλων των  φίλων δρομέων που ήταν συγκεντρωμένοι στον χώρο της εκδηλώσεις , τα χαμογέλα, τα πηγαδάκια, τα πειράγματα  οι κουβέντες μας, και Αγάπη όλων αυτών των ανθρώπων για το τρέξιμο είναι αρκετά και περισσεύουν ότου σώστε να με κάνουν να θέλω να συνεχίζω συμμετέχω σε αγώνες.

Όταν πρωτοξεκίνησε αυτή η διοργάνωση έτρεχα τη διαδρομή Από 1:16 έως 1:17
Λίγα χρόνια αργότερα και γα αρκετά χρόνια κρατιόμουν κοντά στο 1:20
Τα δυο τρία τελευταία χρόνια  και ενώ έκλισα τα 44 μου κυμαίνομε από το 1:22εως 1:24 και όμως το απολαμβάνω το ίδιο , νιώθω απέραντη χαρά που μεγαλώνει η δρομική κοινότητα και το μαραθώνιο κίνημα. Αντλώ θετική ενεργεία και ζωντάνια βλέποντας νέους δρομείς κάθε ηλικίας και νιώθω ικανοποίηση που εδώ και τριάντα χρόνια το τρέξιμο είναι η ποιο σταθερή αξία στη ζωή μου.
Υ.Γ 1 ο τίτλος του κειμένου παραπέμπει σε πείραγμα φίλου δρομέα (νέου) που με αποκαλεί βετεράνο και ας είμαστε της ίδιας ηλικίας λόγο των πολλών χρόνων που τρέχω.

Υ.Γ 2 Στην φωτογραφία με τον Γιάννη Κούρο, τον θρύλο υπερ-αποστάσεων που ήταν πάρω σήμερα στον Αγώνα με το βιβλίο μας «Kουνήσου Μούχλα»
περβολια16

κουρος

« Older entries

Αρέσει σε %d bloggers: