Κάποτε γίνομαι «πρήχτης »

Κάποτε γίνομαι «πρηχτης» επαναλαμβάνοντας τα ίδια πράγματα  αλλά από την άλλη «επανάληψη μήτηρ πάσης μαθήσεως» οπόταν πάλη το θέμα μας θα είναι το τρέξιμο με έμφαση το ορεινό τρέξιμο (mountain trail running) , με λίγα λόγια και πολλές φωτογραφίες

Το ορεινό τρέξιμο είναι μία παραλλαγή του απλού τρεξίματος αντοχής, με τη διαφορά, ότι λαμβάνει χώρα σε ορεινά μονοπάτια και δασικούς δρόμους με διάφορες κλίσεις και είδη εδαφών.
Έχει όλα τα χιλιουπόμενα πλεονεκτήματα του τρεξίματος και επιπλέων
σε φέρνει σε επαφή με την φύση τον καθαρό αέρα και είναι το καλύτερο ανχολιτηκο και αντιστρεσογονο «φάρμακο» (για μενα)

Δείτε και πείτε μου εν έχω δίκαιο?
v6v5om_eos09_zwnaria_295v3v4v1v2om_eos09_kakalos_347om_eos09_gortsia2_794

Μια εικόνα (3 φωτογραφίες)

 

Μια εικόνα σε τρις φωτογραφίες που μου έκανε εντύπωση   χτες  αργά το απόγευμα σε παραλία του Προταρα. Τρις ηλικιωμένη άνθρωποι  κάθονταν για δυο και πλέων ώρες ατενίζοντας το την θάλασσα…

Άμα έχεις όρεξη να ζήσεις, πάντα θα βρίσκεις τον τρόπο…

Νέοι ποδοσφαιριστές που έχασαν τα πόδια τους στο σεισμό της Αϊτής.

Ολοκληρώθηκε με επιτυχία το Ε4 + Παγκυπριος ημιμαραθώνιος

Επιτέλους !!!!

Ο υπερμαραθωνοδρόμος–ημεροδρόμος Νίκος Θάνος μαζί με τον Κύπριο υπερμαραθωνοδρόμο Σέργιο Νικολαΐδη ολοκλήρωσαν με επιτυχία το απόγευμα του Σαββάτου 28/1/12 την προσπάθεια τους για διάσχιση της Κύπρου μέσο του ευρωπαϊκού μονοπατιού Ε4  καλύπτοντας την τελευταία μέρα 58χιλ. και 100μ σε δέκα ώρες και 24 λεπτά (μεικτός  χρόνος με της στάσεις για φαγητό ) .
Σύνολο  398χιλ. και 100μ σε 6 μέρες 8 ώρες και 50 λεπτά.
Όπως είναι γνωστό το μονοπάτι ξεκινά από το Γιβραλτάρ και ολοκληρώνεται στην Κύπρο.
Η προσπάθεια   είχε και ανθρωπιστικό χαρακτήρα αφού σε συνεργασία με τον Παγκύπριο Σύνδεσμο Καρκινοπαθών και Φίλων (ΠΑΣΥΚΑΦ) μέσω εισφορών μαζευτήκαν  χρήματα για τις  ανάγκες των καρκινοπαθών στην Κύπρο.
Η δρομείς κατάφεραν να ολοκληρώσουν την προσπάθεια τους έχοντας «εμπόδιο» τον ποιο βροχερό και παγωμένο  Ιανουάριο των τελευταίων δεκαετιών στην Κύπρο. Διασχίσας την χιονισμένη οροσειρά του Τροόδους  και χωρίς υπερβολή κινδύνεψαν αφού την προτελευταία μέρα που διέσχιζαν τον Ακάμα και έπεσαν σε καταιγίδα αναγκάστηκαν να ξαπλώσουν στο έδαφος για να γλιτώσουν από τους κεραυνούς που έπεφταν.
Λιπών!! Φίλοι  Σέργιε και Νίκο  πολλά  συγχαρητήρια  για την  αξιέπαινη προσπάθεια  σας.
Άλλην  φορά βρείτε άλλον να σας τρέχει  !! προτιμώ να τρέχω παρά να τρέχω αυτούς που τρέχουν!!!  (αστειεύομαι  ήταν και αυτό μια καλή εμπειρία).
Νίκο χάρηκα πολύ που σε γνώρισα.

Υ.Γ και μετά από όλα αυτά σήμερα(Κυριακή ) είχαμε και τον Παγκυπριο  ημιμαραθώνιο (21χιλ. και 95μ)στα Περιβόλια Λάρνακας  .
Καλές οι  καιρικές συνθήκες μας βοήθησαν να κάνουμε μια γρήγορη κούρσα (1.17.39 ) και να χαρούμε  την ημέρα μας (και είχα εγώ για θεατές και υποστηρικτές  τον Σέργιο και τον Νίκο!!!)

OLYMPIC DAY – Ολυμπιακή μέρα

Ένας δρόμος, ένας στίβος.
Μια αλλιώτικη Λεωφόρος Μακαρίου αντικρίσαμε σήμερα το απόγευμα.   
Η αυτοκινητοκρατούμενη κεντρική Λεωφόρος είχε «κατελήφθη» από δρομείς, ποδηλάτες, αθλητές επιτραπέζιας αντισφαίρισης, πετοσφαίρας, άρσης βαρών και ξιφασκίας.
Η Κυπριακή Ολυμπιακή Επιτροπή (ΚΟΕ), ο Δήμος Λευκωσίας και ομοσπονδίες διαφόρων αθλημάτων διοργάνωσαν εκδήλωση για τον εορτασμό της Ολυμπιακής Μέρας με ονομασία OLYMPIC DAY – Ολυμπιακή μέρα.
Η κεντρική εκδήλωση ήταν ο αγώνας δρόμου 5.800μ. από όπου και οι περισσότερες φωτογραφίες.

 

         

Όταν η πόλη κοιμάται (Μικρές στιγμές από την πρωινή γυμναστική)

Το ξυπνητήρι κτυπά…

Τετάρτη, πέντε η ώρα το πρωί, σηκώνομαι  πάω στην κουζίνα και φτιάχνω ένα καφέ .  Μέχρι να τον φτιάξω  έχω ήδη φάει μια μπανάνα και λίγους ξηρούς καρπούς αμυγδάλου.
Φοράω ρούχα και παπούτσια ενώ πίνω τον καφέ , η ώρα πέντε και δεκαπέντε είμαι στο αυτοκίνητο. Οδηγώ και από το μισάνοικτο παράθυρο μπαίνει το δροσερό αεράκι χαϊδεύοντάς με . Έξω έχει φως, ξημερώνει πολύ νωρίς, λίγο πριν μας αφήσει η Άνοιξη το Καλοκαίρι βιάστηκε να τρίξει τα δόντια του.

Πέντε και τριάντα το σκηνικό πολύ διαφορετικό, λίγο πριν έτρεχα οδηγώντας το αυτοκίνητο για να φτάσω  , τώρα είμαι στο γήπεδο της αγγλικής σχολής της Λευκωσίας και τρέχω με τα πόδια.

Όταν η πόλη κοιμάται ,είναι απίστευτο πόσοι άνθρωποι τόσο νωρίς κάνουν την πρωινή τους γυμναστική , ξεκινώντας με τον καλύτερο τρόπο την μέρα τους.

Τρέχω σχεδόν καθημερινά για είκοσι πέντε χρόνια σε διαφόρους  χώρους και διαφορετικές ώρες . Πάρκο Αθαλάσσας, πάρκο Ακαδημίας, Αγγλική σχολή , γραμμικό πάρκο Πεδιαίου…
Τα πρωινά μικρά πηγαδάκια τριών – τεσσάρων ατόμων, μοναχικοί περιπατητές και δρομείς που κάνουν την πρωινή τους προπόνηση.  Άνθρωποι διαφορετικών ηλικιών και κοινωνικού στρώματος που τους ενώνει ένα ζευγάρι αθλητικά παπούτσια.

Τρέχω, παρατηρώ  και ακούω κουβέντες καθώς απομακρύνομαι.
Αυτές τις μέρες  κυριαρχούσαν με αφορμή τις βουλευτικές εκλογές οι πολιτικές συζητήσεις, δεν λείπουν όμως και τα πειράγματα μεταξύ φίλων (ένας κρατά και παρουσίες και δίνει  και κίτρινες κάρτες άμα το  κρίνει!!!).
Μια άλλη χαρακτηριστική στιγμή που τυπώθηκε στο μυαλό μου είναι η εικόνα μιας ηλικιωμένης μαυροφορεμένης γιαγιάς , η αντίθεση του μαύρου φουστανιού της με τα άσπρα αθλητικά παπούτσια μου έκανε εντύπωση αλλά πιο εντυπωσιακό σε αυτή την εικόνα είναι που ενώ περπατούσε έκανε ταυτόχρονα και σμιλί  (εργόχειρο) .( ήταν τόσο προπονημένη στο σμιλί που οι κινήσεις της ήταν αυτοματοποιημένες).

Πολύ γέλιο ρίξαμε πέρσι το καλοκαίρι όταν σαν φωτοβολίδα έσκασε σε ένα από τα πρωινά μας στέκια ένας σαρανταπεντάρης ελλαδίτης ο οποίος συνόδευε μια νεαρή  γυναίκα, και τι δεν της είπε ο άνθρωπος στα πλαίσια του αδιάκριτου φλερταρίσματος του,  μέχρι πως ήταν σε προ-ολυμπιακή ομάδα (σε ποιο άθλημα δεν καταλάβαμε) αλλά τελικά δεν τον πήραν γιατί του έφαγε άλλος την θέση!!
Μιλούσε και δυνατά , εύκολα τον ακούαμε στην πρωινή ησυχία, μια μέρα καθώς τους προσπεράσαμε με σχετική ταχύτητα ακούμε να λέει: «τους βλέπεις αυτούς ; Αυτοί δεν τρέχουν , αυτοί κάνουν πως τρέχουν!!!!» .  Άλλη μέρα της έδειχνε ασκήσεις (τεντώματα)… όλες λάθος, (έχουμε και γυμναστές στην παρέα που το επιβεβαίωναν).  Μια ώρα κάθε μέρα όλο μιλούσε , όλο μιλούσε ο κύριος, τη φωνή της κοπέλας δεν την ακούσαμε. Στις  δυο εβδομάδες σταματά να μιλά ο κύριος και άρχισε να μιλά συνεχώς η γυναίκα , κάτι άλλαξε σχολιάσαμε…  αυτό κράτησε μόνο δυο μέρες και μετά ο κύριος δεν ξαναπάτησε το πόδι του εκεί . Την γυναίκα την είδαμε για ακόμα δυο –τρεις φορές και μετά χάθηκε και αυτή…

Μικρές στιγμές από την πρωινή γυμναστική…

Οι φωτογραφίες είναι από το γήπεδο της αγγλικής σχολής και το πάρκο ακαδημίας, γύρω στις έξι το πρωί.

 

Πρωινό Κυριακής 30/1 (Διεθνή ημιμαραθώνιο στα Περβόλια)

Ρώτησα πριν πολλά χρόνια ένα πενηντάρη δρομέα γιατί τρέχει , χαμογέλασε και μου είπε
«ξεκίνα να τρέχεις και θα μάθεις την απάντηση»

είκοσι πέντε χρόνια  μετά , μόλις τερμάτισα  ένα ημιμαραθώνιο με ρώτησε ένας νεαρός γιατί τρέχω.
χαμογέλασα και του είπα «ξεκίνα να τρέχεις και θα μάθεις την απάντηση»

Κάποιες απαντήσεις δίνονται στον δρόμο…

Με φίλους πριν την προθέρμανση.
Λάβετε θέσεις… έτυμοι…

 Οι πρώτοι νικητές (έπεσαν μαζί στο νήμα ένας Κενυάτης και ένας Αιθίοπας) 

 Η αφεντιά μου (όχι δεν τερμάτισα τρίτος αλλά όγδοος)

Ο  εκ τον νικητών Καζαχουν Αχμετ επιδεικνύει  τα λάφυρα. (ο χορηγός του αγώνα πρόσφερε και πίτσες!!)
   
Και οι δρομείς της Athalassa PARK Runners με λάφυρα!!

Η ημέρα ενός οικογενειάρχη δρομέα – “Nicosia Marathon”10/10/10

Σήμερα ήταν μια ιδιαίτερη μέρα (για τους δρομείς τουλάχιστον). Διεξήχθηκε στην Λευκωσία  ο πρώτος διεθνής Μαραθώνιος Λευκωσίας, ο ημιμαραθώνιος (21χιλ και 100μ) αγώνας και, αγώνας δρόμου 4,6χλμ. Κατ’ ακρίβειαν δεν έγινε μαραθώνιος λόγω χαμηλής συμμετοχής των δρομέων οι όποιοι  προτίμησαν να δηλώσουν συμμετοχή στην κλασική μαραθώνια διαδρομή 42χιλ. και 196 μέτρα που θα διεξαχθεί στην Αθήνα σε 3 εβδομάδες .
 Ο ημιμαραθώνιος και αγώνας δρόμου 4,6χλμ είχαν τεράστια επιτυχία, αφού έτρεξαν στους δύο αυτούς   αγώνες πέραν των 3.000 δρομέων.
Πραγματικά αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στους διοργανωτές και ιδιαίτερα στον εμπνευστή της εκδήλωσης κ. Νάσο   Κτωρίδη.
Στα δικά μας τώρα. Εγώ έτρεξα  ημιμαραθώνιο . Ξύπνησα στις έξι  , έφαγα  κάτι ελαφρύ, ετοίμασα όλα τα πράγματα  μου και κατά τις 7.30 ήμουν στο χώρο τις εκδήλωσης (Πύλη Αμμοχώστου).Βρέθηκα με άλλους συναθλητές, είπαμε τις κουβέντες μας, καθώς κάναμε προθέρμανση και η ώρα 8.30 δόθηκε η εκκίνηση.
Η διαδρομή απολαυστική και γρήγορη , οι μπάντες και οι D.J που επιστρατεύτηκαν και στήθηκαν κάθε 2-3 χιλ. έκαναν πολύ καλή δουλειά .
Έτρεχα 1.19.53 μέχρι που τερμάτισα (για την ιστορία 7ος γενική κατάταξη  και 2ος από τους Κύπριους δρομείς) .
Στον τερματισμό περίμενα να δω τη γυναίκα μου με τα δύο μας παιδιά, όπως συμφωνήσαμε αλλά τίποτα. Βρήκα μήνυμα στο κινητό «ο γιος μας δεν θέλει να έρθει να σε δει, προτιμά να παίζει» με ενόχλησε λίγο αλλά λέω δικαίωμά του, 8 χρονών είναι άσ΄τον να παίζει.
Έφυγα βιαστικά, γιατί  η ώρα 11.30 έπρεπε να πάρω τα παιδιά σε γενέθλια.
Φτάνω σπίτι.- γιε μου γιατί δεν ήθελες να έρθεις να με δεις;
-Ρε παπά τι καταλάβεις όλη μέρα που βουράς !!!!
Η ευχάριστη νότα ήρθε από την τρίχρονη κόρη
– εγώ ήθελα αλλά ο Ορ… δεν ήθελε.
Γρήγορο μπάνιο , ντύσιμο και φεύγουμε για γενέθλια  (η γυναίκα μου δεν μας συνόδεψε, έμεινε να σιδερώσει)
Μείναμε στα γενέθλια μέχρι τις τρεις.  Κάπου εκεί άρχισαν να σκοτεινιάζουν και τα μάτια μου, άτε τους λέω, πάμε σπίτι να ξεκουραστεί και λίγο ο παπάς, γιατί αργά το απόγευμα θα πάω και δουλειά.
Τελικά επιστρέψαμε σπίτι και με ένα συμμαθητή του γιου μου για να συνεχίσουν το παιχνίδι.
Είχε πάει περίπου 4 η ώρα και λέω επιτέλους να ξεκουραστώ λίγο αλλά!!!
Παπά είναι τρυπημένο το ποδήλατο θα μας το φτιάξεις και μετά να ξαπλώσεις;
φτιάξαμε και το ποδήλατο…
4.45 η ώρα και ήμουν στο κρεβάτι , πρέπει να πρόλαβα να κοιμήθηκα και 15-20 λεπτά,
όταν η κόρη μου αποφάσισε να έρθει να ξαπλώσει μαζί μου για να κοιμηθεί  (έτσι είπε της μάμας της ) αλλά αυτό που πραγματικά ήθελε ήταν να παίξουμε μαζί, γιατί ο αδελφός της έσμιξε με τον συμμαθητή του και δεν την έπαιζαν.
Πάει λέω δεν είναι μέρα για ξεκούραση η Κυριακή!!! Παίξαμε λίγο με την κόρη , πήρα τον συμμαθητή του γιου μου σπίτι του, διαβάσαμε και την ανάγνωση που είχε αφήσει αδιάβαστη ο ΟΡ…  και κατά τις 6.45 τους αποχαιρέτισα για να πάω στην δουλειά μου σκεφτόμενος με ευχαρίστηση πως από την σημερινή μέρα δεν άφησα δευτερόλεπτο να πάει χαμένο!!!

Δέντρο με δεκανίκι.

Την περασμένη Κυριακή βρέθηκα στην Πάφο , όταν θα επιστρέφαμε με την οικογένεια στην Λευκωσία αποφασίσαμε να μην έρθουμε πίσω από τον αυτοκινητόδρομο αλλά να ακολουθήσουμε μια  διαδρομή μέσα από το δάσος της Πάφου  , Κοιλάδα των Κέδρων, Κύκκο, Γερακές , Καλοπαναγιώτη, Ορκοντα, Λευκωσία.
Η διαδρομή μας κουραστική αλλά οι εικόνες που συναντήσαμε μαγευτικές.
Θα σταθώ μονό σε μια που μου έκανε την μεγαλύτερη εντύπωση.
Στο χωριό Παναγιά και συγκεκριμένα στην αυλή του μοναστηριού της Χρυσορρογιάτισσας
συνάντησα ένα δέντρο που υποβασταζόταν από ένα δεκανίκι, φτιαγμένο από μπετόν ύψους δέκα μέτρων. (λεπτομέρειες στις φωτογραφίες που ακολουθούν)
Στα επόμενα χιλιόμετρα είχα στο μυαλό την συγκεκριμένη εικόνα μέχρι που σταμάτησα και έγραψα αυτό…

Δέντρο με δεκανίκι
ζωή με νοίκι,
 φθινόπωρο.

Θλιμμένου παλιάτσου,
γδαρμένου μπάτσου,
ρούχα φορώ.

Καλοκαίρι με χιόνια,
μπερδεμένα χρόνια,
μετανιώνω.

Λευκό περιστέρι,
με μαύρο τσεμπέρι,
ανταμώνω.

Άνοιξη λάβα,
χελιδόνι τραβά,
μάταια.

Σταγόνα – σταγόνα,
ήλιο τον χειμώνα,
αραιά.


Πως ο γιος μου έγινε οπαδός της ομόνοιας !!!

Λίγο πριν τα μεσάνυκτα της ένατης μέρας του Μάη και με τον πονοκέφαλο ακόμα να με ζορίζει  ( παρόλο που  πήρα και δυο παυσίπονα  ) κάθομαι και αναρωτούμε πως και βρέθηκα σήμερα ανάμεσα σε περίπου 20.000 κόσμο στην φιέστα της πρωταθλήτριας ομόνοιας.

Να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ο οκτάχρονος γιος μου εδώ και ένα περίπου χρόνο επηρεασμένος από μερικά ξαδέλφια (από πλευράς της γυναίκας μου)  του και κόντρα στο οικογενειακό ρεύμα άρχισε να μας λέει πώς είναι με τον  Αποελ  αλλά και για να μην χαλάσει και το χατίρι του νονού  όταν τον έβλεπε έλεγε πως είναι και με τις δυο ομάδες.
Προσωπικά το ποδόσφαιρο δεν με συγκίνα καθόλου γιατί και ως αθλητής του στίβου πιστεύω πώς απορροφά και χορηγίες και προβολή εις βάρος των άλλον αθλημάτων και ιδιαίτερα του κλασικού αθλητισμού όπου με αφόρα, επιπλέων παράγοντες του ποδοσφαίρου καλλιεργούν  τον φανατισμό , τον βεντετισμό και αλλά πολλά ξένα προς τα ιδανικά του υγιούς αθλητισμού.
Πίσω στην ουσία του θέματος μας . Τον τελευταίο μήνα ο γιος μου άρχισε από μόνος του να ζήτα από εμένα «σπρώξιμο» για να αποφασίσει μιαν εκ τον δυο.
Αρχικά του είπα να αποφασίσει από μόνος του, μετά όμως προσπάθησα να τον φανταστώ ανάμεσα και στις δυο κερκίδες τον οπαδών , των φαντάστηκα ντυμένο  «πορτοκαλή» να κρατά όλα αυτά τα σύμβολα που καθόλου δεν έχουν σχέση με το ποδόσφαιρο και τον φαντάστηκα και ντυμένο στα πράσινα στην θήρα 9 να κρατά τα ανάλογα σύμβολα που κρατούν οι της θήρας 9 και που ούτε και αυτά βεβαία έχουν σχέση με το ποδόσφαιρο.
Παρά να τον δω καμία φορά να κρατά  σημαία με αγκυλωτό σταυρό σκέφτηκα καλύτερα να κρατά την σημαία με τον Τσε Γκεβάρα!!!
Έκανα λοιπόν δυο κινήσεις ματ. Αφού του είπα πως όλοι στην οικογένεια μας είναι με την ομόνοια και ήταν χαρούμενοι που κέρδισε το πρωτάθλημα ,του αγόρασα  φανέλα ,κασκόλ ικανοποίησα και την επιθυμία του να πάμε στην φιέστα που έγινε σήμερα  (μεγάλη υπέρβαση για μένα,  αισθανόμουν   ξένο σώμα στις κερκίδες), έτσι από σήμερα είναι μόνο με την ομόνοια!!!
 Δυστυχώς παρόλο που το ποδόσφαιρο έγινε επαγγελματικό και  λέμε ότι πέρασε ο καιρός που ήταν πολιτικοποιημένο ακόμα και η επιλογή ποιας ομάδας θα υποστήριξει ένας νεαρός μπορεί να του καθορήσει  την μελλοντική του ιδεολογία αλλά και την στάση ζωής  που θα ακόλουθησει.

« Older entries

Αρέσει σε %d bloggers: