Ο Κώστας Βασιλείου σε δυο ποιήματα

» The lady and the gardener» και»Τζιυβέρτι»

 

«Ασγατα ουλτρα» 70 χιλιομετρα

asgata
Κάποτε σχεδόν κάθε τρέξιμο ηταν και μια αφορμή να γράψω ένα κείμενο, τους τελευταίους πολλούς μήνες το μυαλό προτίμα να κάνει μεγάλες παύσης,  ακόμα και όταν τρέχω.
Για να τρέξεις ένα αγώνα υπεραπόστασης  χιάζεσαι ιδιαίτερη προετοιμασία  και η ανακοίνωση για τη διεξαγωγή  του έφτασε στα αυτιά μου  πριν δυο περίπου  μήνες  ενώ προετοιμαζόμουν να τρέξω τον Μαραθώνιο στην Πάφο.
Το πράγμα δεν χωρούσε ιδιαίτερη σκέψη και το παρόν μου στην εκκίνηση δεδομένο για τους ποιο κάτω λογούς.
Πρώτον γιατί τα παιδιά που διοργάνωναν τον αγώνα είναι φίλοι και ήταν υποχρέωση μου να στηρίξω την προσπάθεια.
Δεύτερο γιατί η διαδρομή (περνώντας μέσα από ορεινά χωριά της επαρχίας Λεμεσού και Λάρνακας ) υποσχόταν μια ανεπανάληπτη εμπειρία.
Τρίτον η πρόκληση των 70 χιλιόμετρων αφού πέρασαν κιόλας δυο χρόνια από την προηγούμενη εμπειρία με υπεραποσταση (θεαγενειος αγώνας δρόμου στη Θάσο 104 χιλιόμετρα) .
Σαββάτο πρωί της 20ης Απριλίου στις 6:00 δόθηκε η εκκίνηση από την πλατεία του χωριού και το ταξίδι ειχε είδη ξεκινήσει…
Χιλιόμετρα που κουράζεσαι να τα μετρήσεις  , χωριά που φαίνονταν  από μακριά έρχονταν και έφευγα, Μοναγτουλλι, Μονι , Πεντακομο, Ζυγι, Τοχνη ,Χοιροκοιτια , Βαβλα, Λαγια και η μεγάλη ανηφόρα ου χωριού Ορά στο 46ον
χιλιόμετρο. Δυο Μοτοσικλετιστές στη διαδρομή και άλλα 2-3 αυτοκίνητα της διοργάνωσης μας «επιτηρούσαν» διακριτικά και μας έδιναν κουράγιο ενώ οι εθελοντές των χωριών από όπου περνούσαμε εξαντλούσαν όλη τους την φιλοξενία με συγκινητικό τρόπο .  Το μαγευτικό τοπίο και η Ταμπέλες με τα επόμενα χωριά που πρώτη φορά θα έβλεπα στη ζωή μου ήταν η συντροφιά μου για τα επόμενα χιλιόμετρα. Ακανου,Επταγωνια και λίγο πριν από το κελλάκι ενώ περπατούσα το τελευταίο ανήφορο  εξαφανίζετε ξαφνικά ο Ήλιος και το σύννεφο έφερε βρόχι , η Βρόχι εξελίχθητε σε καταιγίδα και κάπου λίγο πριν το Χωριό Σανίδα λευκές πέτρες έρχονταν κατά πάνω μου (οκ δεν έβλεπα παραισθήσεις, χαλάζι ήταν) . Έσκυψα κάτω για να μην μου χτυπά το χαλάζι στο πρόσωπο , έτρεχα πατώντας την άσπρη γραμμή που βρίσκετε δεξιά του δρόμου για να κρατώ σωστά την πορεία μου  και ανέβασα ρυθμό γιατί φοβήθηκα μην πάθω υποθερμία . Ήμουν στο 61ον χιλιόμετρο και μέχρι το τέλος ήταν πλέων κατηφορικός ο δρόμος ,έξω από την Βασα σταμάτησαν και οι βροχές άλλα τα ματιά μου δεν στέγνωσαν γιατί ήταν ήδη βουρκωμένα από το συναίσθημα που πηγάζει από αυτή την υπέρβαση του εγώ από αυτή την ταπείνωση και το μάθημα ζωής που σου δίνουν τέτοιες δυνατές εμπειρίες.
Έκρυψα την συγκίνηση  και φόρεσα το χαμόγελο μου μπαίνοντας στο χωριό Ασγατα  περνώντας κάτω από την αψίδα του τερματισμού μετά από 7ωρες και 16 λεπτά.
Το μπράβο είναι λίγο για τα παιδιά που ανάλαβαν τη διοργάνωση και αν δεν το ζήσετε δεν θα καταλάβετε τη εννοώ.

asgata2

Xιλιόμετρα

Ημεροδρόμε
θέλω να σε φτάσω
την πειθαρχεία σου ζηλεύω

Μαραθωνοδρόμε
μην σταματήσεις ποτέ
κάνε τον τερματισμό αφετηρία
και τρέχα

Ποιητές οι υπεραποστάσεις
είναι ποιήματα που σας ξέφυγαν
χιλιόμετρα

Κουράζομαι όταν δεν τρέχω
δεν έχω λογική
δεν έχω υπομονή
δεν έχω ζωή

Κ.Π

Τίποτα πάρα κάτι

Τι έχω να πω
όλα λόγια ειπωμένα
σβήνω
σιωπώ
απομακρύνομαι
ξεχνώ
ας ξεχαστώ
μα αν από λάθος θυμηθώ
θέλω ένα κομμάτι από έρωτα
μα αν από τύχη  με θυμηθείς
θέλω να είναι κομμάτι από το χαμόγελο που άντεξε
την ώρα της μεγαλύτερης ματαίωσης

3/19 Κ.Π

Εν πτήση

Oι φίλοι μου

Εμένα οι φίλοι μου είναι δρομείς
είναι πουλιά που τρέχουν
είναι ελάφια με φτερά
είναι αγάπη και χαρά
είναι παιδιά
που ξέχασαν να μεγαλώσουν
Εμένα οι φίλοι μου είναι ποιητές
γράφουν δεν γράφουν
τρέχουν δεν τρέχουν

K.Π

Το τρέξιμο ενώνει – Runite Nicosia

rununite
Χθες  19/1/19 διοργανώσαμε μια ξεχωριστή  εκδήλωση το «Runite Nicosia».

Ηταν μια διαδρομή 7.5 χλμ και από τις δύο πλευρές του οδοφράγματος σε σοκάκια μέσα και γύρω από τα Τείχη της Λευκωσίας, μεταφέροντας το μήνυμα ότι το τρέξιμο ενώνει.

Ξεκινήσαμε η ώρα 11 απο το Σπίτι της Συνεργασίας (απέναντι από το Λήδρα Πάλας στη νεκρή ζώνη) και αφού καλύψαμε τα πρώτα 4χλμ μέσω Πύλης Πάφου προς πλατεία Ελευθερίας, Πύλης Αμμοχώστου, Χρυσαλιννιώτισσας και Ερμού περάσαμε απο την οδό Λήδρας στα κατεχόμενα τρέξαμε ακόμα 3,5 χιλιόμετρα περνώντας από το Χάνι, Αγία Σοφία, Πύλη Κερύνειας και άλλα σημεία ενδιαφέροντος στην άλλη πλευρά της Λευκωσίας, τερματίζοντας ξανά στο Σπίτι της Συνεργασίας.

Η εκδήλωση δεν ήταν αγώνας αλλά καθαρά μια πρωτοβουλία φίλων δρομέων και από τις δύο κοινότητες που γνωριζόμασταν  από καιρό, και θέλαμε  να δώσουν ένα μήνυμα ειρήνης , επανένωσης και να φέρουμε και άλλους δρομείς όλων των δυνατοτήτων και επιπέδων πιο κοντά και έστω συμβολικά να “ενώσουν” την Λευκωσία τρέχοντας.
ελπίζω και εύχομαι αυτή η πρωτοβουλία η όποια είναι αγνή να αγκαλιαστή και από άλλους δρομείς και να έχει  συνέχεια.

Minimal

Αφαίρεσα πρώτα το όνομα και
το φύλο σου
μετά  τη διεύθυνση, τον αριθμό
και τον ταχυδρομικό κώδικα
έπειτα τη γλώσσα
προχώρησα αφαιρώντας τον Χριστό
τον Μωάμεθ τον Βούδα
και βρήκα τον Άνθρωπο
και βρήκα τον Θεό

 

Κωστας Πατινιος

Άμα βρέχει

Άμα βρέχει θέλω να γράφω ποιήματα
και ας μην τα καταφέρνω
έτσι για να συμπαραστέκομαι στον ουρανό
έτσι για να αντιστέκομαι στον κακό μου εαυτό
να άγγιζα με μαγικό ραβδί
να γίνει η βροχή μια προσευχή
ύμνος υπέρ τ΄ αγνώστου
να έπλαθα και ένα θεό
χωρίς μεσάζοντες θνητούς
να τον εξευτελίζουν
ακούς βροχή μου, σου μιλώ
πάρε και με μαζί σου
χόρεψε με να βραχώ
να λυτρωθώ

K.Π 19/12/18

Είπα να μεν καρισιευτώ

 

Γυρευκω λέξεις βαρετές
να χτίσω καμιάν δόμη
αντρόσην της κακοχρονιάς
λέξεις να «μπουν» της παγωνιάς
για να μ’ αλλάξουν γνώμη

Στήνω τ΄ αφτί μου πας τη γη
ν’ ακούσω τι θα πούσιν
ήρωες θύματα σωρό
τραβούν του Ζάλογγου χορό
ξανά να σκοτωθούσιν

Είπα να μεν καρισιευτώ
να βρίξω μεν μιλήσω
με τούτον το γκιλινζιρκόν
εγιώνη εν κάμνω χωρκόν
γιαλού θα ξεκινήσω

Να πάω πάνω στα βουνά
να φκάλω άρκαν παουρκάν
τες πέτρες να τσακίσω
τη λύπη να τζιμίσω
γιατ’ εν να με ξιλώσετε
την αθρωπιάν θα λιώσετε
στου φούρνου σας το μίσος

Κώστας Πατίνιος

« Older entries Newer entries »

Αρέσει σε %d bloggers: