Λύσην τωρά! Çözüm Şimdi!

lisi tora
1. Ελληνοκύπριοι, Τουρκοκύπριοι, Αρμένηες, Μαρωνίτες, ξένοι τζ̆αι ντόπιοι, που κατοικούμεν τζ̆αι αγαπούμεν τούτον τον τόπον, δηλώννουμεν ότι δεν θέλουμεν να ενωθεί με κανέναν κράτος, ούτε να μείνει μoιρασμένος. Καλούμεν τα ελληνοκυπριακά τζ̆αι τουρκοκυπριακά πολιτικά κόμματα που στηρίζουν την λύση να αναλάβουν πρωτοβουλίες για να το κάμουν γνωστόν τζ̆αι ξεκάθαρον προς τους ξένους τζ̆αι προς τους Κυπραίους ούλλους, ότι τούτον εν η πεποίθηση αλλά τζ̆αι ο στρατηγικός στόχος της πλειοψηφίας του λαού. Είναι η κυριόττερη σύγκλιση για την ασφάλειαν που χρειαζούμαστιν σήμμερα για να ξεπεραστεί το αδιέξοδον, να γνωρίζει τζ̆αι να εμπιστεύεται η μια κοινότητα τους πραγματικούς στόχους της άλλης. Καλούμεν τες πολιτικές δυνάμεις να στηρίξουν την προσπάθειαν των ηγετών για λύσην, δείχνοντας τους έμπρακτα το πολιτικόν υπόβαθρον πάνω στο οποίον θα χτιστεί η ομοσπονδία.

2. Εμάς που υπογράφουμεν την δήλωσην τούτην, δεν επηρεάζεται η σκέψη μας που γόητρα παλιών πολέμων. Δρούμεν μαζίν ορθολογικά για την ειρήνην τζ̆αι το κοινόν μας μέλλον. Καλούμεν τους ηγέτες να απελευθερωθούν που τα όποια γόητρα τζ̆αι να επικεντρωθούν στην δουλειάν να ξεπεραστούν οι δυσκολίες. Καλούμεν τους να σταματήσουν να σπαταλούν ενέργειαν να ρίξει ο ένας τον άλλον που το γόητρον του τζ̆αι να χάννουν τον χρόνον ποιού εν τα φταισίματα, Ο κόσμος χρειάζεται να του δείξουν στην πράξην πως θα λειτουργήσει αρμονικά η αυριανή μας ομοσπονδία.

3. Εμείς μελετούμεν τα γεγονότα για να δημιουργήσουμεν άποψην για το παρελθόν τζ̆αι να εμπνευστούμεν για έναν όμορφον τζ̆αι ειρηνικόν μέλλον. Οι ηγέτες να καλέσουν τους θεσμούς παιδείας των θκυ̮ο κοινοτήτων να δηλώσουν ότι εν προσηλωμένοι σε μιαν εκπαίδευσην που σέβεται την ιστορίαν σαν επιστήμην τζ̆αι όχι πολιτικόν εργαλείον, τζ̆αι που σέβεται τους μαθητές σαν αθρώπους ελεύθερους, να έχουν δικήν τους κρίσην για τα γενονότα.

4. Καλούμεν τα κόμματα που λαλούν ότι θέλουν λύσην να δηλώσουν ότι απέχουν που οποιανδήποτε προεκλογικήν δραστηριότηταν μέχρι τζ̆αι 4 μήνες πριν τες εκλογές για να δώσουν χώρον τζ̆αι χρόνον στους ηγέτες να καταλήξει η τρέχουσα προσπάθεια τους, ή να προχωρήσει σε σημείον μη επιστροφής, έτσι που να την συνεχίσει όποιος τζ̆αι να εκλεγεί αν δεν προλάβουν. Καλούμεν τους ηγέτες να προσηλωθούν πάνω στα σημαντικά προβλήματα για να έχουμεν σύντομα τες τελικές συγκλίσεις που θα ορίσουν την λύσην. Επιθυμούμεν οι επόμενες εκλογές να είναι ομοσπονδιακές τζ̆αι να ψηφίσουμεν ούλλοι οι Κυπραίοι τους άρχοντες πον να εφαρμόσουν την λύσην τζ̆αι θα θεμελιώσουν την ομοσπονδιακήν ειρήνην στον τόπον.

5. Προσκαλούμεν τα κόμματα, τες οργανώσεις, τους ενεργούς πολίτες να αναλάβουν πρωτοβουλίες ενημέρωσης του λαού. Όπως φτάννουμεν στα δύσκολα με το θέμαν της ασφάλειας, να οργανωθούν δικοινοτικές συγκεντρώσεις όπου ΤΚ πολιτικοί της λύσης να εκθέσουν στο ελληνοκυπριακόν ακροατήριον την αντίληψην τζ̆αι τους φόβους των ΤΚ για την ασφάλειαν τζ̆αι ΕΚ πολιτικοί της λύσης, να εξηγήσουν σε τουρκοκυπριακά ακροατήρια την αντίληψην τζ̆αι τους φόβους των ΕΚ. Καλούμεν πρωτοποριακές οργανώσεις της κοινωνίας, πολιτιστικές οργανώσεις, συνδέσμους καλιτεχνών, επαγγελματιών, να τολμήσουν να κάμουν το βήμαν για την πιο ειρηνικήν ένωσην, δημιουργώντας δικοινοτικές ομοσπονδίες, διόντας στες οργανώσεις τζ̆αινούρκαν δυνάμικήν απευθυνόμενοι σε ούλλους τους Κυπραίους.

6. Η σημμερινή κρίση δείχνει ότι τα αδιέξοδα μας στην Κύπρον δεν μπορούν να ξεπεραστούν ούτε με επιβολήν της άποψης μιας αριθμητικής πλειοψηφίας που μιαν κοινότηταν πα στην άλλην, ούτε με το βέτο μιας μειοψηφίας που μπλοκκάρει, ούτε με την προσφυγήν στην βίαν από τρίτα κράτη που διαθέτουν στρατιωτικήν ισχύν, ούτε με τον αποκλεισμόν ή με αποχώρησην της μιας κοινότητας που τες πολιτικές αποφάσεις. Καλούμεν τους ηγέτες να γινούν πιο σοφοί τζ̆αι πολιτικά πιο δυνατοί που τα διδάγματα της κρίσης,
Απαιτούμεν λύσην Τωρά, Κύπριοι Μπλόγκερ

Για υπόγραφες κάντε κλικ δαμε

Advertisements

Σαν αγγελιαφόρος

Άναψα τον υπολογιστή μετά από πολλές μέρες για να γράψω για το τρέξιμο . Όχι για να επαναλάβω όλα όσα λίγο πολύ είναι γνωστά αλλά γιατί μετά από τριάντα και πλέων χρόνια που τρέχω συνεχίζω να ανακαλύπτω καινούρια πράγματα που με κάνουν να νιώθω σαν το μικρό παιδί που βγαίνει έξω στο δρόμο και τρέχει χαμογελώντας.
Για το 2017 είχα βάλει τρις στόχους για το τρέξιμο  τους οποίους θα προσπαθήσω να κατακτήσω και γράφοντας τους και εδώ νιώθω ότι είναι ένα επιπλέων κίνητρο για να τους κυνηγήσω.
Πρώτος στόχος είναι σχετικά εύκολος και είναι να τρέξω όλες της μέρες του χρόνου που διανύουμε χωρίς ούτε ένα ρεπό. (ειδή έχω να κάνω  ρεπό από τα μέσα Δεκεμβρίου)
Δεύτερος στόχος είναι να τρέχω τουλάχιστον 400 χιλιόμετρα τον μήνα (και αυτός είναι σχετικά εύκολος στόχος)
Τρίτος στόχος ο οποίος είναι μέσα σε τρις μήνες να τρέξω  τρις αγώνες. Οι πρώτη δυο (ημη μαραθώνιο και μαραθώνιο ) στα πλαίσια προετοιμασίας του Αγώνα στόχου που είναι να δοκιμάσω για πρώτη φορά να τρέξω ένα υπέρ μαραθώνιο   απόστασης 104 χιλιόμετρα και θα είναι ουσιαστικά η περίμετρος της Θάσου στις 22 του Απριλίου.
Όλο αυτό το σωματικό και προπαντός πνευματικό ταξίδι βρίσκετε σε εξέλιξη  . Ατελείωτα μοναχικά χιλιόμετρα με τουλάχιστο  δυο από τις  προπονήσεις μέσα στη εβδομάδα να περιλαμβάνουν αποστάσεις 25-40 χιλιόμετρων η κάθε μια και όγκο χιλιόμετρων  να έχω φτάσει στα 130 (σε μια βδομαδα) .
Έχω κάνει τον ημημαραθωνιο που προγραμμάτισα και σε δύο εβδομάδες στη Λεμεσό θα τρέξω  και τον μαραθώνιο και από εκεί και πέρα αντίστροφη μέτρηση για τις 4 εναπομείναντες εβδομάδες μέχρι τον υπερμαραθωνιο. Στόχος να πάρω το σώμα και το πνεύμα μου όσο ποιο μακριά μπορέσω και αν καταφέρω να τερματίσω ακόμα καλύτερα.
Γίνονται περίεργες διεργασίες μέσα στο κεφάλι αυτό το διάστημα και εκκολάπτοντα πολλές ιδέες που θα μπορούσαν να γραφτούν αλλά για την ώρα αυτά τα λίγα είχα να πω…

Σε είδα να τρέχεις

σαν αγγελιαφόρος

στο δρόμο που ενώνει γη και ουρανό,

εκεί στη γραμμή του ορίζοντα.

Σε είδα να τρέχεις, αφήνοντας

μια ρωγμή στο χρόνο,

μια ρωγμή στον πόνο

και μια ελπίδα

ότι το αδύνατο

μπορεί να γίνει δυνατό.

%cf%83%ce%b1%ce%bd-%ce%b1%ce%b3%ce%b3%ce%b5%ce%bb%ce%b9%ce%b1%cf%86%ce%bf%cf%81%ce%bf%cf%82

Ο πινάκας  είναι της Πόλας Χατζήπαπα

Μια ιστορία με εύγεστο τέλος

Άμα δεν έχω χρόνο να γράψω διηγήματα γράφω ποιήματα (κάνω αποπήρα) .
Προσπαθώ να συμπυκνώσω και να συρρικνώσω ιστορίες και έννοιες σε λίγες γραμμές, γράφω όπου βρω φτάνει να γράψω….
Είμαι στην καφετέρια έχω σαράντα πέντε  λεπτά μέχρι να τελείωση το μάθημα ο γιος μου από το διπλανό φροντιστήριο.
Παραγγέλνω μαύρο τσάι με ένα κουταλάκι μέλι και λίγο γάλα.
Ξεκινώ να γραφώ στο κινητό. Βλέπω τους φοιτητές στα γύρω τραπέζια…
κρυώνω και ζεσταίνω τον λαιμό μου ρουφώντας λίγο τσάι.
Κάτι ήθελα να γράψω αλλά ξέχασα παρασυρόμενος από μυρωδιές φρεσκοτηγανισμένων πουρρεκιών αναρής και χαλλουμιού που άφησε στον πάγκο δίπλα μου ο καφετζής.
Παραγγέλνω μια μερίδα. Άστα να πάνε λέω και τα ποιήματα και τα διηγήματα και το λογοτεχνικό βιβλίο που κρατάω κλειστό.
Σταματάω να γράφω και αρχίζω να τρώω.
Ήταν μια ιστορία με εύγεστο τέλος!

pourekia

Συνεστίαση

images«Μήπως φοίτησες στο Λύκειο Κύκκου Β;», έλεγε το μήνυμα στο facebook και μετά τις απαραίτητες διευκρινίσεις και συστάσεις, το πρώτο ξεσκόνισμα της μνήμης, πίσω τριάντα χρόνια στην πρώτη τάξη του λυκείου.
-Μας θυμάσαι καθόλου; Μάλλον θα κανονίσουμε συνεστίαση σύντομα. Δεν ξέρω αν σε ενδιαφέρει.
-Γιατί όχι!!! Θα χαρώ και ελπίζω να αναγνωρίσω τους παλιούς συμμαθητές.
-Ευχαριστώ. Χάρηκα πάρα πολύ. Και κανόνισε να φρεσκάρεις αναμνήσεις.
Το επόμενο πρωί άλλα δυο-τρία μηνύματα:
-Καλημέρα. Με ταξίδεψες πολλά χρόνια πίσω… Είδα στο facebook σου μια φωτογραφία με σχεδόν όλους τους συμμαθητές.
-Ναι ήταν από την προηγούμενη συνεστίαση πριν δυο χρόνια.
-Συγκινήθηκα βλέποντας πρόσωπα που ήταν στα βάθη της μνήμης μου και που έχω να τα δω πάνω από εικοσιπέντε χρόνια. Είδα τον Γιώργο, τον Νίκο, τον Αντρέα. είδα τη Μόνικα, την Μαρία, την Ειρήνη, την Καίτη… Είδα πρόσωπα που δεν κατάφερα να τα αναγνωρίσω, είδα και χάρηκα την καθηγήτριά μας των Νέων Ελληνικών που εκτιμούσα πάρα πολύ και ρωτούσα γι’ αυτήν αλλά δεν έτυχε να μάθω νέα της. Έστειλα και μερικά αιτήματα φίλιας στο facebook σε όσους είδα ότι έχουν λογαριασμό και θα επιδιώξω να επικοινωνήσω μαζί τους.
-Όχι μην κάνεις καμία κίνηση, υπομονή μέχρι την άλλη εβδομάδα που θα είναι η συνεστίαση γιατί θα είσαι η έκπληξη της βραδιάς!
-Οκ. Καλή σου μέρα και σε ευχαριστώ πολύ για αυτό το ταξίδι στον χρόνο.
Περίεργα συναισθήματα… Ο Γιάννης τελείωσε το λύκειο με το ζόρι επαναλαμβάνοντας δυο φορές την πρώτη τάξη. Την δεύτερη χρονιά μάλιστα του έλαχε να είναι στο τμήμα της αδελφής του, που ήταν ένα χρόνο μικρότερη και πολλοί νέοι μαθητές και καθηγητές νόμιζαν πως είναι δίδυμοι. Στη δευτέρα λυκείου ο διευθυντής αποφάσισε να χωρίσει τα τμήματα ξανά γιατί υπήρχαν πολλοί «ταραξίες» ανάμεσα στα τρία τμήματα της δεύτερης τάξης του σχολείου. Το ίδιο ακριβώς επανέλαβε και την επομένη χρονιά όταν οι μαθητές ήταν τελειόφοιτοι. Τέσσερα χρόνια φοίτησε ο Γιάννης στο Λύκειο, κάθε χρόνο και με νέους συμμαθητές. Αποφοίτησε μπερδεμένος μη έχοντας γερές φιλικές βάσεις με κανένα συμμαθητή  από τα τμήματα που φοίτησε. Ίσως αυτή η πρώτη τάξη, η πρώτη χρονιά, να του άφησε κάτι· και είναι με αυτούς τους συμμαθητές που θα βρισκόταν σε λίγες μέρες.
Είναι σχεδόν δύο η ώρα τα ξημερώματα. Ο Γιάννης επιστρέφει στο σπίτι με το κεφάλι του να είναι τουλάχιστον δύο κιλά πιο βαρετό απ’ ότι συνήθως και με μια γλυκιά ζαλάδα για συντροφιά. Κρατά στα χέρια το κινητό τηλέφωνο και βλέπει τις φωτογραφίες από τη συνεστίαση. Βλέπει ταυτόχρονα και φωτογραφικά στιγμιότυπα από την τάξη πριν τριάντα χρόνια (του τις είχε δώσει σε ηλεκτρονική μορφή νωρίτερα μια συμμαθήτρια). Μπρος πίσω το μυαλό, προς πίσω στις εικόνες του χθες και του σήμερα και στις κουβέντες που ακούστηκαν στην συνεστίαση…
-Δυο χρόνια από τη περασμένη συνεστίαση, ποια τα νέα σας;
-Μην ρωτάς για νέα δεν θέλω να μιλήσω για τα νέα. Και αρχίζει να μιλάει:
Έχασα την μητέρα μου, χώρισα, τα παιδιά μου σπουδάζουν στο εξωτερικό, η φασαρία διαδέχτηκε τη νεκρική σιωπή, ζω σε ένα μεγάλο σπίτι μονάχη με δυο γάτους… δεν το αντέχω…
Από το σήμερα στο χθες:
-Θυμάστε που το σκάσαμε από το σχολείο μια μέρα που είχαμε δυο συνεχόμενες ώρες κενή και πήγαμε στο σπίτι του Μάκη δίπλα από το σχολείο για να δούμε ερωτική ταινία στο βίντεο;
-Τσόντα εννοείς!
Γέλια! Δυνατά μαθητικά γέλια  από σαρανταπεντάρηδες!
– Το μεσημέρι η μάνα μου βρήκε εικοσιτέσσερα άδεια ποτήρια για πλύσιμο στον νεροχύτη.
– Άμα μόνο αυτό βρήκε πάλι καλά, και ξανά όμορφα δυνατά γέλια.
– Εσύ Γιάννη έχεις κανονική οικογένεια;
Παύση μερικών δευτερολέπτων…
– Τι εννοείς «κανονική»;
– Δεν είσαι χωρισμένος ;
– Ναι με αυτή την έννοια έχω κανονική οικογένεια, είπε ο Γιάννης αφήνοντας να νοηθεί ότι η λέξη «κανονική» επιδέχεται  πολλές ερμηνείες.
Είχαν πάει σε ένα νυκτερινό κέντρο με ζωντανή μουσική. Όταν άρχισε ο χορός και το τραγούδι, ο Γιάννης κάθισε και παρατηρούσε. Είδε όλη την καταπίεση στα πρόσωπα, τις κινήσεις και στις φωνές όλων όσων ήταν μέσα στην πίστα· και δεν ήταν απλή εκτόνωση αυτό που έβλεπε, δεν ήταν ψυχαγωγία… ήταν ένα κλάμα του σώματος παρακινούμενο από ψυχές που αφέθηκαν να μαραζώσουν.
Παραγγελιά το τραγούδι «ο πενηντάρης» και όλοι οι συμμαθητές στην πίστα:
«ο πενηντάρης, ο πενηντάρης είναι ο νέος της εποχής…». Ο Γιάννης σκύβει στο αυτί του πρώην διπλανού του και του λέει «λίγο πολύ απ’ ότι βλέπω αφήσαμε όλοι τα νεανικά μας χρόνια ανεκμετάλλευτα και τώρα τρεφόμαστε με ψευδαισθήσεις…».
Επόμενο τραγούδι παραγγελία από συμμαθήτρια παρακαλώ: «Θα ζήσω ελεύθερο πουλί και όχι κορόιδο στο κλουβί…»!  Η ανατροπή των όσων λέχθηκαν από συμμαθήτριες νωρίτερα σε όλο της το μεγαλείο λικνιζόμενη στην πίστα.
Ο Γιάννης συνεχίζει να παρατηρεί. Η ματιά του συνάντησε αυτήν της Ελένης.
Άλλαξε η εμφάνιση της, μεγάλωσε και αυτή, ωρίμασε και ομόρφυνε.
Το μόνο που δεν άλλαξε πάνω της ήταν τα δυο πελώρια μαύρα μάτια της· τα εκφραστικά της μάτια που έμοιαζαν σαν δυο λίμνες με θολό γλυκό νερό. Το χαμόγελο του Αντρέα πρόδιδε την σοφία του, λιγομίλητος παρατηρητής. άκουγε παρά μιλούσε και όπως του επιβεβαίωσε αργότερα όταν βρεθήκανε να κάθονται  δίπλα δίπλα «μιλάω όταν νιώσω ότι ο συνομιλητής μου θέλει να με ακούσει». Δεν του αρκούσε το «γειά σου», το «τι κάνεις;»· ήθελε μεγάλους διάλογους, ουσιαστική αμφίδρομη επικοινωνία με πάθος και σε βάθος. «Θέλω φίλους, θέλω να έχω πολλούς φίλους, θέλω να σας έχω όλους στο facebook» έπιασε το αυτί του να λέει ο Αντώνης στον Στέλιο. Μόλις το άκουσε ο Γιάννης  σκέφτηκε τον άλλο συμμαθητή που έτυχε να τον δει πριν τρία χρόνια και τώρα τον ξαναέβλεπε. Είχαν βρεθεί σε μια εκδήλωση και το βράδυ κιόλας του έστειλε αίτημα φιλίας μαζί με ένα μήνυμα ότι τώρα θα τα λένε από το facebook. Μια εβδομάδα αργότερα πρόσεξε ότι τον είχε διαγράψει από φίλο και τον «έτρωγε» η περιέργεια να μάθει το γιατί. Του έστειλε μήνυμα και πήρε την πιο απρόσμενη απάντηση: «Σε διέγραψα γιατί δεν μου έκανες like, ενώ εγώ σου έκανα τέσσερα σε μια εβδομάδα»!
Ήθελε πολύ να δει τη καθηγήτρια του των Νέων Ελληνικών που δεν είχε έρθει. Ήθελε να της θυμίσει αυτό που για χρόνια είχε στο μυαλό του  και που η ίδια κάποτε του έγραψε κάτω από μια έκθεση που του διόρθωσε: «9/20. Δεν μπορώ λόγω της ορθογραφίας σου να σε βαθμολογήσω πέραν του 9 παρόλο που ανέπτυξες πολύ καλά το θέμα». Ανέφερε το περιστατικό και γέλασαν. Η Μόνικα υποσχέθηκε να κανονίσει μια απογευματινή συνάντηση για καφέ και να καλέσει και την φιλόλογο.
-Θυμάμαι πόσο ανορθόγραφος ήσουν, μου είχες γράψει ένα ανορθόγραφο ερωτικό ραβασάκι, είπε η Καίτη και ο Γιάννης έφερε τα χέρια του μπροστά στο πρόσωπο του και το κάλυψε.
-Ωχ δεν έπρεπε να το πω.
-Όχι εντάξει, κανένα πρόβλημα, είπε ο Γιάννης, ο οποίος η αλήθεια είναι πως μια μικρή ταραχή την ένιωσε για αυτό το ξεχασμένο χτυποκάρδι.
Η συνεστίαση είχε και απουσίες. Οι παρουσίες πάρθηκαν παρατηρώντας μια παλιά φωτογραφία. Δυο-τρεις  συμμαθητές απουσίαζαν λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων. Και η Άλικη; Αλήθεια τι απέγινε η Αλίκη; Η Νατάσα που είχε την ευθύνη της διοργάνωσης έστειλε σε όλους πρόσκληση αλλά η Αλίκη δεν ανταποκρίθηκε.
-Ξέρουμε όμως τι απέγινε από τότε; Έχει κανείς νέα της, έκανε οικογένεια, έχει παιδιά, είναι καλά;
-Ανταλλάσουμε μηνύματα κατά καιρούς σε γιορτές και γενέθλια· τυπικά πράγματα. Ξέρω ότι έχει οικογένεια και δυο παιδιά. Δεν απαντά ποτέ στα μηνύματα και στις προσκλήσεις για τις συναντήσεις μας. Δεν ήθελα να την πιέσω και δεν της τηλεφώνησα… Κάθε ένας έχει τα προβλήματα του.
Τρεις συμμαθητές στην άλλη άκρη του τραπεζιού, σε αντίθεση με την Αλίκη, ήταν παρόντες. Ήταν όμως; Έπιναν ζιβανία και φαίνονταν σαν να κάθονταν  σε ξεχωριστό τραπέζι… σαν να βρέθηκαν τυχαία στον ίδιο χώρο.
Ο Γιάννης σηκώθηκε, χαιρέτισε έναν έναν τους συμμαθητές, ευχαρίστησε την Νατάσα για την πρόσκληση και καληνύχτισε. Έφυγε  από τους πρώτους, μη ξέροντας αν ήθελε να τους ξαναδεί σύντομα, ένιωσε όμως ότι τους αγαπά όλους το ίδιο, ένιωσε ότι ο κάθε ένας τους είναι κομμάτι της παιδικής του αθωότητας που χάθηκε στα χρόνια.

Κ.Π

Εφηβικές καταστάσεις

%ce%bc%cf%80%ce%bb%ce%b1-%ce%bc%cf%80%ce%bb%ce%b1Αφήνει τον γιο του στο μάθημα… έχει πενήντα λεπτά καθαρά στην διάθεση του μέχρι να ξαναεπιστρέψει να τον πάρει. Λίγο πιο πέρα καμιά εκατοστή μέτρα έχει ένα καφέ.  Κατεβαίνει, παραγγέλλει ένα caramellatte και μέχρι να ετοιμαστεί επιλέγει ένα τραπέζι στη γωνία για να είναι με την πλάτη στον τοίχο και  ανοίγει τον φορητό υπολογιστή.

Παρατηρεί τους πελάτες και προσπαθεί να κλέψει κάτι από τον καθένα. Οι περισσότεροι θαμώνες είναι νεαροί,μάλλον φοιτητές (δεν είναι μακριά το πανεπιστήμιο από εκεί ).
Η μουσική είναι λίγο δυνατή και δεν μπορεί να ακούσει  τις συνομιλίες από κανένα τραπέζι. Δεν τον βοηθά και η ακοή του αφού από το αριστερό αυτί δεν ακούει σχεδόν καθόλου συνέπεια ενός φαινομενικά αθώου κρυολογήματος που τελικά έφερε νέκρωση του ακουστικού νεύρου.
Η μυρωδιά του καφέ του γαργάλησε ευχάριστα την μύτη καθώς παίρνει βαθιές ανάσες για να την νιώσει πιο έντονα.  Δυο μουσάτοι νεαροί απέναντί του  ξεκίνησαν μια παρτίδα τάβλι, οι τέσσερις κοπελίτσες στο δεξιά τραπέζι παίζουν ένα παιχνίδι με τα τραπουλόχαρτα ενώ η πέμπτη της παρέας διαβάζει ένα βιβλίο και κρατά σε ένα τετράδιο σημειώσεις. Λοξός αριστερά  του τρεις άλλες νεαρές μιλούν , χαμογελούν  και έχουν ύφος που προδίδει ότι το θέμα της συζήτησης είναι κάποιο/κάποια αγόρια.

Η δόνηση του τηλεφώνου δηλώνει εισερχομένη κλήση. Ήταν ο Αλέκος. Πρώτη φορά τον καλούσε στο τηλέφωνο… είναι πατέρας συμμαθητή του γιου του.  Ευτυχώς όχι για κατι δυσάρεστο. Οι γονείς οφείλουν να είναι σε συνεννόηση και να αλληλοενημερώνονται αν πέφτει κάτι στην αντίληψή τους για τις συμπεριφορές των παιδιών τους.
Δύσκολο πράγμα η εφηβεία. Πολύ δύσκολο να μεγαλώνεις παιδιά τα οποία βρίσκονται σε ηλικία δεκαπέντε με δεκαεπτά χρόνων. Να προσπαθείς να θέτεις όρια και όλο να σου τεντώνουν το σχοινί και μόλις το χαλαρώνεις λίγο γιατί δεν αντέχεις όλη αυτή την ένταση να το τεντώνουν πάλι για να κερδίσουν και το τελευταίο εκατοστό από το τεντωμένο σχοινί.
Τα παιδιά την σήμερον  ημέρα έχουν τόση μεγάλη πρόσβαση στης πληροφορίες, αλλά από την άλλη είναι πιο ευάλωτα  και ανίσχυρα  από ποτέ γιατί δεν προλαμβαίνουν να αναπτύξουν άμυνες απέναντι σε όλα αυτά που έχον να αντιμετωπίσουν.
Ο κ Αλέκος καθησύχασε τον συνομιλητή του: «εσύ να έχεις περισσότερη αυτοπεποίθηση και εμπιστοσύνη για τον γιο σου, έκανες καλή δουλειά  όλα αυτό τα χρόνια, θυμάμαι που σας παρακολουθούσα σε γεννέθλια φίλων των παιδιών μας πόσο κοντά ήσουν  και τι φιλική σχέση είχες με τον γιο σου».Αυτή η διαπίστωση  ακουγόταν όμορφα, αλλά ίσως αυτό να ήταν και το λάθος του γιατί τα παιδιά έχουν φίλους και δεν χρειάζονται ακόμα έναν… ο ρόλος του γονιού είναι άλλος. Ολοκλήρωσαν την τηλεφωνική συνομιλία τους με ακόμη μια διαπίστωση  μεταξύ σοβαρού και αστείου: «το να μεγαλώνεις παιδιά είναι το ότι πιο μαζοχιστικό υπάρχει σε αυτό τον κόσμο».

Έκλεισαν το τηλέφωνο και σήκωσε τα μάτια να κάνει έναν ακόμη γύρο στους θαμώνες του μαγαζιού και κατάλαβε πως είχε γίνει ο ίδιος «στόχος» γιατί μάλλον μιλούσε δυνατά στο τηλέφωνο και ακουγόταν στα διπλανά τραπέζια. Η ώρα ήταν επτά παρά δέκα. Έβγαλε τα κλειδιά από την τσέπη σηκώθηκε και έφυγε.

Στο αυτοκίνητο από το ινστιτούτο μέχρι το σπίτι απόσταση δέκα λεπτών. Καταιγισμός διεκδικήσεων και τέντωμα του σχοινιού:
-ούφου βαριέμαι τα ιδιαίτερα, δεν θέλω να ξαναέρθω… να μου αλλάξει την ώρα, να μου το κάνει νωρίτερα.
ο πατέρας δεν προλαμβαίνει να απαντήσει, ο γιός συνεχίζει το «πρέσινγκ»:
-θέλω να μου αγοράσετε μοτόρα.
– Είσαι ανήλικος είναι επικίνδυνο , δεν θέλω να είμαι η αφορμή να πάθεις κανένα κακό.
– Να σταματήσουμε στο γήπεδο του σχολείου να μου δώσεις το αυτοκίνητο λίγο.
-Θα γίνει και αυτό, κάνε ακόμα λίγο υπομονή.
-Όλοι οι φίλοι μου ξέρουν αυτοκίνητο και εγώ ακόμα, είσαι ο μόνος γονιός που δεν με έμαθες. Αύριο θα βγω έξω και μην μου πεις πάλι να έρθω η ώρα δώδεκα, μεγάλωσα θέλω παράταση στην επιστροφή.
-Σταμάτα να με βομβαρδίζεις, είναι πολύ κουραστικό.
-Ποτέ δεν με καταλαμβαίνεις, είσαι ο χειρότερος παπάς μην μου ξαναμιλήσεις…
Ο πατέρας δεν απαντά, κάνει ακόμα λίγο υπομονή καθώς φτάνουν σπίτι σε δευτερόλεπτα… θυμάται την ατάκα που άκουσε από τον γιο του λίγες μέρες νωρίτερα όταν οι απαιτήσεις του είχαν να κάνουν με την αγορά ψαροτούφεκου και κυνηγετικού όπλου:
«Τι να σε κάνω για παπά αφού δεν είσαι κυνηγός μήτε ψαράς»!

Μπαίνουν στο σπίτι και για τις επόμενες δύο ώρες δεν μιλάνε. Δέκα το βράδυ, ώρα για ύπνο, κλείνουν τα φώτα, ο καθένας στα δωμάτια του. Μια ξερή μονοκόμματη καληνύχτα ακούστηκε από το δωμάτιο του πατέρα.
Απόλυτη σιωπή….
Η ησυχία σπάει σε δυο λεπτά από την παραπονιάρικη φωνή του γιου:
«Ρε παπά, μας έκοψες και τις βραδινές αγκαλιές τώρα!!!!»

Ο ήρωας της σιωπής

Oι λέξειςΘα μπορούσαν αυτές οι τέσσερις λέξεις να είναι ένα μικρό ποίημα.
Ναι, ένα πολύ μικρό ουσιαστικό και περιεκτικό ποίημα που να συμπυκνώνει μια ολόκληρη ιστορία. «Ο ήρωας της σιωπής»… Όχι δεν θέλω να γίνει ποίημα. Θέλω ν’ απλώσουν, να ξεδιπλώσουν το κουβάρι τους αυτές οι τέσσερεις λέξεις για να δω αναλυτικά τι έχουν στο «μυαλό» τους.
Το να γράφεις είναι μισή μοναξιά. Την άλλη μισή την κατέχει αυτός που διαβάζει. Γραφώ και διαβάζω…
Μεταπηδώ από τη μισή μοναξιά στην άλλη μισή και δεν νιώθω μοναξιά.
Tι να συμβαίνει άραγε;
Μου έρχεται στο μυαλό μια ιστορία και την «ρίχνω» στην εξίσωση…
Ένα μικρό σχολειό εύπορου προαστίου της πρωτεύουσας διευθύνεται από έναν μεσήλικα γκριζομάλλη κύριο. Στο σχολειό υπάρχουν πολλές δασκάλες αλλά κανένας άλλος δάσκαλος, μόνο ο διευθυντής. Λες να είναι αυτή η αιτία που ο κύριος διευθυντής είναι άχρωμος, αμίλητος και αγέλαστος τις περισσότερες ώρες ή τον απασχολεί κάτι άλλο; Στο σχολειό εκτός από τις δασκάλες που μπορείς να τις δεις όλες σαν ένα ενιαίο σύνολο, υπάρχει μια δασκάλα που δεν είναι σαν τις άλλες. Αυτή είναι ηρωίδα της φασαρίας αφού έχει ένα δυνατό χαμόγελο και όρεξη για κουβέντα στη διαπασών. Συνωμοτούν μάλιστα με τα παιδιά της τάξης της για να κάνουν τον διευθυντή να χαμογελάσει λίγο. Τα παιδιά τον καλούν στο παιχνίδι τους αλλά αυτός πάντα αρνείται. Του κλοτσάνε την μπάλα ποδοσφαίρου επίτηδες στα πόδια και αυτός σκύβει, την παίρνει με τα χέρια και την επιστρέφει. Του ρίχνουν την μπάλα καλαθόσφαιρας και αυτός την αφήνει να πέσει και την κλωτσά πίσω. Αν κάποιες φορές καταφέρουν να του αποσπάσουν λίγα χαμόγελα τότε έχουν επιβράβευση από τη δασκάλα τους.

Ένα πρωί, πολύ πριν χτυπήσει το κουδούνι στάθηκα σε μια γωνιά και τον παρατηρούσα. Φαινόταν δυστυχισμένος. Στεκόταν κάτω απ’ τα δέντρα και κρατούσε το ποτηράκι του καφέ κι έπινε. Όταν γύρισε να πάει προς τα σκαλιά μου έκανε εντύπωση το παντελόνι του που αντί για ζώνη είχε λάστιχο και σχοινί. Πρόσεξα επίσης πως μπροστά ήταν δεμένο σαν θηλιά. Έκανα το συνειρμό: «Κουβαλά τη θηλιά μαζί του να την έχει έτοιμη, ίσως να ψάχνει και δέντρο να κρεμαστεί».
Σιγά σιγά όλο το σχολειό ,μαθητές, δασκάλες, καθαρίστριες, μέλη της σχολικής εφορίας και γραμματεία με την παρότρυνση της «ηρωίδας της φασαρίας» συνωμοτούσαν καθημερινά για να βάλουν χρώμα στην γκρίζα ψυχή του κ. διευθυντή. Περνούσαν οι μέρες, οι εβδομάδες και οι μήνες, τα παιδιά παρέμειναν παιδιά και μάλιστα φαίνονταν χαρούμενα παιδιά αλλά ταυτόχρονα έδειχναν μια ζηλευτή ωριμότητα. Έννοιες όπως κατανόηση, αλληλεγγύη και ανεκτικότητα τους ήταν απολύτως κατανοητές και μέρος της καθημερινότητάς τους. Ο διευθυντής δεν θα έλεγα ότι έγινε «έγχρωμος» αλλά το γκρίζο στον καμβά του προσώπου του ήταν πολύ λιγότερο μέχρι το τέλος της σχολικής χρονιάς. Μπορεί να μην αντιμετώπιζε κάποιο σοβαρό πρόβλημα και μπορεί όλη αυτή η όμορφη συνωμοσία να είχε την υπερβολή της. Σημασία όμως έχει ότι όλοι μαζί έδρασαν προληπτικά και κύλησε ομαλά και παραγωγικά η σχολική χρόνια.
Ποιος ξέρει, πιθανόν να το είχε πάρει χαμπάρι και ο διευθυντής αλλά έπαιζε και αυτός το ρόλο του κρατώντας το στόμα του κλειστό.

Το να γράφεις είναι μισή μοναξιά. Την άλλη μισή την κατέχει αυτός που διαβάζει. Το να γράφεις και να διαβάζεις δεν είναι μοναξιά. Δεν ξέρω τι είναι αλλά σίγουρα είναι κάτι άλλο εκτός από μοναξιά…
Είναι αυτή η σιωπή στις δυο όχθες και στη μέση το κείμενο που ρέει σαν ποτάμι. Ποιος να είναι άραγε ο ήρωας της σιωπής; Όπως στην πιο πάνω ιστορία θα μπορούσε να ήταν ο διευθυντής ή η δασκάλα ή τα παιδιά ή… Ίσως ο ήρωας της σιωπής να είναι ο αφανής ήρωας που ενώνει αυτόν που γράφει και αυτόν που διαβάζει… Να είναι αυτός που συντροφεύει αυτόν που γράφει και διαβάζει και ενώνει τις δυο όχθες της μοναξιάς για να τις κάνει αυτό το κάτι άλλο.

K.Π

 

 

Mια ώρα πάνω μια ώρα κάτω

Με αφορμή τη δράση που είχε χθες στο facebook «Μας χωρίζει ο χρόνος μας ενώνει η ελπίδα/ Zamanla Bölündük Umutta Birleşik /Divided by time united by hope» δράση που είχε να κάνει με τη διαφορά ώρας ελεύθερων περιοχών με τα κατεχόμενα (αφού δεν ακλούθησαν οι συμπατριώτες μας την χειμερινή ώρα) σκέφτηκα το πάρα κάτω

Στο οδόφραγμα της οδού Λήδρας
μια ώρα πάνω μια ώρα κάτω
Άνθρωποι βιαστικοί να προφτάσουν
Και άλλοι χασομερούν μέχρι να έρθει η ώρα
Πάνε οι μέρες πάνε τα χρόνια περιμένοντας
Περιμένοντας εκείνη την ώρα…

%cf%89%cf%81%ce%b1

Θέα από μπαλκόνι

Αναπνέω την σιωπή τουςΉθελε να έχει για κρατούμενο ένα τέλος κι από εκεί να αρχίσει να κτίζει, να δημιουργεί, να προσπαθήσει -ίσως- ν’ ανατρέψει το προδιαγραφόμενο τέλος, να παιδευτεί, να ονειρευτεί, να πειραματιστεί και να καταλήξει.
Αν σας ακούγετε ανάποδο και παράδοξο αυτό, τι να σας κάνω, δεν σκεφτονται δα όλοι οι άνθρωποι με τον ίδιο τρόπο!
Kαλά- καλά δεν είχε ξημερώσει και το ραδιόφωνο παίζει Σεζάρια Εβόρα το τραγούδι Sodade. Πρώτος καφές πρώτο τσιγάρο… Από το μπαλκόνι η θέα τις Κυριακές είναι η ίδια μα και διαφορετική. Πρώτη και σημαντική η ταχύτητα των πραγμάτων που ακούει και βλέπει. Τις Κυριακές στο μπαλκόνι ο αέρας φέρνει και ευχάριστες μυρωδιές δέντρων, θάμνων, φαγητών από τις γειτονικές κουζίνες και τα ψηλά φουγάρα των μαγειρείων της λεωφόρου κάτω από την πολυκατοικία. Το φθινοπωρινό αεράκι διαπεραστικό… σκύβει και κοιτάζει το κενό. Την χώριζαν από το έδαφος έξι ορόφοι. «Καμιά εικοσάρια μέτρα», σκέφτηκε. Να μια καλή ιδέα για αυτό που έψαχνε , μια βουτιά στο κενό και τέλος. Μετά όμως από πού να αρχίσει; Και πάλι, δεν της εγγυάται κανείς ότι θα ζήσει. Έκανε μια έκφραση που έμοιαζε με μειδίαμα και αμέσως το διόρθωσε με χαμόγελο. Παιχνίδι με το μυαλό της, με τον ίδιο τον εαυτό της. Η ζωή δεν περνά, οι άνθρωποι την προσπερνούν βιαστικά και όταν φτάσει το τέλος την αναζητούν, κοιτάζουν πίσω αλλά πάει…αυτή χάθηκε.
Στέκεται στο μπαλκόνι , κάτω στα πόδια της η πόλη που μεγάλωσε και αγαπά, ακριβώς μπροστά από τη τάφρο και τα ενετικά τείχη, δεξιά της το μεγάλο εργοτάξιο με την ανακατασκευή που κρατά χρόνια της πλατείας Ελευθερίας. Απέναντι η παλιά πόλη, τα εντός των τειχών καμπαναριά και μιναρέδες, σημαίες, λάβαρα, μάρμαρο, γυαλί, πουρόπετρα, μπετό, κεραμίδια και τελευταίως φωτοβολταϊκα πλαίσια αυτόπτες μάρτυρες της πολύχρονης ιστορίας της.
Δεύτερο τσιγάρο πριν τελειώσει ακόμη ο πρώτος καφές… Από τα ηχεία του ραδιοφώνου χαμηλόφωνα ακούει Buena Vista Social. Χτυπά το τηλέφωνο, ήταν η κολλητή της:
– Να σου πω πάει ο Μάριος τέλος, τρία χρόνια με κοροϊδεύει και αφού δεν μπορούσα να τον έχω ολοκληρωτικά δικό μου δεν θα τον έχει ούτε η γυναίκα του.
– Τι μαλακία έκανες πάλι;
-Το βράδυ δούλευε η γυναίκα του και πέρασα από το σπίτι του, μαλώσαμε αλλά καταλήξαμε να κάνουμε ερώτα για πρώτη φορά στο σπίτι του, στο σαλόνι και να μας κοιτάζει μέσα από την φωτογραφία του γάμου τους που ήταν στον τοίχο η γυναίκα του. Και πριν φύγω σκέφτηκα και έκανα μια τρέλα, μπήκα στο μπάνιο τους τάχα για να φρεσκαριστώ λίγο και άφησα το εσώρουχό μου στο ντουλάπι με τα άπλυτα ρούχα τους.
– Όχι…
Το τηλεφώνημα της φίλης της ανέτρεψε την ηρεμία της. Διαφωνούσε με την πράξη της φίλης της, αλλά ναι ήταν και αυτό ένα τέλος και μάλιστα οριστικό. Τώρα η φίλη της θα μπορούσε μέσα από τη σεισμική δόνηση που προκάλεσε στη ζωή της και του έως χθες εραστή της να ξεκινήσει από την αρχή. Όσο για την ίδια κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το τέλος που αναζητούσε ήταν η ίδια η ζωή που την προσπερνούσε. Έσβησε το τσιγάρο, πήρε τα κλειδιά της και κατέβηκε κάτω από τη πολυκατοικία, γύρισε το κεφάλι ψηλά, χαμογέλασε στο άδειο μπαλκόνι και χάθηκε μέσα στον κόσμο. Από εκείνη την μέρα τη ζωή δεν τη χάζεψε ποτέ ξανά από το μπαλκόνι.
K.Π

Λογοποιός της εικόνας

Πώς είναι να εστιάζει ο φωτογράφος
στις έννοιες των λέξεων που με γαργαλούν…
Κάπως έτσι αντιλαμβάνομαι τα πράγματα
σε σχέση με το γράψιμο
κάτι σαν λογοποιός της εικόνας
τίποτα παραπάνω
κι αν τα χρώματα στις λέξεις καμιά φορά
σου φαίνονται μουντά
είναι γιατί την αποτύπωση της στιγμής
δεν την περναώ ποτέ από επεξεργαστή…
με τις ατέλειές της
έτσι μου αρέσει
έτσι όπως τον ατελέσφορο έρωτα
και την κραταιά αγάπη

grafomixani

Ποιο το όνειρο και ποια η αλήθεια

Σ’όλη τη ζωή μου κυοφορούσα ένα όνειρο
που έμεινε αγέννητο.
Όχι όχι δεν σκέφτηκα ποτέ να το κάνω έκτρωση
Μα δείλιασα να το γεννήσω.
Συναντιόμασταν κρυφά,
στα σκοτεινά και κάναμε μαζί αλλά όνειρα
Tο αγέννητο όνειρο  ονειρευόταν
ποτέ θα δει το φώς της μέρας
Εγώ  ονειρευόμουν ότι ξεπέρασα τη δειλία μου
κάποιες φόρες ανταλλάζαμε παρηγορητικά λόγια
άλλες κρατούσαμε μούτρα ο ένας του άλλου
τα χρόνια φθάρηκαν η στιγμές όχι
Συναντιόμαστε κρυφά στα σκοτεινά
εγώ και το αγέννητο όνειρο καθόμαστε δίπλα δίπλα
έτσι που δεν ξεχώριζε τελικά
ποιός είναι το όνειρο και ποιός η αλήθεια
skia

« Older entries Newer entries »

Αρέσει σε %d bloggers: