Ανδρέα Γεωργαλλίδη Ελάχιστα περισσότερο άδειο

Σήμερα 13 Απριλίου 2018, ώρα 19:00, στις Σπηλιές, Πολιτιστικό Κέντρο «το σκαλί»
Η Ένωση Λογοτεχνών Κύπρου και ο Δήμος Αγλαντζιάς συνδιοργάνωσαν  μια εξαιρετική  εκδήλωση για την παρουσίαση του βιβλίου του ποιητή Ανδρέα Γεωργαλλίδη  Ελάχιστα περισσότερο άδειο / barely more empty.

Δεν συνηθίζω να γραφώ για άλλους στο μποκ μου αλλά ο Ανδρέας είναι ένας φίλος ποιητής που με την τελευταία του ποιητική δίγλωσση συλλογή μου έκανε ιδιαίτερη  εντύπωση και νιώθω την ανάγκη να σας τον  συστήσω μέσα από το μλοκ μου . Ακόμπλεξαριστος απλός ανθρώπινος  και αφαιρετικός στην ποίηση του.  Ειναι διδάκτωρ Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Σάσεξ, στο εισαγωγικό του σημείωμα μεταξύ των άλλων αναφέρει: «Αυτό το βιβλίο αποτελείται από μετρημένες λέξεις, οι οποίες δεν κατόρθωσαν να συναντηθούν σε στίχους ενός ποιήματος, στίχους που να μιλούν αληθινά για τον εαυτό τους. Συνεπώς, οι αντι-στίχοι του βιβλίου αυτού, δεν φιλοδοξούν την κατανόησή τους και δεν διεκδικούν καμιά φιλοξενία στον χώρο του νοήματος. Αφού λοιπόν ο αναγνώστης αναγνωρίσει αυτήν την ανυποχώρητη ιδιαιτερότητα, είναι δυνατό να υποψιαστεί πως μπορεί να δραπετεύσει αμετανόητα από εκείνο το άπειρο δάσος των θολών σκιών του Είναι».

Η φωτογραφίες είναι  από τις αποψινή εκδήλωση

IMG_2493

IMG_2490.JPG

IMG_2469.JPG

IMG_2468
IMG_2474.JPG
IMG_2472.JPG
IMG_2462.JPG
IMG_2465.JPG
IMG_2472.JPG
IMG_2486.JPG
IMG_2458.JPG
IMG_2460.JPG

Advertisements

Βράδυ, σβηστά τα φώτα

Στέκομαι έξω από το μεγάλο σπίτι
Βλέπω
Αναρωτιέμαι
σε πόσα τετραγωνικά στεγάζεται η μοναξιά
μαύρη φιγούρα διακρίνεται μέσα από το παράθυρο
βράδυ, σβηστά τα φώτα
Η φιγούρα σκόνταψε στην παρατηρητικότητά μου
ο σκύλος μου ανήσυχος μπλέκεται μέσα στα πόδια μου
σε πόσα τετραγωνικά στεγάζεται η μοναξιά τον ρωτώ
γαυγίζει παιχνιδιάρικα, κουνά την ουρά και μου δείχνει
τον δρόμο για τον καθιερωμένο βραδινό περίπατό μας

Ελάχιστη ένδειξη ανθρωπίνου είδους

Μετρώ λέξεις
όπως “μετρά τα άστρα”
Πατώ γερά στο κενό
τρέχω, τρέχω, τρέχω
“Από πού τρέχεις για να ξεφύγεις ρε” ακούω μια φωνή
Συνεχίζω να τρέχω
Ποτέ δεν είχα φανταστή ότι μια τόσο δα φαινομενικά απλή κίνηση
θα χωρούσε μέσα της ένα κόσμο ολόκληρο
γέλια…. Δυνατά γέλια…
τρέχω, τρέχω, τρέχω…
δες πέφτει ένα αστέρι
προλαμβάνεις να κάνεις μια ευχή
προλαμβάνω να το πιάσω πριν πέσει χάμω
γελώ…
κλαίω…
τρέχω.
τρέχω, γελώ ,τρέχω, κλαίω, γελώ.
γίνομαι η ελάχιστη ένδειξη ανθρωπίνου είδους.

Oχι από μπουλινγκ

Τα πρωτόλεια ποιήματα μου
όταν συναντούν ελιτιστές στο δρόμο τους
δέχονται μπουλινγκ

Πέφτουν και σηκώνονται
ορθώνουν ανάστημα και φωνάζουν
«αφήστε μας ρε»
«ο δρόμος είναι μακρύς και φαρδύς, έχει χώρο για όλους»
και τότε δέχονται το δεύτερο κύμα μπόουλινγκ

Πέφτουν και σηκώνονται
προσχωρούν τον δρόμο  τους
να πάνε να χαθούν εκεί που χάνονται
όλα τα ασήμαντα
και τα ασήμαντα σημαντικά πράγματα της ζωής μας

Να χαθούν να σβήσουν
αλλά όχι από μπουλινγκ

K.Π

Έμεινε;

Έγινε ο χρόνος φυλακή
Οι λέξεις τα κελιά μας
Η εύπορη ζωη ενέδρα στα όνειρα μας
Έγινε ο χρόνος φυλακή
Έμεινε ο χρόνος λέξη
Έγινε η λέξη. ..
Έγινε το όνειρο. ..
Έμεινε το όνειρο
Έμεινε;

Άμα θκιαβάζω ποιητές

Άμα θκιαβάζω ποιητές
που‘χουν μυαλό ξιουράφι
λαλώ ο νους μουέν’ αλαβρύς
ίσια μιας όρνιθας πελλής
που κάμνει ότι γράφει…
Μα ‘εν κουρκάρω, μάχουμαι
τζι’ ας ορνιθοσκαλίζω
μπορεί με τσάππισμαν πολλύ
πάνω στην πέτρα να φανεί
ποίημα που να το ρίζω.

Κ.Π

Η θανατηφόρα ανθρώπινη τοξικότητα

Κορίτσι το χαμόγελο σου ε…
Το χαμόγελο σου μην ξεχνάς
Δεν κάνει να κυκλοφορείς γυμνή στους δρόμους.

τοξικοι ανθρώποι

Τεκμήριο ανασφάλειας

Ήταν ένα ποίημα άνευ ιδιαίτερης σημασίας
ρηχό ποίημα
δεν ειχε πάρει like από βαρυσήμαντους ποιητές,
διανοουμένους, αναρχικούς , πολιτικούς η έστω από
από κάποιο ρασοφόρο.
Ήταν ένα ποίημα άνευ ιδιαίτερης σημασίας
ρηχό ποίημα
γραμμένο από αυτόκλητο ποιητή χωρίς διαπιστευτήρια
Ήταν ένα ποίημα τεκμήριο ανασφάλειαςFaceBook Like Button by GlockStore

Λογοποιός της εικόνας

Πώς είναι να εστιάζει ο φωτογράφος
στις έννοιες των λέξεων που με γαργαλούν…
Κάπως έτσι αντιλαμβάνομαι τα πράγματα
σε σχέση με το γράψιμο
κάτι σαν λογοποιός της εικόνας
τίποτα παραπάνω
κι αν τα χρώματα στις λέξεις καμιά φορά
σου φαίνονται μουντά
είναι γιατί την αποτύπωση της στιγμής
δεν την περναώ ποτέ από επεξεργαστή…
με τις ατέλειές της
έτσι μου αρέσει
έτσι όπως τον ατελέσφορο έρωτα
και την κραταιά αγάπη

grafomixani

Σκέψεις Αχινοί

%ce%b1%cf%87%ce%b9%ce%bd%ce%bf%ce%b9
Γίνονται οι  σκέψεις Αχινοί
στη θάλασσα των στίχων
Φοβάμαι να κολυμπήσω
μα αν δεν το κάνω θα πνιγώ
K.Π

« Older entries

Αρέσει σε %d bloggers: