Θεαγένιος Δρόμος Θάσου

α1Πέρασε κιόλας  μια εβδομάδα από την ολοκλήρωση του πρώτου μου (και ελπίζω όχι και μοναδικού) αγώνα υπεραπόστασης 105 χιλιόμετρων , Μαζεύω τα κομματάκια του πάζλ μου και τα τοποθετώ στη σειρά για να δομήσω και πάλη τον εαυτό μου, ο οποίος αρνείται να προσγειωθεί στην πεζή  πραγματικότητα.  Η ιστορία ξεκίνησε πριν ένα εξάμηνο περίπου που έκαμψα την αντίσταση της δρομικής μου λογικής και αποφάσισα να ψάξω ένα αγώνα υπεραπόστασης. Μέχρι τότε έτρεχα αγώνες  δρόμου από μερικά χιλιόμετρα μέχρι μαραθώνιους  (42 χιλιόμετρο και 196 μέτρα). Αρχικά σκέφτηκα να τρέξω  ένα αγώνα γύρο  στα 60 χιλιόμετρα και έσπευσα να το πω και στο φίλο Βασίλη Περικλεούς που ζει στην περιοχή της Καβάλας  και που είναι καλός και έμπυρος αθλητής σε τέτοιες αποστάσεις ο οποίος μου είπε «άμα είναι να τρέξεις  αγώνα ουλτρα τρέξε τουλάχιστο ένα αγώνα 100 χιλιομέτρων» και μου πρότεινε τον     ΘΕΑΓΕΝΙΟ  ΔΡΟΜΟ  ΘΑΣΟΥ  απόστασης 105 χιλιόμετρα. Λέγοντας μου επίσης  ότι η παρουσία μου  θα ήταν ένα κίνητρο και για τον ίδιο για να τον τρέξει ξανά (τον είχε τερματίσει στην τρίτη θέση  την προηγούμενη χρονιά)
Το σκέφτηκα και το ξανασκέφτηκα και λέω αν δεν το κάνω τώρα δεν θα το κάνω ποτέ, το είπα και στη φίλη Πολα (που και αυτή τρέχει υπεραπόστασης  ) η οποία πρόθημα είπε ότι ενδιαφερόταν να πάει και αυτή.
Ενημέρωσα τον Βασίλη ζητώντας και μερικές προπονητικές συμβουλές  και από το Ιανουάριο αναπροσάρμοσα την προπόνηση με στόχο τον αγώνα που πραγματοποιήθηκε στης 22/4 .
Η προετοιμασία με τα πολλά χιλιόμετρα δεν με άγχωσε, αντίθετα την απολάμβανα κάθε μέρα . Εβδομαδιαίος όγκος προπόνησες από 100 μέχρι 130 χιλιόμετρα  χωρίς ένα ρεπό από την αρχή του χρόνου μέχρι την μέρα του αγώνα. (μεγάλο μέρος της προετοιμασίας το κάναμε μαζί με την Πολα) . Άμα με κρατούσε το δέος και ο λίγο ο φόβος για την απόσταση «ενοχλούσα» τον Βασίλη με μηνύματα και τηλεφωνήματα για να με καθησυχάσει.  Μέχρι τη μέρα του αγώνα έτρεξα άλλους δυο αγώνες στα πλαίσια της προετοιμασίας  τον Φεβρουάριο και Μάρτιο, ημημαραθώνιο και μαραθώνιο αντίστοιχα με χρόνους 1,24 και 3,10 .
Μέρα διεξαγωγής του αγώνα Σαββάτο οπόταν από παρασκευή ξημερώματα ξεκινήσαμε για αεροδρόμιο με προορισμό τη Θεσσαλονίκη και από εκεί στα ΚΤΕΛ για να πάρουμε Λεωφορείο για Ελευθερούπολη (λίγο έξω από Καβάλα) όπου συναντήσαμε τον Βασίλη και τον γαμπρό του Σωκράτη που και αυτός θα επιχειρούσε πρώτη φορά αγώνα πάνω από 100 χιλιόμετρα. Μετά από μια σύντομη στάση στο σπίτι του Βασίλη που γευτήκαμε τις μαγειρικές του ικανότητες  (Αρακά ,πατάτες, καρότο σαλάτα και ψωμί από πετρομηλο) φύγαμε όλοι μαζί για κεραμωτή για να πάρουμε το πλοίο για ένα ολιγόλεπτο ταξίδι μέχρι το απέναντι νησί της Θάσου. Φτάσαμε επιτέλους  γύρο στης 5,30 το απόγευμα στο ξενοδοχείο όπου θα φιλοξενούσε τον αγώνα .
Ήταν όλα τέλεια, το ξενοδοχείο, οι διοργανωτές οι εθελοντές…
Στο ξενοδοχείο συναντηθήκαμε με τον Γιώργο, ακόμα ένα συναθλητή  Κύπριο, παιδικό φίλο του Βασίλη που ζει στην Εύβοια .

Όλα πλέων κινούνταν πολύ γρήγορα, παραλαβή δωματίων ,πέρασμα από τη γραμματεία για επιβεβαίωση και παραλαβή του αριθμού συμμετοχής μας,   φαγητό, ενημέρωση από τους διοργανωτές  για τον αγώνα Γιάννη και Νικό (δυο ωραίοι άνθρωποι  που κάνουν καταπληκτική δουλειά )   και επιτέλους λίγη ξεκούραση.
Η  ημέρα του Αγώνα.
Το πρόγευμα ανήγε στις 5.30  , κατέβηκα στης 6 ,συνάντησα τους φίλους, έφαγε ο κάθε ένας ότι είναι συνηθισμένος να τρώει για πρωινό και επιστρέψαμε στα δωμάτια μας για τις τελευταίες προετοιμασίες πριν την εκκίνηση  η οποία ήταν προγραμματισμένη για η ώρα 7 έξω από την είσοδο του ξενοδοχείου .
Μέχρι να καταλάβω τη πήγαινα να κάνω και να σκουπίσω και μερικά δάκρια που το έσκασαν από την έκρηξη Ηφαίστειου συναισθημάτων που με πλημμύρησαν δόθηκε η εκκίνηση.
Πάτησα το χρονόμετρο μου και ξεκίνησα…
Γύρεψα τον Βασίλη και το Γιώργο , τους είδα αρκετά ποιο μπροστά αλλά δεν επιχείρησα να τους φτάσω, κουβέντιασα (και γνωρίστηκα)  με τον Χρίστο, λέγοντας του ότι  πρώτη φορά επιχαρώ κάτι τέτοιο
μου είπε χαμογελώντας  «θα σου πάρουμε τη παρθενιά σου εδώ στη Θάσο»   μετά από 3-4 χιλιόμετρο έφτασα τον Βασίλη και το Γιώργο και σαν προπάρεις που ήμουν έτρεχα δίπλα τους για να μάθω. Σε ένα σταθμό ο Βασίλης είχε μένει  λίγο πίσω και συνέχισα να τρέχω με τον Γιώργο ανακαλύπτοντας  άλλο ένα ωραίο άνθρωπο μέσα από τη κουβέντα μας.   Τα πρώτα 50 χιλιόμετρο πέρασαν σχετικά εύκολα αλλά  μάλλον γρηγορότερα από όσο θα έπρεπε με αποτέλεσμα να νιώσω τα πρώτα σημάδια κούρασης οποία μετριαζόταν από τη πανέμορφη διαδρομή και το τοπίο που απλωνόταν γύρο μας.
Ο αγώνας αποτελεί την απόλυτη περιμετρική διαδρομή του νησιού σε ασφάλτηνο  δρόμο εκτός ένα κομμάτι χωματόδρομο έντεκα περίπου χιλιομέτρων.

5
Κοντά στα 55 χιλιόμετρο λέω στο Γιώργο ότι το σώμα άρχισε την άρνηση   και ότι θα κόψω λίγο το ρυθμό λίγο μετά με πέρασε και ο Βασίλης δίνοντας μου συμβουλές για το πώς να διαχωριστώ την κατάσταση που βρισκόμουν . Από το 58 μέχρι τον μεγάλο σταθμό στα 67 χιλιόμετρο σερνόμουν!!!  Έτρεχα και περπατούσα (μα πολύ αργά!!)  παλεύοντας με το σώμα που φώναζε «φτάνει» και το πνεύμα που έλεγε «πάμε» .Θυμήθηκα τη συμβουλή του άλλου φίλου Σέργιου Νικολαΐδη που μου είπε «όταν καρφώσεις κάνε υπομονή και θα περάσει» . Έφτασα επιτέλους στον μεγάλο σταθμό στα 67 χιλιόμετρα ,έφαγα  μισή πατάτα βραστή και δυο κουταλιές ρύζι, άλλαξα παπούτσια και φανέλα, μου έκαναν  λίγο μασάς στα πόδια και ξεκίνησα ανανεωμένος να τρέχω λες και εκεί δόθηκε η εκκίνηση.
Η χαρά μου δεν κράτησε για πολύ  αφού μέχρι το 75 χιλιόμετρο «κάρφωσα»    και πάλη.  Ο χρόνος μου  σε εκείνο το σημείο ήταν κοντά στις οκτώμισι ώρες  και δεδομένου ότι ο αγώνας είχε όριο αποκλεισμού της 15 ώρες έκανα τη σκέψη «και περπατητος θα πάω και θα τερματίσω εντος ορίου» καμιά μα καμιά σκέψη για να εγκαταλείψω του αγώνα και αυτός ο έλεγχο του μυαλού πάνω στο σώμα μου   με έκανε να νιώθω πολύ περήφανος. Δεν ξέρω τη συντελείτε μέσα στο σώμα και στο μυαλό εκείνη την ώρα, Ξέρω ότι βίωνα ένα πρωτόγνωρο  ταξίδι σωματικό και πνευματικό που το απολάμβανα πάρα πολύ.    Από το 75 μέχρι το 85 με είχαν περάσει αρκετοί δρομείς αφού είχα ρίξει κατά πολύ τον ρυθμό μου και περπάτησα και αρκετά. Στο 87 περίπου με πλεύρισε η Πολα η οποία ήταν η πρώτη γυναίκα στην κατάταξη  , πήρα και πάλη (όσο μπορούσα ) τα πάνω μου και συνέχισα μαζί ενώ κουβεντιάζοντας αποφασίσαμε πως θα ήταν ωραίο να τερματίζαμε και μαζί.
Φτάσαμε στον τερματισμό διανύοντας την απόσταση των 105 χιλιομέτρων σε 11 ώρες και 56 λεπτά καταλαμβάνοντας την 16 και 17 θέση πέφτοντας στις αγκαλιές των συναθλητών μας  που περίμεναν στον τερματισμό. Τα συναισθήματα ήταν τόσο έντονα που αυθόρμητα τα δάκρια πετούσαν σαν σπίθες φωτιάς.
Την απόσταση αν την σεβαστής θα σε ανταμείψει και θα , ναι να την απομυθοποίησης αλά να τη σέβεσαι!!!

Την επομένη μέρα την βγάλαμε στο δρόμο της επιστροφής, τα πόδια «πιασμένα» και κουρασμένα από την υπερπροσπάθεια χωρίς κανένα τραυματισμό  .
Οι επόμενες  δυο μέρες με βρήκαν να κάνω εναλλαγή περπάτημα και τρέξιμο για μερικά χιλιόμετρο και από την τέταρτη να τρέχω κανονικά .
Αυτό που δεν μπορούσα να βάλω σε «τάξη» ήταν το μυαλό μου το οποίο αποσυντονίστηκε, είμαι που είμαι αυθόρμητος είχα γίνει ακόμα περισσότερο σε βαθμό παρορμητικού, η σκέψη μου ήταν στο νησί και τον αγώνα , ήθελα να επικοινωνώ με τον Βασίλη για να μιλάμε ,ανταλλάξαμε με τον Γιώργο και τον Σωκράτη μερικά μηνύματα για την εμπειρία μας , συζητήσαμε και επαναλάβαμε με την Πολα αρκετές φορές τα ιδία και τα ίδια θετικά σχόλια για την εμπειρία μας και όσο η ημέρες περνούν επανερχόμαστε σιγά σιγά στη  πραγματικότητα έχοντας στη φαρέτρα μας μια τόσο δυνατή εμπειρία που  μπορεί να αναχαιτίσει όλα τα μικρά  και ασήμαντα της καθημερινότητας που νομίζουμε πως είναι μεγάλα και σημαντικά.
Βασίλη ,Γιώργο, Σωκράτη σας ευχαριστώ.
Υ.Γ και ένα αστείο περιστατικό. Στο αεροπλάνο όταν επιστρέψαμε και ετοιμαζόμαστε να κατεβούμε ένας κύριος που με είδε ότι δυσκολευόμουν να περπατήσω κρατώντας και τη βαλίτσα στο χέρι προθυμοποιήθηκε να με βοηθήσει λέγοντας μου   «να πάρω τη βαλίτσα σου  αφού δεν πάρεις»      του είπα ότι είναι για καλό σκοπό που δεν μπορώ και περπατώ έτσι και τότε μου λέει «ασφαλώς είναι για καλό, πέτυχε η επέμβαση;»

β1

α6

τερματισμος

Σαν αγγελιαφόρος

Άναψα τον υπολογιστή μετά από πολλές μέρες για να γράψω για το τρέξιμο . Όχι για να επαναλάβω όλα όσα λίγο πολύ είναι γνωστά αλλά γιατί μετά από τριάντα και πλέων χρόνια που τρέχω συνεχίζω να ανακαλύπτω καινούρια πράγματα που με κάνουν να νιώθω σαν το μικρό παιδί που βγαίνει έξω στο δρόμο και τρέχει χαμογελώντας.
Για το 2017 είχα βάλει τρις στόχους για το τρέξιμο  τους οποίους θα προσπαθήσω να κατακτήσω και γράφοντας τους και εδώ νιώθω ότι είναι ένα επιπλέων κίνητρο για να τους κυνηγήσω.
Πρώτος στόχος είναι σχετικά εύκολος και είναι να τρέξω όλες της μέρες του χρόνου που διανύουμε χωρίς ούτε ένα ρεπό. (ειδή έχω να κάνω  ρεπό από τα μέσα Δεκεμβρίου)
Δεύτερος στόχος είναι να τρέχω τουλάχιστον 400 χιλιόμετρα τον μήνα (και αυτός είναι σχετικά εύκολος στόχος)
Τρίτος στόχος ο οποίος είναι μέσα σε τρις μήνες να τρέξω  τρις αγώνες. Οι πρώτη δυο (ημη μαραθώνιο και μαραθώνιο ) στα πλαίσια προετοιμασίας του Αγώνα στόχου που είναι να δοκιμάσω για πρώτη φορά να τρέξω ένα υπέρ μαραθώνιο   απόστασης 104 χιλιόμετρα και θα είναι ουσιαστικά η περίμετρος της Θάσου στις 22 του Απριλίου.
Όλο αυτό το σωματικό και προπαντός πνευματικό ταξίδι βρίσκετε σε εξέλιξη  . Ατελείωτα μοναχικά χιλιόμετρα με τουλάχιστο  δυο από τις  προπονήσεις μέσα στη εβδομάδα να περιλαμβάνουν αποστάσεις 25-40 χιλιόμετρων η κάθε μια και όγκο χιλιόμετρων  να έχω φτάσει στα 130 (σε μια βδομαδα) .
Έχω κάνει τον ημημαραθωνιο που προγραμμάτισα και σε δύο εβδομάδες στη Λεμεσό θα τρέξω  και τον μαραθώνιο και από εκεί και πέρα αντίστροφη μέτρηση για τις 4 εναπομείναντες εβδομάδες μέχρι τον υπερμαραθωνιο. Στόχος να πάρω το σώμα και το πνεύμα μου όσο ποιο μακριά μπορέσω και αν καταφέρω να τερματίσω ακόμα καλύτερα.
Γίνονται περίεργες διεργασίες μέσα στο κεφάλι αυτό το διάστημα και εκκολάπτοντα πολλές ιδέες που θα μπορούσαν να γραφτούν αλλά για την ώρα αυτά τα λίγα είχα να πω…

Σε είδα να τρέχεις

σαν αγγελιαφόρος

στο δρόμο που ενώνει γη και ουρανό,

εκεί στη γραμμή του ορίζοντα.

Σε είδα να τρέχεις, αφήνοντας

μια ρωγμή στο χρόνο,

μια ρωγμή στον πόνο

και μια ελπίδα

ότι το αδύνατο

μπορεί να γίνει δυνατό.

%cf%83%ce%b1%ce%bd-%ce%b1%ce%b3%ce%b3%ce%b5%ce%bb%ce%b9%ce%b1%cf%86%ce%bf%cf%81%ce%bf%cf%82

Ο πινάκας  είναι της Πόλας Χατζήπαπα

Ψέματα

Limasol16
Εδώ και πολλά χρόνια λέω τουλάχιστον δυο φορές τον χρόνο ψέματα στον εαυτό μου.
Κάθε φορά που τερματίζω ένα μαραθώνιο λέω φτάνει δεν θα τρέξω άλλο μαραθώνιο και θα περιοριστώ σε μικρότερες αποστάσεις ενώ λίγες ώρες μετά πιάνω τον εαυτό μου να είναι στο ψάξιμο για τον επόμενο.
«δεν ξέρω τη με κυνήγα ,τι φίδια με τυλίγουν.
ξέρω σαν τρέχω λύνονται οι κόμποι που με πνίγουν»
Είναι αυτή η συσσωρευμένη ενέργεια όλων των δρομέων ,τα χαμόγελα, η αλληλεγγύη μετάξι μας. Είναι η πάλη με τον εαυτό σου να νικήσεις για άλλη μια φορά τα 42 χιλιόμετρα και 195 μέτρα.
Είναι γιατί… «είναι τέχνη να τρέχεις όπως το να αγαπάς, να ερωτεύεσαι, να πέφτεις να σηκώνεσαι, να συγχωρείς να ταπεινώνεσαι. Γιατί η ευτυχία είναι επιλογή που βρίσκεται σε κίνηση.»
Σήμερα (Κυριακή) τρέξαμε στον μαραθώνιο Λεμεσού και είχα ίσως τον ποιο γλυκό τερματισμό μου σε μαραθώνιο Αγώνα.

Τα πόδια σπρώχνουν τη ψυχή και η ψυχή τα πόδια.
και στο ταξίδι της ζωής περνάω τα εμπόδια.
πληρώνω το αντίτιμο στου δρόμου τα διόδια,
τρέχω να φτάσω να χαρώ όσα μου’χει ταμένα
σένα αγώνα αντοχής μ΄ αντίπαλο έμενα

Δώδεκα μήνες Αθλητές

Δώδεκα μήνες Αθλητές
τρέχουν και δεν τους φτάνω
περνούν μπροστά μου χάνονται,
ποτέ δεν προλαμβάνω.

Χθες ο Γεναρης πέρασε
αύριο ο Φλεβαρης
Μαρτην Απριλη Μάιο
άνοιξη μην τους πάρεις

Μα πριν προλάβω βρέθηκα
στης θάλασσας τα μέρη
κι ώσπου να κάνω δύο βουτιές
φεύγει το καλοκαίρι

Του φθινοπώρου οι στιγμές
πάλι με ξεγελασαν
νόμιζα ήταν ποιο αργές
μα και αυτές περασαν

Ήρθε χειμώνας Ξαφνικά
μέσα μου και απέξω
τα χρόνια κιαν περάσανε
χαμογελώ ν’ αντέξω.

Κ.Π 2/2/16

Σκέψεις ενός «βετεράνου»

Αυτές τις μέρες σκεφτόμουν πως έχει πολύ καιρό να γράψω κάτι σχετικά με το τρέξιμο.
Πριν αρκετά χρόνια και πριν αρχίσει να μεγαλώνει η κοινότητα τον δρομέων γράφονταν πολύ λίγα για το τρέξιμο . Τώρα ευτυχώς  γράφονται όλο και περισσότερα. Διαβάζω ιστορίες δρομαίων και χαίρομαι, χαμογελώ συνωμοτικά και ταυτίζομαι μαζί τους , ίσως να είναι και αυτός ένα λόγος που δεν κάθομαι να γράψω  τις δικές σκέψεις μου τόσο συχνά πλέων.
Σήμερα  (31/1/16) τρέξαμε τον καθιερωμένο ημημαραθώνιο (19ος)  που διοργανώνει το σωματείο ερασιτεχνών δρομαίων «Περικλής Δημήτριου» στο Χωριό περβόλια Λάρνακας ,μια πανέμορφη παραθαλάσσια διαδρομή με ιδανικές συνθήκες θα έλεγα.
Από την προηγούμενη μέρα ένιωθα λίγο νωχελικός, ένα «διαβολάκι» με πείραζε συνεχώς.
«Δεν βαρέθηκες τόσα χρόνια να πηγαίνεις αγώνες»
«Δεκάδες μαραθώνιοι ακόμα περισσότεροι  ημημαραθώνιο και άλλοι μικρότεροι αγώνες»
«Τη έχεις να κερδίσεις από τους αγώνες, έχει τριάντα χρόνια που συμμετέχεις, οι χρόνοι σου δεν βελτιώνονται αλλά χειροτερεύουν »

Ευτυχώς το «διαβολάκι» σεβάστηκε την ανάγκη μου να τρέχω  καθημερινά και μίλησε μόνο για τους αγώνες αλλιώς θα το έστελνα στο διάβολο!!!

Σήμερα , λίγο πριν, κατά και μετά τον Αγώνα απαντήθηκαν με όλα τα ερωτήματα που μου έθετε το» διαβολάκι»
Η θετική ενέργεια ,η αύρα όλων των  φίλων δρομέων που ήταν συγκεντρωμένοι στον χώρο της εκδηλώσεις , τα χαμογέλα, τα πηγαδάκια, τα πειράγματα  οι κουβέντες μας, και Αγάπη όλων αυτών των ανθρώπων για το τρέξιμο είναι αρκετά και περισσεύουν ότου σώστε να με κάνουν να θέλω να συνεχίζω συμμετέχω σε αγώνες.

Όταν πρωτοξεκίνησε αυτή η διοργάνωση έτρεχα τη διαδρομή Από 1:16 έως 1:17
Λίγα χρόνια αργότερα και γα αρκετά χρόνια κρατιόμουν κοντά στο 1:20
Τα δυο τρία τελευταία χρόνια  και ενώ έκλισα τα 44 μου κυμαίνομε από το 1:22εως 1:24 και όμως το απολαμβάνω το ίδιο , νιώθω απέραντη χαρά που μεγαλώνει η δρομική κοινότητα και το μαραθώνιο κίνημα. Αντλώ θετική ενεργεία και ζωντάνια βλέποντας νέους δρομείς κάθε ηλικίας και νιώθω ικανοποίηση που εδώ και τριάντα χρόνια το τρέξιμο είναι η ποιο σταθερή αξία στη ζωή μου.
Υ.Γ 1 ο τίτλος του κειμένου παραπέμπει σε πείραγμα φίλου δρομέα (νέου) που με αποκαλεί βετεράνο και ας είμαστε της ίδιας ηλικίας λόγο των πολλών χρόνων που τρέχω.

Υ.Γ 2 Στην φωτογραφία με τον Γιάννη Κούρο, τον θρύλο υπερ-αποστάσεων που ήταν πάρω σήμερα στον Αγώνα με το βιβλίο μας «Kουνήσου Μούχλα»
περβολια16

κουρος

2016

Χωρίς πολλά λόγια αφού ως γνωστό  Ένα σχέδιο ισοδύναμη με  χιλιάδες λέξεις που συμπυκνώνονται σε μια …Τρέξιμο !

2016

Ναι ναι  τρέξαμε και την πρωτοχρονιά (πρωι πρωι) και κόψαμε και τη βασιλόπιττα και είδαμε και τα λίγα  χιόνια που έπεσαν στη Λευκωσία.
Καλή χρονιά σε όλους,

Το σχέδιο είναι της Πολας Χατζήπαπα

Κάτω από τη σχεδόν πανσέληνο

sxeson

Κάτω από τη σχεδόν πανσέληνο
ένας σχεδόν άνθρωπος,
παλεύει,
το σχεδόν θηρίο τού.
Στα δέκα χιλιόμετρα το φτάνει,
στα δώδεκα το δαμάζει.
Στα δεκατέσσερα χιλιόμετρα ο σχεδόν άνθρωπος
και το σχεδόν θηρίο γίνονται σχεδόν ένα….
ένας δρομέας.
Από εκεί και πέρα,
μήτε άνθρωπος μήτε θηρίο.
Ένας δρομέας.

Κ.Π

Ημιμαραθώνιος Αφροδίτη

afroditiΠριν δεκαπέντε μέρες μετά  τον Μαραθώνιο της Αθήνας έγραψα
«Από  τα ποιο άσχημα συναισθήματα , αυτό του να εγκαταλείπεις ένα αγώνα.
Ανεξάρτητα αν υπάρχουν δικαιολογίες για τους λόγους που ωθούν ένα μαραθωνοδρόμο να εγκαταλείψει την προσπάθεια του, το συναίσθημα είναι τόσο άσχημο που φτάνει ακόμα και στους πρόποδες της ντροπής.
Αυτό το συναίσθημα συνοδεύει τον δρομέα μέχρι τον επόμενο αγώνα ευελπιστώντας ότι θα τα καταφέρει , θα τερματίσει ακόμα και λίγο καλύτερα από τον χρόνο που έθεσε ως στόχο και μόνο τότες θα επέλθει η κάθαρση.
Έως ότου έρθει εκείνη η στιγμή συνεχίζουμε να τρέχουμε…»

Η «στιγμή» ήρθε και μάλιστα νωρίτερα από ότι περίμενα!!! Την Περασμένη  Κυριακή 22/11 έγινε στην Πάφο ο Ημιμαραθώνιος Αφροδίτη, ο παλαιότερος ανοικτής συμμετοχής αγώνας  που διοργανώνει ο Σύλλογος Δρομέων Υγείας Κύπρου.

Τρακόσοι δρομείς (άντρες γυναίκες)   κάτω από δύσκολες καιρικές συνθήκες αφού το θερμόμετρο έδειχνε ασυνήθιστα ψηλή θερμοκρασία για μήνα Νοέμβριο και άγγιζε τους 26 βαθμούς   ξεκίνησαν για να διανύσουν μια πανέμορφη παραθαλάσσια διαδρομή που εκτίνετε σε όλο σχεδόν το παραλιακό μέτωπο της Πάφου.
Παρόλο τον φόβο μου αφού προερχόμουν από μια «αποτυχία» πέρασα πανέμορφο , τερμάτισα χωρίς πρόβλημα καλύτερα από ότι περίμενα σβήνοντας της κακές σκέψεις που δημιουργηθήκαν μετά την Αθήνα.

Στα εύκολα και στα δύσκολα χαμογελάμε και συνεχίζουμε να κάνουμε αυτό που αγαπάμε.
Τα αποτελέσματα κλικ εδώ

afroditi4

afroditi1

afroditi2

afroditi3.jpg

Η μέρα του 33ου μαραθωνίου

images marathonΑπό  τα ποιο άσχημα συναισθήματα , αυτό του να εγκαταλείπεις ένα αγώνα.
Ανεξάρτητα αν υπάρχουν δικαιολογίες για τους λόγους που ωθούν ένα μαραθωνοδρόμο να εγκαταλείψει την προσπάθεια του, το συναίσθημα είναι τόσο άσχημο που φτάνει ακόμα και στους πρόποδες της ντροπής.
Αυτό το συναίσθημα συνοδεύει τον δρομέα μέχρι τον επόμενο αγώνα ευελπιστώντας ότι θα τα καταφέρει , θα τερματίσει ακόμα και λίγο καλύτερα από τον χρόνο που έθεσε ως στόχο και μόνο τότες θα επέλθει η κάθαρση.
Έως ότου έρθει εκείνη η στιγμή συνεχίζουμε να τρέχουμε…
συγχαρητήρια σε  όλους τους φίλους δρομείς  που τερμάτισαν. Σας χάρηκα και σας ζήλεψα!!!

Υ.Γ πέρασμα 21χιλ 1:29 στομαχικές διαταραχές μέχρι τα 23, αναγούλες ζαλάδα  και εγκατάλειψη πριν το 24ο.

marathon1

2 βίντεοποιήματα

« Older entries

Αρέσει σε %d bloggers: