Mitsero Mine Run

Το 1st Mitsero Mine Run είναι πια γεγονός ! Εναέρια πλάνα από τον  αγώνα.
Γιατί δεν έχει μόνο Κούσπο στο Μιτσερο…

Advertisements

Mitsero Mine Run …γιατί «δεν έχει μόνο κούσπο στο Μιτσερό»

mitseroΗ ιδέα για τη διοργάνωση του αγώνα στο Μιτσερό μπήκε στο ξερό μου το κεφάλι το καλοκαίρι του 2016 όταν μια μέρα ενώ έτρεχα στην περιοχή (δεν κατάγομαι από το χωριό αλλά το επισκέπτομαι λόγο του ότι κατοικεί η αδελφή μου) σκεφτόμουν ότι λίγα χρόνια πριν δεν βρίσκαμε αγώνα να τρέξουμε και τα τελευταία χρόνια με την ραγδαία αύξηση του δρομικού κινήματος υπάρχουν αγώνες για όλα τα γούστα σχεδόν κάθε εβδομάδα. Την ώρα που βρισκόμουν μπροστά την κόκκινη λίμνη σκέφτηκα ότι ένας αγώνας για να με κάνει να θέλω να τον τρέξω πρέπει να μου δώσει το κάτι διαφορετικό. Εκεί μου μπήκε η ιδέα , τρεις λόφοι,(Κοκκινοπεζούλα, Κοκκινόγια και Εργοστάσιο Χρυσού) Τρία ιστορικά μνημεία που αξίζει να αναδεχθούν μέσα από την αγαπημένη μας συνήθεια ,το τρέξιμο. Η διαδρομή «βγήκε» σχετικά εύκολα, μετά από καμιά δεκαριά απολαυστικές προπονήσεις είναι κυκλική και δώδεκα χιλιόμετρων!! Εύκολος χωματόδρομος που μπορούν να τον τρέξουν όλοι οι δρομείς με μικρές ανηφορικές και κατηφορικές κλίσεις.
MItsero Mine Run λοιπόν, ένας αγώνας βγαλμένος μέσα από την ιστορία των μεταλλείων και για να δέσει καλύτερα το γλυκό σκέφτηκα την Πρωτομαγιά για ημέρα διεξαγωγής του. Πέρασε πάνω από ένας χρόνος που ενώ είχε ωριμάσει στο μυαλό μου δεν έκανα τίποτα σκεφτόμενος «που πας να μπλέξεις τώρα» «έχει τόσες εταιρίες που κάνουν αγώνες και αλλά τόσα σωματεία» από την άλλη αυτή την ανακάλυψη μου και το σλόγκαν που καρφώθηκε στο μυαλό μου ότι τελικά «δεν έχει μόνο κούσπο στο Μιτσερό» ήθελα να το μοιραστώ με τον δρομικό κόσμο μας! Πριν λίγους μήνες αφού μίλησα και πήρα τη σύμφωνη γνώμη του κοινοτάρχη είπα την ιδέα στον Sotiris Mavros ο όποιος ανάλαβε σε συνεργασία με το Κοινοτικό Συμβούλιο Μιτσερού να τη φέρει εις πέρας.
Και επειδή όπως είπαμε ο αγώνας έχει σκοπό να μεταφέρει στους δρομείς τις όμορφες εικόνες που θα δει τρέχοντας αλλά και την ιστορία των μεταλλείων δώστε ακόμα λίγο προσοχή.
Η έκφραση έχει κούσπο στο Μιτσερό λεγόταν όταν κάποιος έψαχνε δουλειά ,άμα ήθελες δουλειά «έχει κούσπο στο Μιτσερό» και τα μεταλλεία της περιοχής έδωσαν δουλεία και ψωμί στους κατοίκους των γύρω χωριών για δεκαετίες ολόκληρες.
Στη περιοχή που σήμερα βρίσκεται η κόκκινη λίμνη, Κοκκινοπεζούλα, υπήρχε βουνό και η εργασίες για εξόρυξη του μεταλλεύματος γινόταν υπόγεια με γαλάριες αλλά αυτός ο τρόπος εξόρυξης στο συγκεκριμένο μεταλλείο οδήγησε στο θάνατο δεκάδες μεταλλωρύχους από σιλίκωση (πνευμονοκονίαση). Μια ουσία που βρισκόταν εντός του Μεταλλείου έφρασε τους πνεύμονες των μεταλλωρύχων και τους οδηγούσε σε αργό και βασανιστικό θάνατο. Η εταιρία που διαχειριζόταν το μεταλλείο προχώρησε σταδιακά στην «αποκάλυψη», δηλαδή άρχισαν να σκάβουν από πάνω προς τα κάτω εγκαταλείποντας τις γαλαρίες. Με αυτό τον τρόπο σταδιακά δημιουργήθηκε αυτός ο τεράστιος κρατήρας/λίμνη .
Στον δεύτερο λόφο από όπου θα περάσει η διαδρομή του αγώνα θα δούμε το μεταλλείο Κοκκινόγιας που λειτούργησε υπό τη διεύθυνση της ΕΜΕ μέχρι το 1979 όταν και έκλεισε οριστικά. Λειτουργούσε σε υπόγειες στοές και σε αυτό εργάζονταν μερικές εκατοντάδες εργαζόμενοι από όλη την Κύπρο. Σήμερα υπάρχει μια αναστηλωμένη γαλαρία όπου ο επισκέπτης μπορεί να πάρει μια ιδέα από πως ήταν οι γαλαρίες των μεταλλείων.
Στους πρόποδες του λόφου «Κρεατής» υπάρχουν τα ερείπια του εργοστάσιου χρυσού.
Το 1923 η Ανώνυμος Ελληνική Εταιρεία Χημικών Προϊόντων πήρε άδεια από τους Βρετανούς για εξόρυξη χαλκού. Κατά τις έρευνες όμως αντί κοιτάσματα χαλκού εντοπίστηκαν κοιτάσματα χρυσού. Το εργοστάσιο χρυσού λειτούργησε από το 1934 μέχρι το 1945.
Σας προσκαλώ λοιπόν την 01 Μαΐου 2018 όπου σε συνεργασία με το κοινοτικό συμβούλιο Μιτσερού θα διεξαχθεί ο πρώτος αγώνας για τρέξιμο με την επωνυμία Mitsero Mine Run.
Το Mitsero Mine Run είναι ένας αγώνας Cross Country σε εύκολους δασικούς δρόμους κατάλληλος για δρομείς κάθε επιπέδου.
Θα έχουμε αγώνες 12 χιλιομέτρων, 6 χιλιομέτρων καθώς και συμμετοχικό παιδικό αγώνα.
Η διαδρομή που έχει επιλέγει αναδεικνύει την πολύχρονη ιστορία του Μιτσερού, και ανταμείβει τον δρομέα με απαράμιλλης ομορφιάς εικόνες, μυρωδιές και χρώματα.
Mitsero Mine Run ………..γιατί «δεν έχει μόνο κούσπο στο Μιτσερό».

Όλες οι λεπτομέρειες και έγραφες για τον αγώνα στην σελίδα της διοργάνωσης κλικ 

Όλα αυτά μετά τις 15 Απριλίου που θα έχουμε τον καθιερωμένο  7ο Κλήρου Ατόβρυση Cross Country Challenge

m1

m2

m3

m4

m6

m8

m7

 

Ελάχιστη ένδειξη ανθρωπίνου είδους

Μετρώ λέξεις
όπως “μετρά τα άστρα”
Πατώ γερά στο κενό
τρέχω, τρέχω, τρέχω
“Από πού τρέχεις για να ξεφύγεις ρε” ακούω μια φωνή
Συνεχίζω να τρέχω
Ποτέ δεν είχα φανταστή ότι μια τόσο δα φαινομενικά απλή κίνηση
θα χωρούσε μέσα της ένα κόσμο ολόκληρο
γέλια…. Δυνατά γέλια…
τρέχω, τρέχω, τρέχω…
δες πέφτει ένα αστέρι
προλαμβάνεις να κάνεις μια ευχή
προλαμβάνω να το πιάσω πριν πέσει χάμω
γελώ…
κλαίω…
τρέχω.
τρέχω, γελώ ,τρέχω, κλαίω, γελώ.
γίνομαι η ελάχιστη ένδειξη ανθρωπίνου είδους.

Aπολογισμός

Λίγο πριν αποχαιρετήσουμε άλλον ένα χρόνο και αφού τελείωσα άλλο ένα τρέξιμο (το προτελευταίο)  παρέα με τον Μάκη και τον Μιχάλη ,M.M.K  λέω να κάνω έναν απολογισμό…

Ο απολογισμός θα περιοριστεί ή καλύτερα θα επικεντρωθεί στο τρέξιμο γιατί χωρίς αυτό τίποτα από τα υπόλοιπα σημαντικά μικρά η μεγάλα που απαρτίζουν την καθημερινότητά μου δεν θα ήταν ίδια, είτε αυτή είναι η οικογένεια μου είτε η δουλεία μου είτε  το συγγραφικό μου έργο (λέμε τώρα!!).

Άλλος ένας ολόκληρος χρόνος στην πλάτη ,περπατώ στα 46 από τον περασμένο Οκτώβριο και αυτό το κυνηγητό με τον χρόνο, που όλο τρέχω (κυριολεκτικά και μεταφορικά) και όλο μου υπολείπονται μερικές ώρες από το εικοσιτετράωρο, με κάνει να αισθάνομαι ότι του κλέβω  λίγη από την νεότητα που μας αρπάζει το πέρασμα του. Άκου τι μου ήρθε τώρα στο κεφάλι! Υποθετική ερώτηση: μπορεί να ισχύσει αυτό που ανέφερα πιο πάνω, δηλαδή αν ένας άνθρωπος είναι τόσο πολυάσχολος και τρέχει περισσότερο από όσο ο χρόνος, θα μπορούσε να τον «προσπεράσει» και να επιβραδύνει την διαδικασία γήρανσης πάνω του; Πίσω στον απολογισμό της χρονιάς… Τέσσερις ημιμαραθώνιους (1:23 έως 1:24:30 ), δυο μαραθώνιους (Λεμεσό 3:10 και Λάρνακα 3:19) και μια γνωριμία με τις υπεραποστάσεις (θεαγένιος δρόμος στη Θάσο 105 χιλιόμετρων όπου τερμάτισα λίγο κάτω από 12 ώρες) ήταν ο απολογισμός στον οποίο δεν υπολογίζω τους μικρότερους αγώνες κάτω των 15 χιλιόμετρων που ήταν αρκετοί . Έχω απόλυτη επίγνωση ότι οι χρόνοι που έκανα δεν λένε κάτι ιδιαίτερο αν κάποιος κάνει πρωταθλητισμό, ούτε μπορώ να ξεπεράσω των εαυτό μου και να νιώσω τη χαρά ενός ατομικού ρεκόρ αφού στο παρελθόν έχω τρέξει μαραθώνιους λίγο κάτω από 2 ώρες και 45 λεπτά και ημιμαραθώνιο κάτω από μια ώρα και 16 λεπτά και όμως τρέχω καθημερινά με τον ίδιο ενθουσιασμό σαν ένα μωρό παιδί που περιμένει να χτυπήσει το κουδούνι για διάλειμμα και να τρέξει στην αυλή και να ξεκινήσει το παιχνίδι του.
Μέσα μου συντελείτε αυτοματοποιημένα  μια συνεχή  αναζήτηση έτσι ώστε  να υπάρχει πάντα ένα κίνητρο για να τρέξω. (και υπάρχουν αμέτρητα και κίνητρα)

Είχα αγοράσει ένα ρολόι gps παραμονές του χρόνου που ολοκληρώνουμε και ξεκίνησα να το φοράω (1/1/17) για να καταγράφω τα συνολικά χιλιόμετρα που θα έτρεχα σε έναν ολόκληρο χρόνο. Ήθελα να δω αν μου λέει αλήθεια, γιατί υπολόγιζα (εμπειρικά) τα χιλιόμετρα που έτρεχα κάθε χρόνο και μου έβγαιναν περίπου τέσσερις με τεσσερισήμισι χιλιάδες αλλά αυτό δεν μπορούσε να μου το επιβεβαιώσει κανείς.

Αυτό ήταν ένα από τα πολλά  μικρά κίνητρα-στόχος για φέτος , κρατούσα όλα τα δεδομένα στο αθλητικό ρολόι για όλη τη χρονιά. Σήμερα χαμογελώ κοιτάζοντας το που γράφει ότι υπερκάλυψα το ψήλο όριο του στόχου μου .statistika

Είμαι ότι είμαι επειδή τρέχω και χαίρομαι που ενώ έχουν περάσει πάνω από τριάντα χρόνια από τότε που ανακάλυψα το τρέξιμο, εξακολουθώ να βρίσκω λογούς για να τρέχω!!! Εγώ γνωρίσει και έτρεξα πλάι σε  απίθανους ανθρώπους. Όλοι όσοι τρέχουν έχουν κάτι διαφορετικό , είναι ένας αλλιώτικος κόσμος ο κόσμος των δρομέων.

Μου γραφεί η νεαρή φίλη Στέλλα Χριστοφόρου από τη Νέα Υόρκη λίγε μέρες μετά που ολοκλήρωσε τον πρώτο της Μαραθώνιο: «Γεια σας κ. Κώστα έχει μέρες που ήθελα να σας στείλω μήνυμα να σας πω για τον αγώνα. Τώρα που πέρασε μια εβδομάδα σχεδόν μπορώ να σας πω ότι κάθομαι και σκέφτομαι όλα τα ΑΝ του αγώνα… AN έκανα έτσι AN έκανα αλλιώς , αλλά ότι έγινε, έγινε…. Μετά το τριακοστό χιλιόμετρο   ένιωσα τόσο πόνο που δεν ένιωσα ποτέ στη ζωή μου, ο στόχος ήταν για κάτω από τρεις ώρες και ήξερα από την προπόνηση ότι μπορούσα και κάτω από 2:55 αν έτρεχα έξυπνα. Ήταν τόσο μεγάλος όμως ο ενθουσιασμός μου που έκανα πιο γρήγορα περάσματα στα πρώτα στάδια του αγώνα (πέρασα ημιμαραθώνιο 1:26) και ήμουν πολύ χαρούμενη, γελούσα, το απολάμβανα, σκεφτόμουν πόσο υπέροχα ήταν. Στα 25 χιλιόμετρα άρχισε να πέφτει ο ρυθμός, αλλά ήμουν μέσα στο στόχο μου . Στα 30 χιλιόμετρα σταμάτησα μέσα στη μέση του δρόμου και με έπιασαν τα κλάματα, δεν είχα ξανανιώσει ποτέ τόσο πόνο, τα πόδια μου ήταν βαρετά, η αναπνοή βαρετή, ένιωθα να ρέει μέσα μου το γαλακτικό οξύ. Ήξερα ότι είχα ακόμα 12 χιλιόμετρα μέχρι τον τερματισμό. Κόσμος παντού να φωνάζει, χαμός από θεατές και δρομείς, μου φώναζαν να σηκωθώ να συνεχίσω αλλά εγώ ήταν σαν να μην ήμουν εκεί, απλά άκουγα…το σώμα μου ήταν εκεί αλλά εγώ όχι και τότε άκουσα μια κοπέλα που ήταν με την κόρη της (γύρω στα 13 της χρόνια) να μου λένε «get up! Keep running don’t drop out you got this you are stronger». Εκείνο το κοριτσάκι με πήρε πίσω στον χρόνο τότε που ξεκίνησα να τρέχω και λέω στον εαυτό μου μα τι κάνεις τώρα, περίμενες μήνες και μήνες να έρθει αυτή η ημέρα, αυτός ο αγώνας και είσαι εσύ κυριολεκτικά χάμω ένα με το δρόμο και κλαις… Σηκώθηκα έβαζα το ένα πόδι μπροστά στο άλλο και βήμα βήμα άρχισα ξανά να τρέχω και το μόνο που σκεφτόμουν ήταν ότι απλά ήθελα να τερματίσω, πέρασα από το 35ο χιλιόμετρο και προσπάθησα να ανεβάσω ρυθμό αλλά δεν τα κατάφερα. Στο 39ο χιλιόμετρο είδα τον σύντροφο μου να μου φωνάζει και δεν μπορούσα να ελέγξω τους μύες του προσώπου μου για να του χαμογελάσω. Ήθελα πολύ να του χαμογελάσω, ήταν ο άνθρωπος που με στήριξε όσο δεν φαντάζεσαι για αυτό τον αγώνα, έτρεχε μαζί μου ή με ακλουθούσε με το ποδήλατο, προγραμματίζαμε τις προπονήσεις πριν πάει δουλεία και ξυπνούσαμε από της 4:30 το πρωί… πέρασα τόσες στερήσεις για αυτό τον αγώνα… έφαγα τόσες σαλάτες όσες δεν έφαγα όλη μου τη ζωή!!! Τα τελευταίο χιλιόμετρο πριν τον τερματισμό έτρεχα και έκλαιγα, έκλαιγα από χαρά και ευτυχία που κατάφερα να τερματίσω στον πρώτο μου μαραθώνιο. Τερμάτισα και ένιωσα ότι το ταξίδι μου τώρα ξεκινά!!!»

Δυο εβδομάδα μετά η Στέλλα τερμάτισε με πολύ καλό χρόνο και ένα τεράστιο χαμόγελο σε έναν άλλο ημιμαραθώνιο .

Πάνω από τριάντα χρόνια στο τρέξιμο και εξακολουθώ να συγκινούμαι κάθε φορά που τερματίζω εγώ ή ένας φίλος/φίλη μοιράζεται μαζί μου την εμπειρία του τερματισμού στον μαραθώνιο γιατί είναι τεράστια η νίκη του ανθρώπου πάνω στα σαράντα δυο χιλιόμετρα και εκατό ενενήντα μέτρα της διαδρομής. Έτρεξα και μεγαλύτερη απόσταση και είμαι σίγουρος θα ξανά τρέξω αλλά ο μαραθώνιος είναι αυτός που θα σε πάρει στα όρια σου, η υπεραπόσταση ξέρεις από την αρχή ότι είναι ένας αγώνας υπομονής, ο Μαραθώνιος είναι αγώνας έντασης, αντοχής και υπομονής, όλα μαζί και εδώ είναι η διάφορα του. (μοιράζαμε  με την φίλη Πολα Χατζηπαπα που αυτή με παρακίνησε να τρέξω υπεραποσταση την σκέψη και μου λέει «τρέξε ακόμα μια δυο φορές υπεραποσταση και θα δεις πως θα αλλάξεις άποψη!!!)

Ο  φίλο Αντρέας Γιάφας ετοιμαζόταν για μήνες ούτος ώστε  να επιτύχει «την καλύτερη έκδοση του εαυτού του» κατά την μέρα του Μαραθωνίου  στη Βαλένθια. «Θελω να σταθώ στην γραμμή της εκκίνησης στην καλύτερη μου έκδοση! τόσο σωματικά όσο και πνευματικά» λίγες μέρες πριν βρεθεί στην εκκίνηση τραυματίστηκε και από δρομέας βρέθηκε στον αγώνα ως θεατής έχω να πω ότι ΝΑΙ τα κατάφερες φίλε κι ας μην έτρεξες. Κατάφερες να επιτύχεις την καλύτερη έκδοση του εαυτού σου γιατί η προετοιμασία αποταμιεύτηκε στο σώμα και τη ψυχή σου και την επόμενη φορά θα καρπωθείς και τους τόκους της αποταμίευσης . Στον επόμενο Μαραθώνιο θα παρουσίασης την βελτιωμένη έκδοση του καλύτερου εαυτού του.

Στον Μαραθώνιο της Αθηνάς, στην Κλασσική διαδρομή «Είναι Τέρας ο Πατέρας» το πανό με το οποίο υποδέχτηκε ένας Νικόλας τον πάτερα του καθώς έμπαινε στο Καλλιμάρμαρο στάδιο για να τερματίσει για άλλη μια φορά (την 3η συνεχομένη) τον μαραθώνιο και ακόμα πιο συγκινητικό στον ίδιο μαραθώνιο να βλέπεις πάτερα και γιο να τερματίζουν μαζί χέρι χέρι…!!! Εδώ χεριάζετε ιδιαίτερη αναφορά γιατί θαυμάζω αυτή την παρέα (εικόνα) που προπονείτε και  βλέπω συχνά στο πάρκο,  είναι η παρέα του Σταύρου και του Παντελή που τρέχουν μαζί με τα παιδιά τους . Είναι το μεγάλο μου όνειρο να τρέξω κάποτε με τον γιο μου (για την ώρα δεν θέλει να ακούσει για τρέξιμο)

Πίσω  στα δικά μας στη Λεμεσό η φίλη Μαρία Κυπριανού  τερμάτισε για πρώτη φορά τον Μαραθώνιο σε έξι ώρες και είκοσι εννέα λεπτά. Τερμάτισε τελευταία αλλά στον τερματισμό την περίμενε η καλύτερη ομάδα υποστήριξης (καμιά εικοσάρια άτομα παρακαλώ) για να την χειροκροτήσει και να την συγχαρεί με τόσο ένθερμο τρόπο που τέτοια υποδοχή θα τη ζήλευε και ο πρώτος νικητής.

Ακόμα ποιο πρόσφατα μόλις πριν ένα Μήνα στον πρώτο μαραθώνιο που έγινε στη Λάρνακα . Προετοιμαστήκαμε κατάλληλα (έτσι πιστεύαμε)   με τους φίλους Μιχάλη και Θανάση  και σκοντάψαμε στην ζέστη την υγρασία και τα υψηλα  επίπεδα σκόνης στην ατμόσφαιρα που ο συνδυασμός όλων αυτών μας κράτησε πολύ πίσω από το αναμενόμενο. (Θανάση κράτα γερά ,η προπόνηση δεν πήγε χαμένη!!)

Πάμπολλα όμορφα  παραδείγματα μικρών ηρώων της δρομικής κοινότητας μας.
Κάθε εβδομάδα κάπου σε κάποια πόλη διεξάγεται μαραθώνιος (κάθε πόλη που σέβεται τον εαυτό της οφείλει  να διοργανώνει  μαραθώνιο) και σχεδόν κάθε εβδομάδα ένας γνωστός θα τρέχει και όσο ο κόσμος τρέχει τόσο θα μεγαλώνει η ελπίδα για κάτι καλύτερο από αυτό που ζούμε ατομικά η συλλογικά σαν κοινωνία.

Εύχομαι πολλά χιλιόμετρα χωρίς υπερβολές (η υπερβολή για τον κάθε ένα είναι τελείως υποκειμενική )  πολλούς μαραθώνιους και ό,τι άλλους  αγώνες θελετε.
Προπαντός εύχομαι και σε όσους δεν τρέχουν να ξεκινήσουν αυτό το υπέροχο ταξίδι κάνοντας το πρώτο βήμα σήμερα κιόλας!

α8

Φθινοπωρινoς μαραθώνιος

Έχω διάθεση (για πολλοστή φορά) να αποτυπώσω της σκέψεις μου για το τρέξιμο
θα το κάνω και ας κινδυνεύω να χαρακτηριστώ γραφικός.
Αφορμή για να γράψω μου έδωσε η χθεσινή μου προπόνηση είκοσι χιλιόμετρων , και δεν είναι το ότι έκανα κάτι σπουδαίο αλλά ήταν μια από εκείνες της μέρες που όταν τρέχω αισθάνομαι ότι δεν πατώ στη γη, ήταν από εκείνες της μέρες που ενώ τρέχω είναι σαν να ταράσσω δυο τεράστιες πέτρες ενός μήλου και να κάνω σκόνη ότι με σκοτώνει και η χαρά και η αισιοδοξία πλημυρίζουν τη ψυχή μου.
Βρίσκομαι για άλλη μια φορά (λίγο πάνω λίγο κάτω κοντά τριάντα) στη διαδικασία να προετοιμάσω το σώμα μου και το πνεύμα μου για άλλο ένα μαραθώνιο καθώς θέλω (ίσως εγωιστικά σκεφτόμενος) να επιτύχω άλλη μια νίκη έπη των σαράντα δυο χιλιόμετρων και εκατόν ενενήντα πέντε μέτρων του μαραθωνίου.
Αυτή η διαδικασία είναι σαν μια προσευχή , διαρκή περίπου τρεις με τέσσερεις μήνες οπού σταδιακά «φορτώνουμε» χιλιόμετρα φτάνοντας τα εκατό με εκατό είκοσι τη εβδομάδα και σε αυτήν περιλαμβάνει ένα μεγάλο κομμάτι κάθε εβδομάδα από είκοσι πέντε μέχρι τριάντα δυο χιλιόμετρα. Είναι αυτοί οι τρεις με τέσσερεις μήνες που δεν σε νεάζει αν δεν βγεις έξω για ένα καφέ , δεν σε νεάζει που θα είσαι μετρημένος στο φαγητό στον στο ποτό και σε ότι κάνεις. Η χαρά και το κέρδος από την υπέρβαση είναι τόσο μεγάλη που αυτά είναι λεπτομέρειες. Είναι αυτοί οι τρεις με τέσσερεις μήνες που είσαι στόχοπροσηλωμένος στο μεγαλείο του Μαραθωνίου.
Ευτυχώς όλο ένα και περισσότερος κόσμος ανακαλύπτει τα οφέλη που αποκομίζει από το τρέξιμο και το βάζει στην καθημερινότητα του και αυτό είναι πολύ ενθαρρυντικό.
Μεγαλώνει η δρομική κοινότητα, σήμερα με χαρά ένας φίλος μου είπε ότι προετοιμάζετε για τον δεύτερο του μαραθώνιο. Μου το έλεγε και έλαμπε το πρόσωπο του, κρίμα που δεν μπορώ να σας μεταφέρω την εικόνα του, θα έκανε πολλούς να ξεκινούσαν να τρέχουν. Τη περασμένη Κυριακή ένας άλλος φίλος τερμάτισε για πρώτη φορά σε μαραθώνιο. Δεν έχει σημασία ο χρόνος σημασία έχει ότι πέρασε τη γραμμή του τερματισμού κάνοντας την υπέρβαση του.
Άνθρωποι κάθε ηλικίας, οικογενειάρχες άνθρωποι που πριν μερικά χρόνια είχαν κοιλίτσα και κάπνιζαν άνθρωποι που ξυπνάμε από τις πέντε το πρωί (και το κάνουν με χαμόγελο) για να προλάβουν να τρέξουν και μετά να πάνε δουλειά άνθρωποι που αποφασίζουν να κάνουν στροφή και να μπουν σε αυτό το πολύ όμορφο μαραθώνιο ταξίδι, να μπουν στη θετική πλευρά της ζωής.
Βέβαια υπάρχουν και οι απόλυες. Πριν λίγες μέρες ένας άλλος φίλος αποφάσισε να σταματήσει να τρέχει γιατί δεν έχει χρόνο να προπονείτε όσο θα ήθελε. Σεβαστή η απόφαση του αλλά με βρίσκει να διαφωνώ γιατί σημαίνει ότι δεν ανακάλυψε την ουσία του τρεξίματος ότι δηλαδή ο αντίπαλος του κάθε δρομέα είναι ο εαυτός του και κανένας άλλος. Δεν μπορείς φιλέ να συνεχίσεις τις θυσίες που έκανες για να κρατηθείς σε ψηλά επίπεδα απόδοσης, τότε χάρου το αργό καθημερινό τρέξιμο μερικών μόνο χιλιομέτρων το οποίο είναι αρκετό να σου χαρίσει υγεία, ευεξία, ζωντάνια αλλά μην τα παρατάς ρε φίλε !!!
Δεν θα αναλύσω (ούτε και έχω την επιστημονική κατάρτιση) κοινωνιολογικά αυτή την ανάγκη του κόσμου για το τρέξιμο ούτε θα συνεχίσω να απλώνω τη σκέψη μου στο χαρτί για πολύ ακόμα. Μου φτάνει που νιώθω τόσο όμορφα όταν τρέχω μου φτάνει που βλέπω να συμμερίζονται και άλλοι της απόψεις μου για το τρέξιμο, μου φτάνει που κάθε που έχει αγώνα μαζευόμαστε εκατοντάδες άνθρωποι στον ίδιο χώρο και συσσωρεύετε τόση πολλή θετική ενέργεια και χαμόγελα που μας κάνει να γινόμαστε και πάλη παιδιά. Θα κλίσω ευχόμενος στους φίλους δρομείς καλή προετοιμασία στους φθινοπωρινούς μαραθωνίους και σε αυτούς που δεν τρέχουν ελπίζω να τους κέντρισαν αυτά που διάβασαν το ενδιαφέρον για να τολμήσουν το πρώτο βήμα γιατί και ο επόμενος τερματισμός σε μαραθώνιο δρόμο ξεκινά με το πρώτο βήμα.

Κ.Π
τρεξιμο

Ο Πρώτος Κύπριος Σπαρταθλητης (Μάκης Ονισηφορου)

makisΈτρεχα σήμερα το πρωί και σκεφτόμουν τον αγώνα του Σπαρταθλου που έγινε για 35η φορά φέτος τη περασμένη εβδομάδα (29/30 Σεπτέμβριου) .

Το 1984 ιδρύθηκε ο Διεθνής Σύνδεσμος «ΣΠΑΡΤΑΘΛΟΝ», ο οποίος από τότε μέχρι σήμερα διοργανώνει ανελλιπώς τον αγώνα κάθε Σεπτέμβρη. Η επιλογή του μήνα αυτού έγινε, διότι τότε τοποθετεί χρονικά ο Ηρόδοτος την αποστολή του Φειδιππίδη στην Σπάρτη.

Το ΣΠΑΡΤΑΘΛΟΝ είναι ένας ιστορικός υπερμαραθώνιος 246 χιλιομέτρων, ένας από πλέον δύσκολους αγώνες παγκοσμίως και παράλληλα πολύ μεγάλου ενδιαφέροντος λόγω του ιστορικού του υπόβαθρου. Το Σπάρταθλο αναβιώνει τα βήματα του Φειδιππίδη, ενός αρχαίου Αθηναίου δρομέα μεγάλων αποστάσεων, ο οποίος το 490 π.Χ., πριν από τη μάχη του Μαραθώνα, εστάλη στη Σπάρτη να ζητήσει βοήθεια στον πόλεμο που διεξήγαγαν οι Έλληνες με τους Πέρσες.

Φέτος κατάφερε να τερματίσει αυτό τον άθλο άλλος ένας Κύπριος δρομέας ο Έκτορας Αγαθοκλεους ενώ πέρσι τερμάτισαν οι Παύλος Μαυρογιαννης και Βασίλης Περικλεούς .

Ενώ έτρεχα λοιπόν βλέπω στο πάρκο να περπατά παρέα με τα σκυλιά του τον πρώτο Κύπριο που κατάφερε να τερματίσει το Σπαρταθλο αρκετά χρόνια πριν το 2001. γνώριμος μου ο Μάκης σταματώ και τον χαιρετώ και του λέω ότι θέλω να βρεθούμε να μιλήσουμε λίγο για την εμπειρία του και να ανεβάσω στο μπλοκ μου ένα μικρό κείμενο για αυτή του την εμπειρία. Δέχτηκε και δυο ώρες αργότερα βρεθήκαμε στο καφέ του ιδίου πάρκου.

Ο Μάκης Ονισηφορου είναι 63 χρόνων σήμερα και είναι συνταξιούχος. Έτρεξε για πρώτη φορά το Σπαρταθλο σε ηλικία 46 χρόνων και το επανάλαβε για τέσσερα Συνεχή  χρόνια. Τα τελευταία 5 χρόνια σταμάτησε να τρέχει μετά από ένα δυστύχημα με τη μοτοσυκλέτα και τον σοβαρό τραυματισμό στο αριστερό κάτω άκρο του. Περπατά όμως καθημερινά παρέα με τα δυο σκυλιά του. Έχει ατομικό ρεκόρ στο Μαραθώνιο 2ωρες και 57 λεπτά

  • Μάκης . Την ιδέα μου την έβαλε ο Αντώνης Σάββα ο οποίος ήταν ο πρώτος Κύπριος που επιχείρησε να τρέξει το Σπαρταθλο( πριν από το 2000) αλλά δυστυχώς δεν κατάφερε να το τερματίσει έτσι το 2000 βρέθηκα στην εκκίνηση του Σπαρταθλου και έτρεξα μέχρι τα 170 χιλιόμετρα όπου και με σταμάτησαν γιατί έχασα τον δρόμο και δεν προλάμβανα  το όριο του επόμενου σταθμού.
    Αυτό με πείσμωσε και την επομένη χρονιά το 2001 τερμάτισα το Σπαρταθλο με χρόνο 35 ώρες και 15 λεπτά . Το 2002 και πάλη για δεύτερη συνεχομένη χρονιά τερμάτισα σε χρόνο 33 ώρες. Η επομένη χρονιά τέταρτη στη σειρά εγκατέλειψα την προσπάθεια στα 130 χιλιόμετρα.
  • Κώστας. Τη περιλάμβανε η προπόνηση για ένα τόσο απαιτητικό αγώνα
  • Μάκης . Η βασική προπόνηση στα πλαίσια της προετοιμασίας ήταν το λονγ ραν της Κυριακής το οποίο καμωνόταν από τα 20 έως τα 70 χιλιόμετρα και μια διάλλειματηκη στα μέσα της εβδομάδας και συνολικό εβδομαδιαίο όγκο να φτάνω τα 150 χιλιόμετρα.  Κάθε χρόνο πριν φτάσω να τρέξω Σπαρταθλο τον Σεπτέμβριο  έκανα ένα αρκετούς άλλους μικρότερους αγώνες περιλαμβανόμενου ένα μαραθώνιο τον Φεβρουάριο και τον Ευχιδειο άθλο (107 χιλιόμετρα) τέλος Απριλίου αρχές Μαΐου
  • Κώστας. Τη θα συμβούλευες τους δρομείς που θα ήθελαν να δοκιμάσουν να τρέξουν τόσο μεγάλη απόσταση.
  • Μάκης. Εκτός από την προπόνηση στην οποία πρέπει να είναι συνεπής θα τους συμβούλευα να μην φοβηθούν την απόσταση και να εξασκούνται και πνευματικά, δηλαδή να κάνουν με το μυαλό τους την απόσταση , εγώ το πρώτο πράγμα που έκανα όταν είπα θα τρέξω Σπαρταθλο ήταν να μετρήσω μέχρι το 246 (όσα και τα χιλιόμετρα του αγώνα)

 

Αυτά τα λίγα για να γνωρίσουμε τον πρώτο Κύπριο που κατάφερε να ολοκλήρωση επιτυχώς το Σπαρταθλο τότε που το δρομικό κίνημα δεν ήταν καθόλου ανεπτυγμένο εδώ στην μικρή μας πατρίδα, τότε που σχεδόν ο κόσμος κορόιδευε αυτούς που τρέχανε.

makis2.jpg

makis3.jpg

makis4.jpg

Χιλιόμετρα

monopati-protaras
Ότι έχω και δεν έχω μετρουνται σε χιλιόμετρα.
Χιλιόμετρα χαράς, λύπης,αγάπης,αισιοδοξίας
Ότι έχω και δεν έχω…
Χιλιόμετρα δρόμου στα πόδια που το μυαλό φιλτράρουν
Που την ψυχή γαληνευουν.
Κ.Π

Γνωρίζοντας ένα καινούριο κόσμο

Λονδινο
Δεν είμαι από αυτούς που ταξιδεύουν τόσο  πολύ,  ούτε και έχω δουλέψει ή σπουδάσει στο εξωτερικό. Τα ταξίδια  μου, ολιγοήμερα και όχι πολύ μακρινά.

Τώρα στα σαράντα πέντε μου η συγκυρία το έφερε να ταξιδέψω μέχρι την Αγγλία. Δεν είχα σκοπό να γράψω κάτι για αυτό το ταξίδι .Ένα σημειωματάριο όμως στην oxford street  από αυτά που πωλάνε μαζί με στύλο σε τουριστικά μαγαζιά μου έκλεισε το μάτι. Έχοντας στο σκληρό εξώφυλλο του φωτογραφία  το γνωστό διώροφο κόκκινο λεωφορείο, τον κόκκινο τηλεφωνικό θάλαμο,  το ρολόι του Μπινγκ Μπεν και μια από της γέφυρες του Τάμεση με έκανε να το αγοράσω και να αρχίσω να γράφω τις σκέψεις μου από αυτό το ταξίδι.

Δεν έχω δει ποτέ στη ζωή μου τόσο πολύ κόσμο. Αμέτρητοι άνθρωποι  να μοιάζουν  με μυρμήγκια που κινούνται ασταμάτητα σε γραμμές που πάνε, έρχονται και τέμνονται. Καταρρακτώδης βροχή από κόσμο κάθε εθνικότητας, χρώματος,  γλώσσας  και οικονομικής επιφάνειας η αφάνειας.

Ξέρω δεν σας λέω τίποτα καινούριο ή σπουδαίο, ξέρω ότι λέω το αυτονόητο για έναν που επισκέφτηκε για λίγες μέρες το Λονδίνο. Τα λέω γιατί η έκπληξη μου ήταν τόσο πολύ μεγάλη που ξαφνικά αισθάνθηκα  μικρός και τιποτένιος. Έκανα μάλιστα  τη σκέψη «καημένε και αφελής Κύπριε συμπατριώτη που νομίζεις πως είμαστε το κέντρο της γης»! Παίρνω σημειώσεις  ωσάν να είμαι μαθητής δημοτικού και έχω να γράψω έκθεση για την εκδρομή που μας πήρε η δασκάλα μας.

Στη Leicester square και  Trafalgar square  οι Street performance και μουσικοί του δρόμου τράβηξαν την προσοχή μου. Αξίζουν την προσοχή και το φιλοδώρημα κάθε επισκέπτη .

Τεράστια μαγαζιά με τις πιο γνωστές μάρκες της αγοράς, από υψηλή ραπτική μέχρι φτηνά κινέζικα, καταστήματα γνωστών σοκολάτων  και ο κόσμος να τις αγοράζει με το κιλό (το βρήκα πολύ ηλίθιο αυτό το θέαμα).

Στο δρόμο μου έτυχε να δω αρκετά συνέργια που επιδιόρθωναν δρόμους η έκαναν άλλες εξωτερικές εργασίες και θαύμασα τον επαγγελματισμό και τη μεθοδολογία με την οποία δούλευαν. Προειδοποιητικές  πινακίδες φωσφριζέ γιλέκο και κράνος εργασίας, επιμελημένη περίφραξη του εργοταξίου, χειρουργικές κινήσεις και σκούπισμα του δρόμου. Εργοτάξιο πεντακάθαρο.

Δεν ξέρω αν υπάρχει αντικειμενική μέτρηση  της  ποιότητα ζωής των ανθρώπων. Άποψη μου είναι, αν ένας άνθρωπος δεν έχει ελεύθερο χρόνο να διαθέσει για τον εαυτό του, για να διαβάσει, να κάνει ένα σπορ να βγει να περπατήσει σε ένα πάρκο τότε όσα λεφτά και αν έχει είναι πολύ φτωχός. Και στο Λονδίνο όλη αυτή η φρενίτιδα με βάζει σε υποψίες για την ποιότητα ζωής του μέσου Λονδρέζου η ξένου που εργάζεται στο Λονδίνο.

Βραδύ στο Λονδίνο… βόλτα στο tower of London, το επιβλητικό κάστρο του 11ου αιώνα  στις όχθες του ποταμού Τάμεση που έρχεται  σε αντίθεση με το κτήριο 95 ορόφων  στην απέναντι όχθη   του 21ου αιώνα  που φέρει το όνομα the shard (θραύσματα)  και μια γέφυρα να ενώνει τους αιώνες που στο πέρασμα τους όλα αλλάζουν και όλα το ίδιο μένουν.

Συνεχίζω να γραφώ αυτά που κάνουν τους εσώτερους αισθητήρες μου  να κουνηθούν και να με κάνουν να σκεφτώ ή αισθανθώ κάτι.

Έχω τη τάση (φυσιολογικά νομίζω)  να συγκρίνω αυτά που βλέπω με αυτά που έχω δει στην έως τώρα ζωή μου , συγκρίνω τη πόλη που ζω με την πόλη που επισκέπτομαι. Ενστικτωδώς σταματά το βλέμμα μου σε μελαγχολικά πρόσωπα ή μήπως όλο το Λονδίνο με προκαλεί να βλέπω τους ανθρώπους του και τα κτίρια του ως μελαγχολικά.  Σίγουρα η έλλειψη ηλιοφάνειας επιδεινώνει  αυτό το συναίσθημα όμως δεν μου φαίνεται να είναι αυτό το πρόβλημα. Είναι και αυτό το κόκκινο-καφέ  τουβλάκι με το όποιο είναι κτισμένα τα σπίτια που  καταντά  πολύ μονότονο και κουραστικό.
Επιβλητικά μεγάλα κτίρια στεγάζουν θεματικά μουσεία όλων των γούστων και τα πλείστα εξ αυτών  έχουν δωρεάν είσοδο.

Αν έχει κάτι για το οποίο ζήλεψα (και ζήλεψα πολύ) είναι τα τεράστια πάρκα του! Οντας δρομέας επιζητώ και αναζητώ σε κάθε ταξίδι μου χώρους για να τρέξω και στο Λονδίνο βρήκα τα καλύτερα μέρη στης ιδανικότερες θερμοκρασίες για αυτή μου τη δραστηριότητα. Μήνας Ιούλιος και ενώ στη Κύπρο το θερμόμετρο ξεπερνά τους 40 βαθμούς κελσίου εγώ τρέχω για 8 μέρες στους 18-20 βαθμούς σε ατελείωτο γρασίδι ή χώμα. Οκτώ μέρες έτρεξα τα πιο απολαυστικά καλοκαιρινά  χιλιόμετρα της ζωής μου στο Hyed park  στο regent’s park  στο Richmond park.

To περίφημο  underground του Λονδίνου δεν μου μίλησε, μπορεί να αποτελεί ένα εύκολο και γρήγορο μέσο διακίνησης αλλά για τα αυτιά και την αισθητική μου ήταν πολύ ενοχλητικό. Αντιθέτως τα ταξίδια με το τρένο απομακρυνόμενος από το κέντρο της πόλης προς Νιούκαστλ για 3 μέρες,  Μπράιτον και Νταραμ για μια μέρα χόρτασαν τα μάτια μου με πράσινο, νερά, λίμνες ποτάμια, δέντρα και λόφους.

Από νωρίς το βράδυ (ιδίως Παρασκευή κι Σάββατο) τι γυρεύει τόσος κόσμος με ένα ποτήρι ή μπουκάλα μπύρα στο χέρι έξω από τις μπυραρίες;
και μέχρι τα μεσάνυκτα σαν τις σταχτοπούτες άντρες και γυναίκες μεθυσμένοι ή σχεδόν μεθυσμένοι πριν κλείσει το μετρό να επιστρέφουν στα σπίτια τους.
Δεν είχα εμπειρία από τη νυκτερινή ζωή τον πλουσίων που τρώνε και πίνουν στα μπαράκια και εστιατόρια σε ψιλά κτήρια στις όχθες του πόταμου ατενίζοντας τον Τάμεση αλλά εικάζω ότι πάνω κάτω το ίδιο ξενέρωτη  όπως όλου του  πλούσιου κόσμου θα είναι η ζωή τους.

Σε ένα από τα τροχαδια που έκανα ξεκινώντας από το σπίτι όπου είχα ενοικίασει ( κοντά στο σταθμό comden town)  είχα νιώσει και λίγο το αίσθημα του φόβου. Σύμφωνα με το χάρτη που κρατούσα θα μπορούσα μέσω του μονοπατιού πλάι στο κανάλι “comdem canal” να φτάσω τρέχοντας στο πάρκο πίσω από τον ζωολογικό κήπο. Σε ένα τμήμα της διαδρομής λίγο απομονωμένο και ενώ ειχε σουρουπώσει για τα καλά συνάντησα πολλές μικρές παρέες να κάθονται στην όχθη, να καταναλώνουν μπύρες  και να καπνίζουν «χόρτο». Ήταν μάλιστα τόσο έντονη η οσμή που σίγουρα αν έκανα τεστ θα ανιχνευόταν η ουσία στον οργανισμό μου.

Αργά το βράδυ της Κυριακής ενώ είχα δει αρκετά από Λονδίνο μου  θύμισε μια φίλη  το «ταξιδεύοντας Αγγλία» του Νικου Καζαντζάκη. Σταματώ να γράφω  και βλέπω στο διαδίκτυο ένα δεκαπεντάλεπτο βίντεο σε κείμενο της Ειρήνης Μαραγκόζη που αναφέρεται στο βιβλίο. Σκεφτομαι ότι αν ζούσε σήμερα ο Καζαντζάκης 78 χρόνια μετά από τη πρώτη του επίσκεψη του ( το 1939)  δεν θα  έγραφε τα ιδία πράγματα ή αν θα πρόσθετε πολλά αλλά κεφάλαια όπως έκανε μετά την πρώτη έκδοση του βιβλίου η όποια τελείωνε με λόγια θαυμασμού για την Αγγλία αλλά μετά τα Δεκεμβριανά  και λίγα χρόνια αργότερα όταν οι Άγγλοι απάντησαν με βία στο αίτημα της Κύπρου για αυτοδιάθεση ο Καζαντζάκης θεώρησε πως έπρεπε να προσθέσει ένα ακόμα κεφάλαιο ανασκευάζοντας τα λόγια θαυμασμού γράφοντας «το βιβλίο τούτο γράφτηκε πριν από τα Δεκεμβριανά και πριν από την Κύπρο. Δεν ξέραμε τότε, τώρα ξέρουμε. Το γαλάζιο πουλί της ελευθερίας δεν κυκλοφορεί εξω από τα σύνορα της Αγγλίας. Έξω από τα σύνορα της Αγγλίας κυκλοφορεί ένα άλλο εγγλέζικο πουλί μαύρο με κόκκινο ράμφος και κόκκινα νύχια ματωμένα».

Όσο περνούσαν οι ημέρες  αυτό το γαλάζιο πούλι της ελευθερίας και το νέο πρότυπο ανθρώπου που ο Καζαντζάκης  θεώρησε ότι το βρήκε στο πρόσωπο  του άγγλου τζέντλεμαν ένιωθα ότι  με ακλουθούσαν σε κάθε βήμα μου χωρίς ωστόσο να μου αποκαλυφθουν. Ίσως γιατί πια δεν είναι το ίδιο πούλι. Ίσως
Αν ζούσε σήμερα ο Καζαντζάκη  να μιλούσε για ένα πουλί εσωστρεφές, για ένα πουλί πληγωμένο και προβληματισμένο από τις τρομοκρατικές επιθέσεις που αντιμετώπιζε το τελευταίο διάστημα αλλά και την απόφαση του βρετανικού λαού μετά  από δημοψήφισμα να αποχωρήσει από την ευρωπαϊκή ένωση.

Από το Λονδίνο με το τρένο στο Μπράιτον , χόρτασε το μάτι πράσινο όσο ανυπομονούσα να φτάσω. Ένας γλάρος στο σταθμό του τρένου με υποδέχτηκε αγγίζοντας το πρόσωπο μου με τα φτερά του στην προσπάθεια του αν αποφύγει ένα ενοχλητικό παιδάκι που το κυνηγούσε. Οι φωνές τον γλάρων που έμοιαζαν με κλάμα μου έκαναν εντύπωση , είναι σαν να θέλουν να πουν κάτι είναι σαν κραυγές αγωνίας. Μια ευθεία δρόμος και φτάνω στη θάλασσα του Μπράιτον. Μια αλλοιώτικη θάλασσα από αυτές που είχα δει μέχρι σήμερα, η θάλασσα της Μάγχης, κομμάτι του ατλαντικού ωκεανού.  Αγριεμένη θάλασσα, δυνατός αγέρας , τα βότσαλα στην όχθη το πέταγμα και το κλάμα των γλάρων όλα συνέθεταν ένα παράξενα όμορφο σκηνικό.

Πίσω στο Λονδίνο για να καταγράψω άλλη μια σκηνή που μου έκανε εντύπωση. Ότι ώρα και να είναι άνθρωποι  να κρατούν στα χέρια τους χάρτινα κουτιά με φαγητό και με πλάστικα πιρούνια  να τρώνε σαν περπατάνε ή να ακουμπάνε  με τη πλάτη σε ένα τοίχο και να κάθονται στα πόδια τους για μερικά λεπτά μέχρι να τελειώσουν το φαγητό και να χαθούν ξανά  μέσα στο πλήθος. Μια ακόμα σκηνή με φαγητό. Ένα απόγευμα σε καφέ συνάντησα ένα κουστουμαρισμένο ευτραφή  ξανθό βρετανό με φακίδες και γαλάζια μάτια και περιμένοντας να πάρω ένα καφέ τον παρατηρούσα να καταβροχθίζει μέσα σε πέντε λεπτά μια κοτόπιτα, ένα τσιπς με ξίδι, να πίνει ένα σμουθι και ένα κέικ φράουλας  και μετά σηκώθηκε πήρε στο αριστερό χέρι τον χαρτοφύλακα του και έφυγε.

Οι ημέρες πέρασαν γρήγορα. Το Λονδίνο μέσα από το αεροπλάνο μοιάζει μια πολύ όπως όλες τις άλλες μια τιποτένια πόλη. Μόνο ο ουρανός και το νερό κρατούν την αρχοντιά τους από ψηλά.

Κλείνω τα μάτια και τα ανοίγω ξανά λίγο πριν προσγειωθούμε στο αεροδρόμιο Λάρνακας.
Είναι ωραίο να έχεις κάπου να επιστρέψεις αλλά είναι και πολύ ωραίο να ταξιδεύεις.
Λονδίνο θα τα πούμε ξανά.

 

Θεαγένιος Δρόμος Θάσου

α1Πέρασε κιόλας  μια εβδομάδα από την ολοκλήρωση του πρώτου μου (και ελπίζω όχι και μοναδικού) αγώνα υπεραπόστασης 105 χιλιόμετρων , Μαζεύω τα κομματάκια του πάζλ μου και τα τοποθετώ στη σειρά για να δομήσω και πάλη τον εαυτό μου, ο οποίος αρνείται να προσγειωθεί στην πεζή  πραγματικότητα.  Η ιστορία ξεκίνησε πριν ένα εξάμηνο περίπου που έκαμψα την αντίσταση της δρομικής μου λογικής και αποφάσισα να ψάξω ένα αγώνα υπεραπόστασης. Μέχρι τότε έτρεχα αγώνες  δρόμου από μερικά χιλιόμετρα μέχρι μαραθώνιους  (42 χιλιόμετρο και 196 μέτρα). Αρχικά σκέφτηκα να τρέξω  ένα αγώνα γύρο  στα 60 χιλιόμετρα και έσπευσα να το πω και στο φίλο Βασίλη Περικλεούς που ζει στην περιοχή της Καβάλας  και που είναι καλός και έμπυρος αθλητής σε τέτοιες αποστάσεις ο οποίος μου είπε «άμα είναι να τρέξεις  αγώνα ουλτρα τρέξε τουλάχιστο ένα αγώνα 100 χιλιομέτρων» και μου πρότεινε τον     ΘΕΑΓΕΝΙΟ  ΔΡΟΜΟ  ΘΑΣΟΥ  απόστασης 105 χιλιόμετρα. Λέγοντας μου επίσης  ότι η παρουσία μου  θα ήταν ένα κίνητρο και για τον ίδιο για να τον τρέξει ξανά (τον είχε τερματίσει στην τρίτη θέση  την προηγούμενη χρονιά)
Το σκέφτηκα και το ξανασκέφτηκα και λέω αν δεν το κάνω τώρα δεν θα το κάνω ποτέ, το είπα και στη φίλη Πολα (που και αυτή τρέχει υπεραπόστασης  ) η οποία πρόθημα είπε ότι ενδιαφερόταν να πάει και αυτή.
Ενημέρωσα τον Βασίλη ζητώντας και μερικές προπονητικές συμβουλές  και από το Ιανουάριο αναπροσάρμοσα την προπόνηση με στόχο τον αγώνα που πραγματοποιήθηκε στης 22/4 .
Η προετοιμασία με τα πολλά χιλιόμετρα δεν με άγχωσε, αντίθετα την απολάμβανα κάθε μέρα . Εβδομαδιαίος όγκος προπόνησες από 100 μέχρι 130 χιλιόμετρα  χωρίς ένα ρεπό από την αρχή του χρόνου μέχρι την μέρα του αγώνα. (μεγάλο μέρος της προετοιμασίας το κάναμε μαζί με την Πολα) . Άμα με κρατούσε το δέος και ο λίγο ο φόβος για την απόσταση «ενοχλούσα» τον Βασίλη με μηνύματα και τηλεφωνήματα για να με καθησυχάσει.  Μέχρι τη μέρα του αγώνα έτρεξα άλλους δυο αγώνες στα πλαίσια της προετοιμασίας  τον Φεβρουάριο και Μάρτιο, ημημαραθώνιο και μαραθώνιο αντίστοιχα με χρόνους 1,24 και 3,10 .
Μέρα διεξαγωγής του αγώνα Σαββάτο οπόταν από παρασκευή ξημερώματα ξεκινήσαμε για αεροδρόμιο με προορισμό τη Θεσσαλονίκη και από εκεί στα ΚΤΕΛ για να πάρουμε Λεωφορείο για Ελευθερούπολη (λίγο έξω από Καβάλα) όπου συναντήσαμε τον Βασίλη και τον γαμπρό του Σωκράτη που και αυτός θα επιχειρούσε πρώτη φορά αγώνα πάνω από 100 χιλιόμετρα. Μετά από μια σύντομη στάση στο σπίτι του Βασίλη που γευτήκαμε τις μαγειρικές του ικανότητες  (Αρακά ,πατάτες, καρότο σαλάτα και ψωμί από πετρομηλο) φύγαμε όλοι μαζί για κεραμωτή για να πάρουμε το πλοίο για ένα ολιγόλεπτο ταξίδι μέχρι το απέναντι νησί της Θάσου. Φτάσαμε επιτέλους  γύρο στης 5,30 το απόγευμα στο ξενοδοχείο όπου θα φιλοξενούσε τον αγώνα .
Ήταν όλα τέλεια, το ξενοδοχείο, οι διοργανωτές οι εθελοντές…
Στο ξενοδοχείο συναντηθήκαμε με τον Γιώργο, ακόμα ένα συναθλητή  Κύπριο, παιδικό φίλο του Βασίλη που ζει στην Εύβοια .

Όλα πλέων κινούνταν πολύ γρήγορα, παραλαβή δωματίων ,πέρασμα από τη γραμματεία για επιβεβαίωση και παραλαβή του αριθμού συμμετοχής μας,   φαγητό, ενημέρωση από τους διοργανωτές  για τον αγώνα Γιάννη και Νικό (δυο ωραίοι άνθρωποι  που κάνουν καταπληκτική δουλειά )   και επιτέλους λίγη ξεκούραση.
Η  ημέρα του Αγώνα.
Το πρόγευμα ανήγε στις 5.30  , κατέβηκα στης 6 ,συνάντησα τους φίλους, έφαγε ο κάθε ένας ότι είναι συνηθισμένος να τρώει για πρωινό και επιστρέψαμε στα δωμάτια μας για τις τελευταίες προετοιμασίες πριν την εκκίνηση  η οποία ήταν προγραμματισμένη για η ώρα 7 έξω από την είσοδο του ξενοδοχείου .
Μέχρι να καταλάβω τη πήγαινα να κάνω και να σκουπίσω και μερικά δάκρια που το έσκασαν από την έκρηξη Ηφαίστειου συναισθημάτων που με πλημμύρησαν δόθηκε η εκκίνηση.
Πάτησα το χρονόμετρο μου και ξεκίνησα…
Γύρεψα τον Βασίλη και το Γιώργο , τους είδα αρκετά ποιο μπροστά αλλά δεν επιχείρησα να τους φτάσω, κουβέντιασα (και γνωρίστηκα)  με τον Χρίστο, λέγοντας του ότι  πρώτη φορά επιχαρώ κάτι τέτοιο
μου είπε χαμογελώντας  «θα σου πάρουμε τη παρθενιά σου εδώ στη Θάσο»   μετά από 3-4 χιλιόμετρο έφτασα τον Βασίλη και το Γιώργο και σαν προπάρεις που ήμουν έτρεχα δίπλα τους για να μάθω. Σε ένα σταθμό ο Βασίλης είχε μένει  λίγο πίσω και συνέχισα να τρέχω με τον Γιώργο ανακαλύπτοντας  άλλο ένα ωραίο άνθρωπο μέσα από τη κουβέντα μας.   Τα πρώτα 50 χιλιόμετρο πέρασαν σχετικά εύκολα αλλά  μάλλον γρηγορότερα από όσο θα έπρεπε με αποτέλεσμα να νιώσω τα πρώτα σημάδια κούρασης οποία μετριαζόταν από τη πανέμορφη διαδρομή και το τοπίο που απλωνόταν γύρο μας.
Ο αγώνας αποτελεί την απόλυτη περιμετρική διαδρομή του νησιού σε ασφάλτηνο  δρόμο εκτός ένα κομμάτι χωματόδρομο έντεκα περίπου χιλιομέτρων.

5
Κοντά στα 55 χιλιόμετρο λέω στο Γιώργο ότι το σώμα άρχισε την άρνηση   και ότι θα κόψω λίγο το ρυθμό λίγο μετά με πέρασε και ο Βασίλης δίνοντας μου συμβουλές για το πώς να διαχωριστώ την κατάσταση που βρισκόμουν . Από το 58 μέχρι τον μεγάλο σταθμό στα 67 χιλιόμετρο σερνόμουν!!!  Έτρεχα και περπατούσα (μα πολύ αργά!!)  παλεύοντας με το σώμα που φώναζε «φτάνει» και το πνεύμα που έλεγε «πάμε» .Θυμήθηκα τη συμβουλή του άλλου φίλου Σέργιου Νικολαΐδη που μου είπε «όταν καρφώσεις κάνε υπομονή και θα περάσει» . Έφτασα επιτέλους στον μεγάλο σταθμό στα 67 χιλιόμετρα ,έφαγα  μισή πατάτα βραστή και δυο κουταλιές ρύζι, άλλαξα παπούτσια και φανέλα, μου έκαναν  λίγο μασάς στα πόδια και ξεκίνησα ανανεωμένος να τρέχω λες και εκεί δόθηκε η εκκίνηση.
Η χαρά μου δεν κράτησε για πολύ  αφού μέχρι το 75 χιλιόμετρο «κάρφωσα»    και πάλη.  Ο χρόνος μου  σε εκείνο το σημείο ήταν κοντά στις οκτώμισι ώρες  και δεδομένου ότι ο αγώνας είχε όριο αποκλεισμού της 15 ώρες έκανα τη σκέψη «και περπατητος θα πάω και θα τερματίσω εντος ορίου» καμιά μα καμιά σκέψη για να εγκαταλείψω του αγώνα και αυτός ο έλεγχο του μυαλού πάνω στο σώμα μου   με έκανε να νιώθω πολύ περήφανος. Δεν ξέρω τη συντελείτε μέσα στο σώμα και στο μυαλό εκείνη την ώρα, Ξέρω ότι βίωνα ένα πρωτόγνωρο  ταξίδι σωματικό και πνευματικό που το απολάμβανα πάρα πολύ.    Από το 75 μέχρι το 85 με είχαν περάσει αρκετοί δρομείς αφού είχα ρίξει κατά πολύ τον ρυθμό μου και περπάτησα και αρκετά. Στο 87 περίπου με πλεύρισε η Πολα η οποία ήταν η πρώτη γυναίκα στην κατάταξη  , πήρα και πάλη (όσο μπορούσα ) τα πάνω μου και συνέχισα μαζί ενώ κουβεντιάζοντας αποφασίσαμε πως θα ήταν ωραίο να τερματίζαμε και μαζί.
Φτάσαμε στον τερματισμό διανύοντας την απόσταση των 105 χιλιομέτρων σε 11 ώρες και 56 λεπτά καταλαμβάνοντας την 16 και 17 θέση πέφτοντας στις αγκαλιές των συναθλητών μας  που περίμεναν στον τερματισμό. Τα συναισθήματα ήταν τόσο έντονα που αυθόρμητα τα δάκρια πετούσαν σαν σπίθες φωτιάς.
Την απόσταση αν την σεβαστής θα σε ανταμείψει και θα , ναι να την απομυθοποίησης αλά να τη σέβεσαι!!!

Την επομένη μέρα την βγάλαμε στο δρόμο της επιστροφής, τα πόδια «πιασμένα» και κουρασμένα από την υπερπροσπάθεια χωρίς κανένα τραυματισμό  .
Οι επόμενες  δυο μέρες με βρήκαν να κάνω εναλλαγή περπάτημα και τρέξιμο για μερικά χιλιόμετρο και από την τέταρτη να τρέχω κανονικά .
Αυτό που δεν μπορούσα να βάλω σε «τάξη» ήταν το μυαλό μου το οποίο αποσυντονίστηκε, είμαι που είμαι αυθόρμητος είχα γίνει ακόμα περισσότερο σε βαθμό παρορμητικού, η σκέψη μου ήταν στο νησί και τον αγώνα , ήθελα να επικοινωνώ με τον Βασίλη για να μιλάμε ,ανταλλάξαμε με τον Γιώργο και τον Σωκράτη μερικά μηνύματα για την εμπειρία μας , συζητήσαμε και επαναλάβαμε με την Πολα αρκετές φορές τα ιδία και τα ίδια θετικά σχόλια για την εμπειρία μας και όσο η ημέρες περνούν επανερχόμαστε σιγά σιγά στη  πραγματικότητα έχοντας στη φαρέτρα μας μια τόσο δυνατή εμπειρία που  μπορεί να αναχαιτίσει όλα τα μικρά  και ασήμαντα της καθημερινότητας που νομίζουμε πως είναι μεγάλα και σημαντικά.
Βασίλη ,Γιώργο, Σωκράτη σας ευχαριστώ.
Υ.Γ και ένα αστείο περιστατικό. Στο αεροπλάνο όταν επιστρέψαμε και ετοιμαζόμαστε να κατεβούμε ένας κύριος που με είδε ότι δυσκολευόμουν να περπατήσω κρατώντας και τη βαλίτσα στο χέρι προθυμοποιήθηκε να με βοηθήσει λέγοντας μου   «να πάρω τη βαλίτσα σου  αφού δεν πάρεις»      του είπα ότι είναι για καλό σκοπό που δεν μπορώ και περπατώ έτσι και τότε μου λέει «ασφαλώς είναι για καλό, πέτυχε η επέμβαση;»

β1

α6

τερματισμος

Σαν αγγελιαφόρος

Άναψα τον υπολογιστή μετά από πολλές μέρες για να γράψω για το τρέξιμο . Όχι για να επαναλάβω όλα όσα λίγο πολύ είναι γνωστά αλλά γιατί μετά από τριάντα και πλέων χρόνια που τρέχω συνεχίζω να ανακαλύπτω καινούρια πράγματα που με κάνουν να νιώθω σαν το μικρό παιδί που βγαίνει έξω στο δρόμο και τρέχει χαμογελώντας.
Για το 2017 είχα βάλει τρις στόχους για το τρέξιμο  τους οποίους θα προσπαθήσω να κατακτήσω και γράφοντας τους και εδώ νιώθω ότι είναι ένα επιπλέων κίνητρο για να τους κυνηγήσω.
Πρώτος στόχος είναι σχετικά εύκολος και είναι να τρέξω όλες της μέρες του χρόνου που διανύουμε χωρίς ούτε ένα ρεπό. (ειδή έχω να κάνω  ρεπό από τα μέσα Δεκεμβρίου)
Δεύτερος στόχος είναι να τρέχω τουλάχιστον 400 χιλιόμετρα τον μήνα (και αυτός είναι σχετικά εύκολος στόχος)
Τρίτος στόχος ο οποίος είναι μέσα σε τρις μήνες να τρέξω  τρις αγώνες. Οι πρώτη δυο (ημη μαραθώνιο και μαραθώνιο ) στα πλαίσια προετοιμασίας του Αγώνα στόχου που είναι να δοκιμάσω για πρώτη φορά να τρέξω ένα υπέρ μαραθώνιο   απόστασης 104 χιλιόμετρα και θα είναι ουσιαστικά η περίμετρος της Θάσου στις 22 του Απριλίου.
Όλο αυτό το σωματικό και προπαντός πνευματικό ταξίδι βρίσκετε σε εξέλιξη  . Ατελείωτα μοναχικά χιλιόμετρα με τουλάχιστο  δυο από τις  προπονήσεις μέσα στη εβδομάδα να περιλαμβάνουν αποστάσεις 25-40 χιλιόμετρων η κάθε μια και όγκο χιλιόμετρων  να έχω φτάσει στα 130 (σε μια βδομαδα) .
Έχω κάνει τον ημημαραθωνιο που προγραμμάτισα και σε δύο εβδομάδες στη Λεμεσό θα τρέξω  και τον μαραθώνιο και από εκεί και πέρα αντίστροφη μέτρηση για τις 4 εναπομείναντες εβδομάδες μέχρι τον υπερμαραθωνιο. Στόχος να πάρω το σώμα και το πνεύμα μου όσο ποιο μακριά μπορέσω και αν καταφέρω να τερματίσω ακόμα καλύτερα.
Γίνονται περίεργες διεργασίες μέσα στο κεφάλι αυτό το διάστημα και εκκολάπτοντα πολλές ιδέες που θα μπορούσαν να γραφτούν αλλά για την ώρα αυτά τα λίγα είχα να πω…

Σε είδα να τρέχεις

σαν αγγελιαφόρος

στο δρόμο που ενώνει γη και ουρανό,

εκεί στη γραμμή του ορίζοντα.

Σε είδα να τρέχεις, αφήνοντας

μια ρωγμή στο χρόνο,

μια ρωγμή στον πόνο

και μια ελπίδα

ότι το αδύνατο

μπορεί να γίνει δυνατό.

%cf%83%ce%b1%ce%bd-%ce%b1%ce%b3%ce%b3%ce%b5%ce%bb%ce%b9%ce%b1%cf%86%ce%bf%cf%81%ce%bf%cf%82

Ο πινάκας  είναι της Πόλας Χατζήπαπα

« Older entries

Αρέσει σε %d bloggers: