Γνωρίζοντας ένα καινούριο κόσμο

Λονδινο
Δεν είμαι από αυτούς που ταξιδεύουν τόσο  πολύ,  ούτε και έχω δουλέψει ή σπουδάσει στο εξωτερικό. Τα ταξίδια  μου, ολιγοήμερα και όχι πολύ μακρινά.

Τώρα στα σαράντα πέντε μου η συγκυρία το έφερε να ταξιδέψω μέχρι την Αγγλία. Δεν είχα σκοπό να γράψω κάτι για αυτό το ταξίδι .Ένα σημειωματάριο όμως στην oxford street  από αυτά που πωλάνε μαζί με στύλο σε τουριστικά μαγαζιά μου έκλεισε το μάτι. Έχοντας στο σκληρό εξώφυλλο του φωτογραφία  το γνωστό διώροφο κόκκινο λεωφορείο, τον κόκκινο τηλεφωνικό θάλαμο,  το ρολόι του Μπινγκ Μπεν και μια από της γέφυρες του Τάμεση με έκανε να το αγοράσω και να αρχίσω να γράφω τις σκέψεις μου από αυτό το ταξίδι.

Δεν έχω δει ποτέ στη ζωή μου τόσο πολύ κόσμο. Αμέτρητοι άνθρωποι  να μοιάζουν  με μυρμήγκια που κινούνται ασταμάτητα σε γραμμές που πάνε, έρχονται και τέμνονται. Καταρρακτώδης βροχή από κόσμο κάθε εθνικότητας, χρώματος,  γλώσσας  και οικονομικής επιφάνειας η αφάνειας.

Ξέρω δεν σας λέω τίποτα καινούριο ή σπουδαίο, ξέρω ότι λέω το αυτονόητο για έναν που επισκέφτηκε για λίγες μέρες το Λονδίνο. Τα λέω γιατί η έκπληξη μου ήταν τόσο πολύ μεγάλη που ξαφνικά αισθάνθηκα  μικρός και τιποτένιος. Έκανα μάλιστα  τη σκέψη «καημένε και αφελής Κύπριε συμπατριώτη που νομίζεις πως είμαστε το κέντρο της γης»! Παίρνω σημειώσεις  ωσάν να είμαι μαθητής δημοτικού και έχω να γράψω έκθεση για την εκδρομή που μας πήρε η δασκάλα μας.

Στη Leicester square και  Trafalgar square  οι Street performance και μουσικοί του δρόμου τράβηξαν την προσοχή μου. Αξίζουν την προσοχή και το φιλοδώρημα κάθε επισκέπτη .

Τεράστια μαγαζιά με τις πιο γνωστές μάρκες της αγοράς, από υψηλή ραπτική μέχρι φτηνά κινέζικα, καταστήματα γνωστών σοκολάτων  και ο κόσμος να τις αγοράζει με το κιλό (το βρήκα πολύ ηλίθιο αυτό το θέαμα).

Στο δρόμο μου έτυχε να δω αρκετά συνέργια που επιδιόρθωναν δρόμους η έκαναν άλλες εξωτερικές εργασίες και θαύμασα τον επαγγελματισμό και τη μεθοδολογία με την οποία δούλευαν. Προειδοποιητικές  πινακίδες φωσφριζέ γιλέκο και κράνος εργασίας, επιμελημένη περίφραξη του εργοταξίου, χειρουργικές κινήσεις και σκούπισμα του δρόμου. Εργοτάξιο πεντακάθαρο.

Δεν ξέρω αν υπάρχει αντικειμενική μέτρηση  της  ποιότητα ζωής των ανθρώπων. Άποψη μου είναι, αν ένας άνθρωπος δεν έχει ελεύθερο χρόνο να διαθέσει για τον εαυτό του, για να διαβάσει, να κάνει ένα σπορ να βγει να περπατήσει σε ένα πάρκο τότε όσα λεφτά και αν έχει είναι πολύ φτωχός. Και στο Λονδίνο όλη αυτή η φρενίτιδα με βάζει σε υποψίες για την ποιότητα ζωής του μέσου Λονδρέζου η ξένου που εργάζεται στο Λονδίνο.

Βραδύ στο Λονδίνο… βόλτα στο tower of London, το επιβλητικό κάστρο του 11ου αιώνα  στις όχθες του ποταμού Τάμεση που έρχεται  σε αντίθεση με το κτήριο 95 ορόφων  στην απέναντι όχθη   του 21ου αιώνα  που φέρει το όνομα the shard (θραύσματα)  και μια γέφυρα να ενώνει τους αιώνες που στο πέρασμα τους όλα αλλάζουν και όλα το ίδιο μένουν.

Συνεχίζω να γραφώ αυτά που κάνουν τους εσώτερους αισθητήρες μου  να κουνηθούν και να με κάνουν να σκεφτώ ή αισθανθώ κάτι.

Έχω τη τάση (φυσιολογικά νομίζω)  να συγκρίνω αυτά που βλέπω με αυτά που έχω δει στην έως τώρα ζωή μου , συγκρίνω τη πόλη που ζω με την πόλη που επισκέπτομαι. Ενστικτωδώς σταματά το βλέμμα μου σε μελαγχολικά πρόσωπα ή μήπως όλο το Λονδίνο με προκαλεί να βλέπω τους ανθρώπους του και τα κτίρια του ως μελαγχολικά.  Σίγουρα η έλλειψη ηλιοφάνειας επιδεινώνει  αυτό το συναίσθημα όμως δεν μου φαίνεται να είναι αυτό το πρόβλημα. Είναι και αυτό το κόκκινο-καφέ  τουβλάκι με το όποιο είναι κτισμένα τα σπίτια που  καταντά  πολύ μονότονο και κουραστικό.
Επιβλητικά μεγάλα κτίρια στεγάζουν θεματικά μουσεία όλων των γούστων και τα πλείστα εξ αυτών  έχουν δωρεάν είσοδο.

Αν έχει κάτι για το οποίο ζήλεψα (και ζήλεψα πολύ) είναι τα τεράστια πάρκα του! Οντας δρομέας επιζητώ και αναζητώ σε κάθε ταξίδι μου χώρους για να τρέξω και στο Λονδίνο βρήκα τα καλύτερα μέρη στης ιδανικότερες θερμοκρασίες για αυτή μου τη δραστηριότητα. Μήνας Ιούλιος και ενώ στη Κύπρο το θερμόμετρο ξεπερνά τους 40 βαθμούς κελσίου εγώ τρέχω για 8 μέρες στους 18-20 βαθμούς σε ατελείωτο γρασίδι ή χώμα. Οκτώ μέρες έτρεξα τα πιο απολαυστικά καλοκαιρινά  χιλιόμετρα της ζωής μου στο Hyed park  στο regent’s park  στο Richmond park.

To περίφημο  underground του Λονδίνου δεν μου μίλησε, μπορεί να αποτελεί ένα εύκολο και γρήγορο μέσο διακίνησης αλλά για τα αυτιά και την αισθητική μου ήταν πολύ ενοχλητικό. Αντιθέτως τα ταξίδια με το τρένο απομακρυνόμενος από το κέντρο της πόλης προς Νιούκαστλ για 3 μέρες,  Μπράιτον και Νταραμ για μια μέρα χόρτασαν τα μάτια μου με πράσινο, νερά, λίμνες ποτάμια, δέντρα και λόφους.

Από νωρίς το βράδυ (ιδίως Παρασκευή κι Σάββατο) τι γυρεύει τόσος κόσμος με ένα ποτήρι ή μπουκάλα μπύρα στο χέρι έξω από τις μπυραρίες;
και μέχρι τα μεσάνυκτα σαν τις σταχτοπούτες άντρες και γυναίκες μεθυσμένοι ή σχεδόν μεθυσμένοι πριν κλείσει το μετρό να επιστρέφουν στα σπίτια τους.
Δεν είχα εμπειρία από τη νυκτερινή ζωή τον πλουσίων που τρώνε και πίνουν στα μπαράκια και εστιατόρια σε ψιλά κτήρια στις όχθες του πόταμου ατενίζοντας τον Τάμεση αλλά εικάζω ότι πάνω κάτω το ίδιο ξενέρωτη  όπως όλου του  πλούσιου κόσμου θα είναι η ζωή τους.

Σε ένα από τα τροχαδια που έκανα ξεκινώντας από το σπίτι όπου είχα ενοικίασει ( κοντά στο σταθμό comden town)  είχα νιώσει και λίγο το αίσθημα του φόβου. Σύμφωνα με το χάρτη που κρατούσα θα μπορούσα μέσω του μονοπατιού πλάι στο κανάλι “comdem canal” να φτάσω τρέχοντας στο πάρκο πίσω από τον ζωολογικό κήπο. Σε ένα τμήμα της διαδρομής λίγο απομονωμένο και ενώ ειχε σουρουπώσει για τα καλά συνάντησα πολλές μικρές παρέες να κάθονται στην όχθη, να καταναλώνουν μπύρες  και να καπνίζουν «χόρτο». Ήταν μάλιστα τόσο έντονη η οσμή που σίγουρα αν έκανα τεστ θα ανιχνευόταν η ουσία στον οργανισμό μου.

Αργά το βράδυ της Κυριακής ενώ είχα δει αρκετά από Λονδίνο μου  θύμισε μια φίλη  το «ταξιδεύοντας Αγγλία» του Νικου Καζαντζάκη. Σταματώ να γράφω  και βλέπω στο διαδίκτυο ένα δεκαπεντάλεπτο βίντεο σε κείμενο της Ειρήνης Μαραγκόζη που αναφέρεται στο βιβλίο. Σκεφτομαι ότι αν ζούσε σήμερα ο Καζαντζάκης 78 χρόνια μετά από τη πρώτη του επίσκεψη του ( το 1939)  δεν θα  έγραφε τα ιδία πράγματα ή αν θα πρόσθετε πολλά αλλά κεφάλαια όπως έκανε μετά την πρώτη έκδοση του βιβλίου η όποια τελείωνε με λόγια θαυμασμού για την Αγγλία αλλά μετά τα Δεκεμβριανά  και λίγα χρόνια αργότερα όταν οι Άγγλοι απάντησαν με βία στο αίτημα της Κύπρου για αυτοδιάθεση ο Καζαντζάκης θεώρησε πως έπρεπε να προσθέσει ένα ακόμα κεφάλαιο ανασκευάζοντας τα λόγια θαυμασμού γράφοντας «το βιβλίο τούτο γράφτηκε πριν από τα Δεκεμβριανά και πριν από την Κύπρο. Δεν ξέραμε τότε, τώρα ξέρουμε. Το γαλάζιο πουλί της ελευθερίας δεν κυκλοφορεί εξω από τα σύνορα της Αγγλίας. Έξω από τα σύνορα της Αγγλίας κυκλοφορεί ένα άλλο εγγλέζικο πουλί μαύρο με κόκκινο ράμφος και κόκκινα νύχια ματωμένα».

Όσο περνούσαν οι ημέρες  αυτό το γαλάζιο πούλι της ελευθερίας και το νέο πρότυπο ανθρώπου που ο Καζαντζάκης  θεώρησε ότι το βρήκε στο πρόσωπο  του άγγλου τζέντλεμαν ένιωθα ότι  με ακλουθούσαν σε κάθε βήμα μου χωρίς ωστόσο να μου αποκαλυφθουν. Ίσως γιατί πια δεν είναι το ίδιο πούλι. Ίσως
Αν ζούσε σήμερα ο Καζαντζάκη  να μιλούσε για ένα πουλί εσωστρεφές, για ένα πουλί πληγωμένο και προβληματισμένο από τις τρομοκρατικές επιθέσεις που αντιμετώπιζε το τελευταίο διάστημα αλλά και την απόφαση του βρετανικού λαού μετά  από δημοψήφισμα να αποχωρήσει από την ευρωπαϊκή ένωση.

Από το Λονδίνο με το τρένο στο Μπράιτον , χόρτασε το μάτι πράσινο όσο ανυπομονούσα να φτάσω. Ένας γλάρος στο σταθμό του τρένου με υποδέχτηκε αγγίζοντας το πρόσωπο μου με τα φτερά του στην προσπάθεια του αν αποφύγει ένα ενοχλητικό παιδάκι που το κυνηγούσε. Οι φωνές τον γλάρων που έμοιαζαν με κλάμα μου έκαναν εντύπωση , είναι σαν να θέλουν να πουν κάτι είναι σαν κραυγές αγωνίας. Μια ευθεία δρόμος και φτάνω στη θάλασσα του Μπράιτον. Μια αλλοιώτικη θάλασσα από αυτές που είχα δει μέχρι σήμερα, η θάλασσα της Μάγχης, κομμάτι του ατλαντικού ωκεανού.  Αγριεμένη θάλασσα, δυνατός αγέρας , τα βότσαλα στην όχθη το πέταγμα και το κλάμα των γλάρων όλα συνέθεταν ένα παράξενα όμορφο σκηνικό.

Πίσω στο Λονδίνο για να καταγράψω άλλη μια σκηνή που μου έκανε εντύπωση. Ότι ώρα και να είναι άνθρωποι  να κρατούν στα χέρια τους χάρτινα κουτιά με φαγητό και με πλάστικα πιρούνια  να τρώνε σαν περπατάνε ή να ακουμπάνε  με τη πλάτη σε ένα τοίχο και να κάθονται στα πόδια τους για μερικά λεπτά μέχρι να τελειώσουν το φαγητό και να χαθούν ξανά  μέσα στο πλήθος. Μια ακόμα σκηνή με φαγητό. Ένα απόγευμα σε καφέ συνάντησα ένα κουστουμαρισμένο ευτραφή  ξανθό βρετανό με φακίδες και γαλάζια μάτια και περιμένοντας να πάρω ένα καφέ τον παρατηρούσα να καταβροχθίζει μέσα σε πέντε λεπτά μια κοτόπιτα, ένα τσιπς με ξίδι, να πίνει ένα σμουθι και ένα κέικ φράουλας  και μετά σηκώθηκε πήρε στο αριστερό χέρι τον χαρτοφύλακα του και έφυγε.

Οι ημέρες πέρασαν γρήγορα. Το Λονδίνο μέσα από το αεροπλάνο μοιάζει μια πολύ όπως όλες τις άλλες μια τιποτένια πόλη. Μόνο ο ουρανός και το νερό κρατούν την αρχοντιά τους από ψηλά.

Κλείνω τα μάτια και τα ανοίγω ξανά λίγο πριν προσγειωθούμε στο αεροδρόμιο Λάρνακας.
Είναι ωραίο να έχεις κάπου να επιστρέψεις αλλά είναι και πολύ ωραίο να ταξιδεύεις.
Λονδίνο θα τα πούμε ξανά.

 

Η Κυριακή τον Blog

blogging
Σήμερα βρήκα λίγο χρόνων και κάθισα μπροστά από τον υπολογιστή για να διαβάσω αναρτήσεις από τα blog.
Ξεκίνησα να διαβάσω πρόσφατες αναρτήσεις αλλά μετάνιωσα και στράφηκα σε blog που έχουν να ανεβάσουν ανάρτηση πάνω από δυο χρόνια.
Ψυχοπλακώθηκα πρωί πρωί. Blog παραιτημένα σαν σπίτια αφημένα με παράθυρα και πόρτες ανοικτές που ο ιδιοκτήτης τους λες και βγήκε για μια στιγμή στην αυλή και δεν επέστρεψε ξανά μέσα.    «Σπίτια» κλειδαμπαρωμένα που καταλαβαίνεις ότι  ιδιόκτητης δεν πρόκειται ποτέ να επιστρέψει. blog που διαγραφήκαν η που «Η πρόσβαση σε αυτό το ιστολόγιο επιτρέπεται μόνο σε προσκεκλημένους αναγνώστες» blog που οι ιδιοκτήτες τους κατάλαβαν ότι  όλα κάποτε ολοκληρώνουν τον κύκλο τους και αποχαιρετούν συνεχίζοντας το δρόμο τους χωρίς να μοιράζονται μαζί μας τα της ζωής και των σκέψεων τους.
Γνώρισα από κοντά αρκετούς πλοκερ που με τον τρόπο σκέψεις τους και της απόψεις τους με βοήθησαν να γίνω ποιο «πλούσιος» άνθρωπος.
Από αυτούς αρκετοί δεν γράφουν πλέον η γράφουν πολύ αραιά, κάνουν πράγματα και έχουν σκέψεις που επιλέγουν πλέων να της κρατήσουν  για τον εαυτό τους , να μην της μυρίζονται.
Μεγαλώνουμε και αλλάζουμε, ο κορυφαίος πυγμάχος  Μοχάμεντ  Άλι   ειχε πει «Ένας άνθρωπος, που στα 50 του βλέπει τον κόσμο όπως τον έβλεπε στα 20 του, έχει σπαταλήσει 30 χρόνια από τη ζωή του».
Όταν ξεκίνησα το δικό μου blog δεν «κρύφτηκα» πίσω από την ανωνυμία σκεφτόμενος ότι «ότι έχω να πω πρέπει να έχω το θάρρος να το πω επώνυμα»  Τώρα νιώθω ότι να χρησιμοποιώ το όνομα μου με περιορίζει ,όχι πως έχω να πω κάτι ιδιαίτερο αλλά κάποτε νιώθεις την ανάγκη να λειτουργήσει το blog ψυχοθεραπευτικά και η «μάσκα» βοήθα στο να μιλάς ποιο ελεύθερα.
Τέλος πάντων  πάμε πάρα κάτω…

Υ.Γ  Σήμερα το πρωί ενώ ήμουν στα φώτα τροχαίας σταματημένος μου κτύπησε ένας ηλικιωμένος από πίσω. Ήταν πολλά βιαστικός γιατί θα πήγαινε στο χωριό στο μνημόσυνο της γυναίκας του και δεν ήθελε να καθυστέρηση με ασφάλειες κλπ . Με παρακάλεσε να του δήξω εμπιστοσύνη . Ανταλλάξαμε τηλεφώνα και είπε ότι αύριο να μιλήσουμε να το κανονίσουμε . Ελπίζω να μην πιάστηκα κορόιδο!!!

Μαντεψιές

parko
Περπατά αργά, σχεδόν σέρνεται στο έδαφος, τα κιλά της πολλά και δεν την βοηθούν. Σταματά πάντα στα ίδια σημεία του πάρκου παρατηρώντας τα ίδια δέντρα και χαϊδεύοντας φύλλα από τους ίδιους θάμνους. Προχωράει αργά με τη συνοδεία της και καταλήγει σ’ ένα παγκάκι όπου κάθεται για να ξεκουραστεί. Την ακούω να μιλά· δεν παίρνει πάντοτε απάντηση, η ίδια όμως συνεχίζει να μιλά. Θα πρέπει να είναι συνταξιούχος λίγο κάτω απ’ τα εβδομήντα της.

Τι δουλειά να κάνει άραγε; Μου φαίνεται περίεργος άνθρωπος… Μπαίνω σε αυτή τη διαδικασία της «μαντεψιάς» (ένα παιχνίδι που μου έμαθε μια φίλη)· άνθρωποι άγνωστοι που τους κοιτώ στο δρόμο, τους παρατηρώ και προσπαθώ να μαντέψω τα της ζωής τους. Άνθρωποι της διπλανής πόρτας που σου κινούν την περιέργεια να αναρωτηθείς για την πορεία της ζωής τους.

Φτάνει στο γνωστό παγκάκι και κάθεται για αρκετή ώρα μέχρι να ξεκουραστεί και μετά να πάρει το δρόμο της επιστροφής. Αρχίζει πάλι να μιλα: «Στάθη με θύμωσες σήμερα… όταν θα πάμε σπίτι θα εξηγηθούμε εμείς οι δυο», «Α ρε Πέτρο μόνο εσύ με αγαπάς πραγματικά, ο Στάθης μόνο το συμφέρον του…». Έχω την αίσθηση ότι αυτός ο καθημερινός περίπατος της είναι αγγαρεία· από τη μια μου βγάζει μια σκληράδα, όμως από την άλλη αυτό το άγγιγμα των φύλλων και η παρατήρηση των δέντρων κρύβουν μια ευαισθησία… ίσως να είναι γεωπόνος! Αυτή η αλλαγή του τόνου στη φωνή της, όταν περνώ από δίπλα της και ανταποδίδει το χαιρετισμό μου, αφήνει μια ευγένεια στον αέρα. «Στάθη φεύγουμε, βαρέθηκα δεν σε αντέχω άλλο, πάμε σπίτι και θα λογαριαστούμε. Πέτρο μου, πάμε αγόρι μου».

Μπαίνω στο παιχνίδι της «μαντεψιάς» και έχω στα κρατούμενα την εικόνα, τον αργό βηματισμό, τους μονολόγους και τους συνοδούς της: Το σκύλο και το γάτο της, το Στάθη και τον Πέτρο.

Η επομένη μέρα

mnima«Επίκαιρο» «εκκλησιαστικό» «ματαιόδοξο»  ,ζεστό ζεστό και ολίγο τη χιουμοριστικό διηγηματική

Η επομένη μέρα.

Είναι ένα από τα θέματα που όλοι θα ήθελαν αν είναι δυνατόν να μην περάσει ποτέ από το μυαλό τους αλλά κάποια στιγμή αναπόφευκτα όσο και αν «φοβάμαι γι αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς έμενα» που λέει και το γνωστό άσμα και θα περάσει από τη σκέψη μας αλλά και θα γίνει. Περί θανάτου ο λόγος βέβαια .
Τον  κύριο Δημήτρη Κοντογιαννάκη άρχισε να τον απασχολεί έντονα ο θάνατος από τη μέρα που βγήκε με σύνταξη και όσο μίκραινε προς τον υπολειπόμενο χρόνο της ζωής του  τόσο τον φόβιζε και τόσο προσπαθούσε να το φιλοσοφήσει το πράγμα.
Μια μέρα ενώ σκότωνε τις ώρες του στο καφενείο της γειτονιάς διαβάζοντας στην εφημερίδα τις «αγγελίες θανάτου»  έπεσε το μάτι του σε μια διαφήμιση που το κυρίως σλόγκαν της ήταν:
«Όχι, εμείς δεν παρέχουμε υπηρεσίες τέλεσης κηδείας ,εμείς δεν σας  θάβουμε, εμείς σας βοηθάμε να ζήσετε αιώνια»
Τι να  ήθελε να πει άραγε αυτή η διαφήμιση, σκέφτηκε μήπως ήταν κάποια θρησκευτική αίρεση που προσπαθούσε με πιασάρικα συνθήματα να προσελκύσει  υποστηριχτές  ή να ήταν όντως ένα γραφείο τελετών και να προσπαθούσε να αλιεύσει πελάτες με αυτόν τον προκλητικό τρόπο.
Η φράση «… εμείς σας βοηθάμε να ζήσετε αιώνια» έκανε την ματαιοδοξία του να κτυπήσει  κόκκινο και χωρίς να το καλοσκεφτεί έκοψε το απόκομμα με τη αγγελία και το έβαλε στη τσέπη.
Tην επόμενη το πρωί βγαίνει από το σπίτι λέγοντας στην γυναίκα του ότι θα πήγαινε στο καφενείο για καμία δύο ώρες, μπαίνει στο αυτοκίνητο, βγάζει από τη τσέπη το απόκομμα με τη διαφήμιση και ξεκινά.
Σε λιγότερο από είκοσι λεπτά ήταν έξω από το γραφείο και χωρίς να δειλιάσει καθόλου μπαίνει μέσα.
– Καλημέρα σας.
– Καλημέρα σας παρακαλώ περάστε, σε τι μπορούμε να σας εξυπηρετήσουμε.
– Να, διάβασα αυτό εδώ στην εφημερίδα και ήθελα να μάθω περισσότερες λεπτομέρειες.
-Καθίστε , να σας παραγγείλω ένα καφεδάκι;
-Ένα σκέτο αν δεν είναι κόπος.
Μέχρι να συστηθούν και να μπουν στο «ψητό» έφτασε και ο καφές.
-Λοιπόν κ. Δημήτρη μου το γραφείο μας δεν είναι όπως διαβάσατε και στην εφημερίδα γραφείο τελετών. Εμείς  αναλαμβάνουμε αφού τελεστεί το μυστήριο της εξόδιου ακολουθίας και γίνει η ταφή.
– Και αυτό που διαφημίζετε «εμείς σας βοηθάμε να ζήσετε αιώνια»
τι είναι;
– Να σας εξηγήσω , εμείς κατασκευάζουμε τάφους με μια ουσιώδη διαφορά από τους συμβατικούς που γνωρίζετε.
Στο σημείο του σταυρού ή του μάρμαρου όπου ως συνήθως τοποθετείται η φωτογραφία του αποθανόντα, εμείς τοποθετούμε μια οθόνη η οποία έχει ενσωματωμένη μια κάρτα μνήμης. Σε αυτή την κάρτα μνήμης μπορούμε να αποθηκέψουμε μια συλλογή φωτογραφιών του θανόντα έτσι ώστε ο επισκέπτης να βλέπει στιγμές από τη ζωή του.
Εάν επιθυμεί ο πελάτης μπορούμε να δείχνουμε και ταινία από τη ζωή του αφού ένα αισθητήρας κίνησης  θα αναγνωρίζει ότι κάποιος στέκεται μπροστά στον τάφο και θα αρχίζει η ταινία να παίζει, διαθέτουμε μάλιστα και κινηματογραφικό συνεργείο όπου ακόμα και την κηδεία του αποθανόντα μπορούμε να την οπτικογραφήσουμε και να δείχνουμε στιγμιότυπα και αν επιθυμεί ο πελάτης την αφήγηση στην ταινία μπορεί να την κάνει ο ίδιος προτού πεθάνει και να την ενσωματώσουμε στην ταινία μεταθανάτια.
Λαμβάνουμε πάντα πολύ σοβαρά την ιδιαίτερη αισθητική του πελάτη στην μουσική υπόκρουση, στη σκηνοθετική και φωτογραφική προσέγγιση και σε ό,τι άλλο μπορεί να ανησυχεί τον πελάτη.
Ενώ σε αυτό το σημείο είναι χρήσιμο να σας ενημερώσω  ότι διαθέτουμε  και την πρωτοποριακή  υπηρεσία  “like after death” όπου ο «επισκέπτης» αν και εφόσον του αρέσει αυτό που βλέπει μπορεί να πατήσει στην οθόνη το εικονίδιο « like» . Οι πελάτες  που συγκεντρώνουν  τα περισσότερα  «like» μπαίνουν σε κλήρωση για δωρεών μνημόσυνο και τρισάγιο.
Το γραφείο μας αγαπητέ έχει και οικολογικές ευαισθησίες και πρωτοπορούμε φτιάχνοντας ταφόπλακες με ειδικά φωτοβολταϊκά πλαίσια που μοιάζουν με μάρμαρο ή γρανίτη και από εκεί τροφοδοτούν με ηλεκτρισμό την οθόνη  αλλά και το ηλεκτρικό κερί, διασφαλίζοντας έτσι ότι ποτέ δεν θα σβήσει η φλόγα και ούτε η οθόνη θα χρειαστεί επαναφόρτιση.

Με αυτό τον τρόπο διασφαλίζουμε τη αιώνια παρουσία του αποθανόντα στη γη με το μικρότερο κόστος ανάλογα βέβαια με το πακέτο υπηρεσιών που θα διαλέξει, γιατί έχουμε και άλλες υπηρεσίες υποβοηθητικές όπως μεταθανάτιο ενημέρωση (σύμφωνα πάντα με την εκ των προτέρων συνεννόηση για τον τρόπο) των προσωπικών λογαριασμών σε κοινωνικά δίκτυα και ιστοσελίδες.
-Και με την επίσημη εκκλησία; Πώς σας αντικρίζει ; Χρειάστηκε να τους ενημερώσετε , έχετε άδεια για όλα αυτά που κάνετε ή θα δώσουμε τα χρήματα  μας και όταν έρθει που να μην έρθει ποτέ εκείνη η ώρα θα τα χάσουμε και δεν θα μπορούμε να τα διεκδικήσουμε και πίσω!!
– Κοιτάξτε κ. Δημήτρη, είμαστε μια σοβαρή εταιρία η οποία διαθέτει όλες τις άδειες από τις εκκλησιαστικές αλλά και τις δημοτικές αρχές όπου βρίσκονται τα εργαστήρια και τα γραφεία μας . Μάλιστα η επίσημη εκκλησία βρήκε πολύ ενδιαφέρουσα την παρουσίαση του επιχειρηματικού μας πλάνου που ζήτησε και μπήκε και μέτοχος της εταιρίας μας, οπόταν μείνετε ήσυχος δεν μιλάτε με επιτήδειους καιροσκόπους .
– Σας ευχαριστώ πολύ για την παρουσίαση, καλό σας απόγευμα.
– Να κλείσουμε ένα ραντεβού για…
-Όχι, δεν χρειάζεται το αποφάσισα, θα ζητήσω να αποτεφρωθεί το νεκρό μου σώμα  και την τέφρα μου να την σκορπίσουν στο ποτάμι πίσω από το σπίτι μου.

Κώστας Πατινιος

Οσο η ψυχή μας δεν γερνά το σώμα θα αντέχει

11133803_793782850670646_6991829856734696884_n
Πάει πολλής καιρός από το να γράψω  στο πλοκ και ακόμα περισσότερος καιρός από το να μπω να «βολτάρω» και να διαβάσω άλλα πλοκ , οι λόγοι πολλοί αλλά  δεν είναι της ώρας γιατί τώρα μπήκα να γράψω  για να φκαλλω χαρά και όχι μιζέρια!!
Απέδρασα ένα διήμερο από την καθημερινότητα μου (το σαββατοκύριακο που μας πέρασε) για να βρεθώ στην Θεσσαλονίκη μαζί με μια μεγάλη παρέα από φίλους δρομείς για να τρέξουμε τον μαραθώνιο « Μέγας Αλέξανδρος»
42χιλιομετρα και 196 μέτρα, απόσταση από την Πέλλα (γενέτειρα του μέγα Αλεξάνδρου) μέχρι τον Λευκό πύργο (δίπλα στο άγαλμα του Μέγα Αλέξανδρου)
Δεν έχει καλύτερη ψυχοθεραπεία από το τρέξιμο  ρεεεε!!!
και ιδίως από το αίσθημα που νιώθεις όταν κάνεις την υπέρβαση και «νικάς» τον εαυτό σου «νικάς» τα 42 χιλιόμετρα του αγώνα.
Σε ένα αγώνα που ο «αντίπαλος» είναι ο ίδιος σου ο εαυτός.
Στον τερματισμό να βλέπεις κόσμο κάθε ηλικίας να κλαίει από χαρά για την υπέρβαση του,  να εξιλεώνετε , να νιώθει στιγμές ευτυχίας που για να τις βίωση  προετοιμάστηκε διανύοντας εκατοντάδες χιλιόμετρα τις προηγούμενες εβδομάδες και μήνες.
Λίγο μετά τον τερματισμό και ενώ καθόμαστε κάτω από το άγαλμα του μεγάλου Αλέξανδρου, θυμηθήκαμε με τον φίλο Νικόλα  ότι πριν 27 χρονιά (όταν είμαστε μαθητές ακόμη) είμαστε στην ίδια καθήμενη θέση στο χορτάρι του Τσιριου σταδίου μετά από αγώνες στίβου..
«όσο η ψυχή μας δεν γερνά το σώμα θα αντέχει…!!!»
gsomegas alexandros2

Καλό Πάσχα σε όλους

Αρέσει σε %d bloggers: