Oχι από μπουλινγκ

Τα πρωτόλεια ποιήματα μου
όταν συναντούν ελιτιστές στο δρόμο τους
δέχονται μπουλινγκ

Πέφτουν και σηκώνονται
ορθώνουν ανάστημα και φωνάζουν
«αφήστε μας ρε»
«ο δρόμος είναι μακρύς και φαρδύς, έχει χώρο για όλους»
και τότε δέχονται το δεύτερο κύμα μπόουλινγκ

Πέφτουν και σηκώνονται
προσχωρούν τον δρόμο  τους
να πάνε να χαθούν εκεί που χάνονται
όλα τα ασήμαντα
και τα ασήμαντα σημαντικά πράγματα της ζωής μας

Να χαθούν να σβήσουν
αλλά όχι από μπουλινγκ

K.Π

Advertisements

Έμεινε;

Έγινε ο χρόνος φυλακή
Οι λέξεις τα κελιά μας
Η εύπορη ζωη ενέδρα στα όνειρα μας
Έγινε ο χρόνος φυλακή
Έμεινε ο χρόνος λέξη
Έγινε η λέξη. ..
Έγινε το όνειρο. ..
Έμεινε το όνειρο
Έμεινε;

Άμα θκιαβάζω ποιητές

Άμα θκιαβάζω ποιητές
που‘χουν μυαλό ξιουράφι
λαλώ ο νους μουέν’ αλαβρύς
ίσια μιας όρνιθας πελλής
που κάμνει ότι γράφει…
Μα ‘εν κουρκάρω, μάχουμαι
τζι’ ας ορνιθοσκαλίζω
μπορεί με τσάππισμαν πολλύ
πάνω στην πέτρα να φανεί
ποίημα που να το ρίζω.

Κ.Π

Φθινοπωρινoς μαραθώνιος

Έχω διάθεση (για πολλοστή φορά) να αποτυπώσω της σκέψεις μου για το τρέξιμο
θα το κάνω και ας κινδυνεύω να χαρακτηριστώ γραφικός.
Αφορμή για να γράψω μου έδωσε η χθεσινή μου προπόνηση είκοσι χιλιόμετρων , και δεν είναι το ότι έκανα κάτι σπουδαίο αλλά ήταν μια από εκείνες της μέρες που όταν τρέχω αισθάνομαι ότι δεν πατώ στη γη, ήταν από εκείνες της μέρες που ενώ τρέχω είναι σαν να ταράσσω δυο τεράστιες πέτρες ενός μήλου και να κάνω σκόνη ότι με σκοτώνει και η χαρά και η αισιοδοξία πλημυρίζουν τη ψυχή μου.
Βρίσκομαι για άλλη μια φορά (λίγο πάνω λίγο κάτω κοντά τριάντα) στη διαδικασία να προετοιμάσω το σώμα μου και το πνεύμα μου για άλλο ένα μαραθώνιο καθώς θέλω (ίσως εγωιστικά σκεφτόμενος) να επιτύχω άλλη μια νίκη έπη των σαράντα δυο χιλιόμετρων και εκατόν ενενήντα πέντε μέτρων του μαραθωνίου.
Αυτή η διαδικασία είναι σαν μια προσευχή , διαρκή περίπου τρεις με τέσσερεις μήνες οπού σταδιακά «φορτώνουμε» χιλιόμετρα φτάνοντας τα εκατό με εκατό είκοσι τη εβδομάδα και σε αυτήν περιλαμβάνει ένα μεγάλο κομμάτι κάθε εβδομάδα από είκοσι πέντε μέχρι τριάντα δυο χιλιόμετρα. Είναι αυτοί οι τρεις με τέσσερεις μήνες που δεν σε νεάζει αν δεν βγεις έξω για ένα καφέ , δεν σε νεάζει που θα είσαι μετρημένος στο φαγητό στον στο ποτό και σε ότι κάνεις. Η χαρά και το κέρδος από την υπέρβαση είναι τόσο μεγάλη που αυτά είναι λεπτομέρειες. Είναι αυτοί οι τρεις με τέσσερεις μήνες που είσαι στόχοπροσηλωμένος στο μεγαλείο του Μαραθωνίου.
Ευτυχώς όλο ένα και περισσότερος κόσμος ανακαλύπτει τα οφέλη που αποκομίζει από το τρέξιμο και το βάζει στην καθημερινότητα του και αυτό είναι πολύ ενθαρρυντικό.
Μεγαλώνει η δρομική κοινότητα, σήμερα με χαρά ένας φίλος μου είπε ότι προετοιμάζετε για τον δεύτερο του μαραθώνιο. Μου το έλεγε και έλαμπε το πρόσωπο του, κρίμα που δεν μπορώ να σας μεταφέρω την εικόνα του, θα έκανε πολλούς να ξεκινούσαν να τρέχουν. Τη περασμένη Κυριακή ένας άλλος φίλος τερμάτισε για πρώτη φορά σε μαραθώνιο. Δεν έχει σημασία ο χρόνος σημασία έχει ότι πέρασε τη γραμμή του τερματισμού κάνοντας την υπέρβαση του.
Άνθρωποι κάθε ηλικίας, οικογενειάρχες άνθρωποι που πριν μερικά χρόνια είχαν κοιλίτσα και κάπνιζαν άνθρωποι που ξυπνάμε από τις πέντε το πρωί (και το κάνουν με χαμόγελο) για να προλάβουν να τρέξουν και μετά να πάνε δουλειά άνθρωποι που αποφασίζουν να κάνουν στροφή και να μπουν σε αυτό το πολύ όμορφο μαραθώνιο ταξίδι, να μπουν στη θετική πλευρά της ζωής.
Βέβαια υπάρχουν και οι απόλυες. Πριν λίγες μέρες ένας άλλος φίλος αποφάσισε να σταματήσει να τρέχει γιατί δεν έχει χρόνο να προπονείτε όσο θα ήθελε. Σεβαστή η απόφαση του αλλά με βρίσκει να διαφωνώ γιατί σημαίνει ότι δεν ανακάλυψε την ουσία του τρεξίματος ότι δηλαδή ο αντίπαλος του κάθε δρομέα είναι ο εαυτός του και κανένας άλλος. Δεν μπορείς φιλέ να συνεχίσεις τις θυσίες που έκανες για να κρατηθείς σε ψηλά επίπεδα απόδοσης, τότε χάρου το αργό καθημερινό τρέξιμο μερικών μόνο χιλιομέτρων το οποίο είναι αρκετό να σου χαρίσει υγεία, ευεξία, ζωντάνια αλλά μην τα παρατάς ρε φίλε !!!
Δεν θα αναλύσω (ούτε και έχω την επιστημονική κατάρτιση) κοινωνιολογικά αυτή την ανάγκη του κόσμου για το τρέξιμο ούτε θα συνεχίσω να απλώνω τη σκέψη μου στο χαρτί για πολύ ακόμα. Μου φτάνει που νιώθω τόσο όμορφα όταν τρέχω μου φτάνει που βλέπω να συμμερίζονται και άλλοι της απόψεις μου για το τρέξιμο, μου φτάνει που κάθε που έχει αγώνα μαζευόμαστε εκατοντάδες άνθρωποι στον ίδιο χώρο και συσσωρεύετε τόση πολλή θετική ενέργεια και χαμόγελα που μας κάνει να γινόμαστε και πάλη παιδιά. Θα κλίσω ευχόμενος στους φίλους δρομείς καλή προετοιμασία στους φθινοπωρινούς μαραθωνίους και σε αυτούς που δεν τρέχουν ελπίζω να τους κέντρισαν αυτά που διάβασαν το ενδιαφέρον για να τολμήσουν το πρώτο βήμα γιατί και ο επόμενος τερματισμός σε μαραθώνιο δρόμο ξεκινά με το πρώτο βήμα.

Κ.Π
τρεξιμο

Ο Πρώτος Κύπριος Σπαρταθλητης (Μάκης Ονισηφορου)

makisΈτρεχα σήμερα το πρωί και σκεφτόμουν τον αγώνα του Σπαρταθλου που έγινε για 35η φορά φέτος τη περασμένη εβδομάδα (29/30 Σεπτέμβριου) .

Το 1984 ιδρύθηκε ο Διεθνής Σύνδεσμος «ΣΠΑΡΤΑΘΛΟΝ», ο οποίος από τότε μέχρι σήμερα διοργανώνει ανελλιπώς τον αγώνα κάθε Σεπτέμβρη. Η επιλογή του μήνα αυτού έγινε, διότι τότε τοποθετεί χρονικά ο Ηρόδοτος την αποστολή του Φειδιππίδη στην Σπάρτη.

Το ΣΠΑΡΤΑΘΛΟΝ είναι ένας ιστορικός υπερμαραθώνιος 246 χιλιομέτρων, ένας από πλέον δύσκολους αγώνες παγκοσμίως και παράλληλα πολύ μεγάλου ενδιαφέροντος λόγω του ιστορικού του υπόβαθρου. Το Σπάρταθλο αναβιώνει τα βήματα του Φειδιππίδη, ενός αρχαίου Αθηναίου δρομέα μεγάλων αποστάσεων, ο οποίος το 490 π.Χ., πριν από τη μάχη του Μαραθώνα, εστάλη στη Σπάρτη να ζητήσει βοήθεια στον πόλεμο που διεξήγαγαν οι Έλληνες με τους Πέρσες.

Φέτος κατάφερε να τερματίσει αυτό τον άθλο άλλος ένας Κύπριος δρομέας ο Έκτορας Αγαθοκλεους ενώ πέρσι τερμάτισαν οι Παύλος Μαυρογιαννης και Βασίλης Περικλεούς .

Ενώ έτρεχα λοιπόν βλέπω στο πάρκο να περπατά παρέα με τα σκυλιά του τον πρώτο Κύπριο που κατάφερε να τερματίσει το Σπαρταθλο αρκετά χρόνια πριν το 2001. γνώριμος μου ο Μάκης σταματώ και τον χαιρετώ και του λέω ότι θέλω να βρεθούμε να μιλήσουμε λίγο για την εμπειρία του και να ανεβάσω στο μπλοκ μου ένα μικρό κείμενο για αυτή του την εμπειρία. Δέχτηκε και δυο ώρες αργότερα βρεθήκαμε στο καφέ του ιδίου πάρκου.

Ο Μάκης Ονισηφορου είναι 63 χρόνων σήμερα και είναι συνταξιούχος. Έτρεξε για πρώτη φορά το Σπαρταθλο σε ηλικία 46 χρόνων και το επανάλαβε για τέσσερα Συνεχή  χρόνια. Τα τελευταία 5 χρόνια σταμάτησε να τρέχει μετά από ένα δυστύχημα με τη μοτοσυκλέτα και τον σοβαρό τραυματισμό στο αριστερό κάτω άκρο του. Περπατά όμως καθημερινά παρέα με τα δυο σκυλιά του. Έχει ατομικό ρεκόρ στο Μαραθώνιο 2ωρες και 57 λεπτά

  • Μάκης . Την ιδέα μου την έβαλε ο Αντώνης Σάββα ο οποίος ήταν ο πρώτος Κύπριος που επιχείρησε να τρέξει το Σπαρταθλο( πριν από το 2000) αλλά δυστυχώς δεν κατάφερε να το τερματίσει έτσι το 2000 βρέθηκα στην εκκίνηση του Σπαρταθλου και έτρεξα μέχρι τα 170 χιλιόμετρα όπου και με σταμάτησαν γιατί έχασα τον δρόμο και δεν προλάμβανα  το όριο του επόμενου σταθμού.
    Αυτό με πείσμωσε και την επομένη χρονιά το 2001 τερμάτισα το Σπαρταθλο με χρόνο 35 ώρες και 15 λεπτά . Το 2002 και πάλη για δεύτερη συνεχομένη χρονιά τερμάτισα σε χρόνο 33 ώρες. Η επομένη χρονιά τέταρτη στη σειρά εγκατέλειψα την προσπάθεια στα 130 χιλιόμετρα.
  • Κώστας. Τη περιλάμβανε η προπόνηση για ένα τόσο απαιτητικό αγώνα
  • Μάκης . Η βασική προπόνηση στα πλαίσια της προετοιμασίας ήταν το λονγ ραν της Κυριακής το οποίο καμωνόταν από τα 20 έως τα 70 χιλιόμετρα και μια διάλλειματηκη στα μέσα της εβδομάδας και συνολικό εβδομαδιαίο όγκο να φτάνω τα 150 χιλιόμετρα.  Κάθε χρόνο πριν φτάσω να τρέξω Σπαρταθλο τον Σεπτέμβριο  έκανα ένα αρκετούς άλλους μικρότερους αγώνες περιλαμβανόμενου ένα μαραθώνιο τον Φεβρουάριο και τον Ευχιδειο άθλο (107 χιλιόμετρα) τέλος Απριλίου αρχές Μαΐου
  • Κώστας. Τη θα συμβούλευες τους δρομείς που θα ήθελαν να δοκιμάσουν να τρέξουν τόσο μεγάλη απόσταση.
  • Μάκης. Εκτός από την προπόνηση στην οποία πρέπει να είναι συνεπής θα τους συμβούλευα να μην φοβηθούν την απόσταση και να εξασκούνται και πνευματικά, δηλαδή να κάνουν με το μυαλό τους την απόσταση , εγώ το πρώτο πράγμα που έκανα όταν είπα θα τρέξω Σπαρταθλο ήταν να μετρήσω μέχρι το 246 (όσα και τα χιλιόμετρα του αγώνα)

 

Αυτά τα λίγα για να γνωρίσουμε τον πρώτο Κύπριο που κατάφερε να ολοκλήρωση επιτυχώς το Σπαρταθλο τότε που το δρομικό κίνημα δεν ήταν καθόλου ανεπτυγμένο εδώ στην μικρή μας πατρίδα, τότε που σχεδόν ο κόσμος κορόιδευε αυτούς που τρέχανε.

makis2.jpg

makis3.jpg

makis4.jpg

Η θανατηφόρα ανθρώπινη τοξικότητα

Κορίτσι το χαμόγελο σου ε…
Το χαμόγελο σου μην ξεχνάς
Δεν κάνει να κυκλοφορείς γυμνή στους δρόμους.

τοξικοι ανθρώποι

Τεκμήριο ανασφάλειας

Ήταν ένα ποίημα άνευ ιδιαίτερης σημασίας
ρηχό ποίημα
δεν ειχε πάρει like από βαρυσήμαντους ποιητές,
διανοουμένους, αναρχικούς , πολιτικούς η έστω από
από κάποιο ρασοφόρο.
Ήταν ένα ποίημα άνευ ιδιαίτερης σημασίας
ρηχό ποίημα
γραμμένο από αυτόκλητο ποιητή χωρίς διαπιστευτήρια
Ήταν ένα ποίημα τεκμήριο ανασφάλειαςFaceBook Like Button by GlockStore

Χιλιόμετρα

monopati-protaras
Ότι έχω και δεν έχω μετρουνται σε χιλιόμετρα.
Χιλιόμετρα χαράς, λύπης,αγάπης,αισιοδοξίας
Ότι έχω και δεν έχω…
Χιλιόμετρα δρόμου στα πόδια που το μυαλό φιλτράρουν
Που την ψυχή γαληνευουν.
Κ.Π

Γνωρίζοντας ένα καινούριο κόσμο

Λονδινο
Δεν είμαι από αυτούς που ταξιδεύουν τόσο  πολύ,  ούτε και έχω δουλέψει ή σπουδάσει στο εξωτερικό. Τα ταξίδια  μου, ολιγοήμερα και όχι πολύ μακρινά.

Τώρα στα σαράντα πέντε μου η συγκυρία το έφερε να ταξιδέψω μέχρι την Αγγλία. Δεν είχα σκοπό να γράψω κάτι για αυτό το ταξίδι .Ένα σημειωματάριο όμως στην oxford street  από αυτά που πωλάνε μαζί με στύλο σε τουριστικά μαγαζιά μου έκλεισε το μάτι. Έχοντας στο σκληρό εξώφυλλο του φωτογραφία  το γνωστό διώροφο κόκκινο λεωφορείο, τον κόκκινο τηλεφωνικό θάλαμο,  το ρολόι του Μπινγκ Μπεν και μια από της γέφυρες του Τάμεση με έκανε να το αγοράσω και να αρχίσω να γράφω τις σκέψεις μου από αυτό το ταξίδι.

Δεν έχω δει ποτέ στη ζωή μου τόσο πολύ κόσμο. Αμέτρητοι άνθρωποι  να μοιάζουν  με μυρμήγκια που κινούνται ασταμάτητα σε γραμμές που πάνε, έρχονται και τέμνονται. Καταρρακτώδης βροχή από κόσμο κάθε εθνικότητας, χρώματος,  γλώσσας  και οικονομικής επιφάνειας η αφάνειας.

Ξέρω δεν σας λέω τίποτα καινούριο ή σπουδαίο, ξέρω ότι λέω το αυτονόητο για έναν που επισκέφτηκε για λίγες μέρες το Λονδίνο. Τα λέω γιατί η έκπληξη μου ήταν τόσο πολύ μεγάλη που ξαφνικά αισθάνθηκα  μικρός και τιποτένιος. Έκανα μάλιστα  τη σκέψη «καημένε και αφελής Κύπριε συμπατριώτη που νομίζεις πως είμαστε το κέντρο της γης»! Παίρνω σημειώσεις  ωσάν να είμαι μαθητής δημοτικού και έχω να γράψω έκθεση για την εκδρομή που μας πήρε η δασκάλα μας.

Στη Leicester square και  Trafalgar square  οι Street performance και μουσικοί του δρόμου τράβηξαν την προσοχή μου. Αξίζουν την προσοχή και το φιλοδώρημα κάθε επισκέπτη .

Τεράστια μαγαζιά με τις πιο γνωστές μάρκες της αγοράς, από υψηλή ραπτική μέχρι φτηνά κινέζικα, καταστήματα γνωστών σοκολάτων  και ο κόσμος να τις αγοράζει με το κιλό (το βρήκα πολύ ηλίθιο αυτό το θέαμα).

Στο δρόμο μου έτυχε να δω αρκετά συνέργια που επιδιόρθωναν δρόμους η έκαναν άλλες εξωτερικές εργασίες και θαύμασα τον επαγγελματισμό και τη μεθοδολογία με την οποία δούλευαν. Προειδοποιητικές  πινακίδες φωσφριζέ γιλέκο και κράνος εργασίας, επιμελημένη περίφραξη του εργοταξίου, χειρουργικές κινήσεις και σκούπισμα του δρόμου. Εργοτάξιο πεντακάθαρο.

Δεν ξέρω αν υπάρχει αντικειμενική μέτρηση  της  ποιότητα ζωής των ανθρώπων. Άποψη μου είναι, αν ένας άνθρωπος δεν έχει ελεύθερο χρόνο να διαθέσει για τον εαυτό του, για να διαβάσει, να κάνει ένα σπορ να βγει να περπατήσει σε ένα πάρκο τότε όσα λεφτά και αν έχει είναι πολύ φτωχός. Και στο Λονδίνο όλη αυτή η φρενίτιδα με βάζει σε υποψίες για την ποιότητα ζωής του μέσου Λονδρέζου η ξένου που εργάζεται στο Λονδίνο.

Βραδύ στο Λονδίνο… βόλτα στο tower of London, το επιβλητικό κάστρο του 11ου αιώνα  στις όχθες του ποταμού Τάμεση που έρχεται  σε αντίθεση με το κτήριο 95 ορόφων  στην απέναντι όχθη   του 21ου αιώνα  που φέρει το όνομα the shard (θραύσματα)  και μια γέφυρα να ενώνει τους αιώνες που στο πέρασμα τους όλα αλλάζουν και όλα το ίδιο μένουν.

Συνεχίζω να γραφώ αυτά που κάνουν τους εσώτερους αισθητήρες μου  να κουνηθούν και να με κάνουν να σκεφτώ ή αισθανθώ κάτι.

Έχω τη τάση (φυσιολογικά νομίζω)  να συγκρίνω αυτά που βλέπω με αυτά που έχω δει στην έως τώρα ζωή μου , συγκρίνω τη πόλη που ζω με την πόλη που επισκέπτομαι. Ενστικτωδώς σταματά το βλέμμα μου σε μελαγχολικά πρόσωπα ή μήπως όλο το Λονδίνο με προκαλεί να βλέπω τους ανθρώπους του και τα κτίρια του ως μελαγχολικά.  Σίγουρα η έλλειψη ηλιοφάνειας επιδεινώνει  αυτό το συναίσθημα όμως δεν μου φαίνεται να είναι αυτό το πρόβλημα. Είναι και αυτό το κόκκινο-καφέ  τουβλάκι με το όποιο είναι κτισμένα τα σπίτια που  καταντά  πολύ μονότονο και κουραστικό.
Επιβλητικά μεγάλα κτίρια στεγάζουν θεματικά μουσεία όλων των γούστων και τα πλείστα εξ αυτών  έχουν δωρεάν είσοδο.

Αν έχει κάτι για το οποίο ζήλεψα (και ζήλεψα πολύ) είναι τα τεράστια πάρκα του! Οντας δρομέας επιζητώ και αναζητώ σε κάθε ταξίδι μου χώρους για να τρέξω και στο Λονδίνο βρήκα τα καλύτερα μέρη στης ιδανικότερες θερμοκρασίες για αυτή μου τη δραστηριότητα. Μήνας Ιούλιος και ενώ στη Κύπρο το θερμόμετρο ξεπερνά τους 40 βαθμούς κελσίου εγώ τρέχω για 8 μέρες στους 18-20 βαθμούς σε ατελείωτο γρασίδι ή χώμα. Οκτώ μέρες έτρεξα τα πιο απολαυστικά καλοκαιρινά  χιλιόμετρα της ζωής μου στο Hyed park  στο regent’s park  στο Richmond park.

To περίφημο  underground του Λονδίνου δεν μου μίλησε, μπορεί να αποτελεί ένα εύκολο και γρήγορο μέσο διακίνησης αλλά για τα αυτιά και την αισθητική μου ήταν πολύ ενοχλητικό. Αντιθέτως τα ταξίδια με το τρένο απομακρυνόμενος από το κέντρο της πόλης προς Νιούκαστλ για 3 μέρες,  Μπράιτον και Νταραμ για μια μέρα χόρτασαν τα μάτια μου με πράσινο, νερά, λίμνες ποτάμια, δέντρα και λόφους.

Από νωρίς το βράδυ (ιδίως Παρασκευή κι Σάββατο) τι γυρεύει τόσος κόσμος με ένα ποτήρι ή μπουκάλα μπύρα στο χέρι έξω από τις μπυραρίες;
και μέχρι τα μεσάνυκτα σαν τις σταχτοπούτες άντρες και γυναίκες μεθυσμένοι ή σχεδόν μεθυσμένοι πριν κλείσει το μετρό να επιστρέφουν στα σπίτια τους.
Δεν είχα εμπειρία από τη νυκτερινή ζωή τον πλουσίων που τρώνε και πίνουν στα μπαράκια και εστιατόρια σε ψιλά κτήρια στις όχθες του πόταμου ατενίζοντας τον Τάμεση αλλά εικάζω ότι πάνω κάτω το ίδιο ξενέρωτη  όπως όλου του  πλούσιου κόσμου θα είναι η ζωή τους.

Σε ένα από τα τροχαδια που έκανα ξεκινώντας από το σπίτι όπου είχα ενοικίασει ( κοντά στο σταθμό comden town)  είχα νιώσει και λίγο το αίσθημα του φόβου. Σύμφωνα με το χάρτη που κρατούσα θα μπορούσα μέσω του μονοπατιού πλάι στο κανάλι “comdem canal” να φτάσω τρέχοντας στο πάρκο πίσω από τον ζωολογικό κήπο. Σε ένα τμήμα της διαδρομής λίγο απομονωμένο και ενώ ειχε σουρουπώσει για τα καλά συνάντησα πολλές μικρές παρέες να κάθονται στην όχθη, να καταναλώνουν μπύρες  και να καπνίζουν «χόρτο». Ήταν μάλιστα τόσο έντονη η οσμή που σίγουρα αν έκανα τεστ θα ανιχνευόταν η ουσία στον οργανισμό μου.

Αργά το βράδυ της Κυριακής ενώ είχα δει αρκετά από Λονδίνο μου  θύμισε μια φίλη  το «ταξιδεύοντας Αγγλία» του Νικου Καζαντζάκη. Σταματώ να γράφω  και βλέπω στο διαδίκτυο ένα δεκαπεντάλεπτο βίντεο σε κείμενο της Ειρήνης Μαραγκόζη που αναφέρεται στο βιβλίο. Σκεφτομαι ότι αν ζούσε σήμερα ο Καζαντζάκης 78 χρόνια μετά από τη πρώτη του επίσκεψη του ( το 1939)  δεν θα  έγραφε τα ιδία πράγματα ή αν θα πρόσθετε πολλά αλλά κεφάλαια όπως έκανε μετά την πρώτη έκδοση του βιβλίου η όποια τελείωνε με λόγια θαυμασμού για την Αγγλία αλλά μετά τα Δεκεμβριανά  και λίγα χρόνια αργότερα όταν οι Άγγλοι απάντησαν με βία στο αίτημα της Κύπρου για αυτοδιάθεση ο Καζαντζάκης θεώρησε πως έπρεπε να προσθέσει ένα ακόμα κεφάλαιο ανασκευάζοντας τα λόγια θαυμασμού γράφοντας «το βιβλίο τούτο γράφτηκε πριν από τα Δεκεμβριανά και πριν από την Κύπρο. Δεν ξέραμε τότε, τώρα ξέρουμε. Το γαλάζιο πουλί της ελευθερίας δεν κυκλοφορεί εξω από τα σύνορα της Αγγλίας. Έξω από τα σύνορα της Αγγλίας κυκλοφορεί ένα άλλο εγγλέζικο πουλί μαύρο με κόκκινο ράμφος και κόκκινα νύχια ματωμένα».

Όσο περνούσαν οι ημέρες  αυτό το γαλάζιο πούλι της ελευθερίας και το νέο πρότυπο ανθρώπου που ο Καζαντζάκης  θεώρησε ότι το βρήκε στο πρόσωπο  του άγγλου τζέντλεμαν ένιωθα ότι  με ακλουθούσαν σε κάθε βήμα μου χωρίς ωστόσο να μου αποκαλυφθουν. Ίσως γιατί πια δεν είναι το ίδιο πούλι. Ίσως
Αν ζούσε σήμερα ο Καζαντζάκη  να μιλούσε για ένα πουλί εσωστρεφές, για ένα πουλί πληγωμένο και προβληματισμένο από τις τρομοκρατικές επιθέσεις που αντιμετώπιζε το τελευταίο διάστημα αλλά και την απόφαση του βρετανικού λαού μετά  από δημοψήφισμα να αποχωρήσει από την ευρωπαϊκή ένωση.

Από το Λονδίνο με το τρένο στο Μπράιτον , χόρτασε το μάτι πράσινο όσο ανυπομονούσα να φτάσω. Ένας γλάρος στο σταθμό του τρένου με υποδέχτηκε αγγίζοντας το πρόσωπο μου με τα φτερά του στην προσπάθεια του αν αποφύγει ένα ενοχλητικό παιδάκι που το κυνηγούσε. Οι φωνές τον γλάρων που έμοιαζαν με κλάμα μου έκαναν εντύπωση , είναι σαν να θέλουν να πουν κάτι είναι σαν κραυγές αγωνίας. Μια ευθεία δρόμος και φτάνω στη θάλασσα του Μπράιτον. Μια αλλοιώτικη θάλασσα από αυτές που είχα δει μέχρι σήμερα, η θάλασσα της Μάγχης, κομμάτι του ατλαντικού ωκεανού.  Αγριεμένη θάλασσα, δυνατός αγέρας , τα βότσαλα στην όχθη το πέταγμα και το κλάμα των γλάρων όλα συνέθεταν ένα παράξενα όμορφο σκηνικό.

Πίσω στο Λονδίνο για να καταγράψω άλλη μια σκηνή που μου έκανε εντύπωση. Ότι ώρα και να είναι άνθρωποι  να κρατούν στα χέρια τους χάρτινα κουτιά με φαγητό και με πλάστικα πιρούνια  να τρώνε σαν περπατάνε ή να ακουμπάνε  με τη πλάτη σε ένα τοίχο και να κάθονται στα πόδια τους για μερικά λεπτά μέχρι να τελειώσουν το φαγητό και να χαθούν ξανά  μέσα στο πλήθος. Μια ακόμα σκηνή με φαγητό. Ένα απόγευμα σε καφέ συνάντησα ένα κουστουμαρισμένο ευτραφή  ξανθό βρετανό με φακίδες και γαλάζια μάτια και περιμένοντας να πάρω ένα καφέ τον παρατηρούσα να καταβροχθίζει μέσα σε πέντε λεπτά μια κοτόπιτα, ένα τσιπς με ξίδι, να πίνει ένα σμουθι και ένα κέικ φράουλας  και μετά σηκώθηκε πήρε στο αριστερό χέρι τον χαρτοφύλακα του και έφυγε.

Οι ημέρες πέρασαν γρήγορα. Το Λονδίνο μέσα από το αεροπλάνο μοιάζει μια πολύ όπως όλες τις άλλες μια τιποτένια πόλη. Μόνο ο ουρανός και το νερό κρατούν την αρχοντιά τους από ψηλά.

Κλείνω τα μάτια και τα ανοίγω ξανά λίγο πριν προσγειωθούμε στο αεροδρόμιο Λάρνακας.
Είναι ωραίο να έχεις κάπου να επιστρέψεις αλλά είναι και πολύ ωραίο να ταξιδεύεις.
Λονδίνο θα τα πούμε ξανά.

 

Tο ελιξίριο της νεότητας

ελιξιριοΌταν τον πρωτογνώρισα ήταν πενηνταπεντάρης, βετεράνος αθλητής στίβου (με υψηλές επιδόσεις όπως μου τόνισε) στο αγώνισμα τον τετρακοσίων μέτρων με εμπόδια. Έκανε τζόκινγκ στο γρασίδι του γηπέδου η ώρα 5:30 το πρωί· δυο πλάσματα όλα κιόλα μέσα σε ολόκληρο γήπεδο.  Τόσο νωρίς πριν καλά καλά ανατείλει ο ήλιος εύκολο να ανταλλάξουμε καλημέρα και να αρχίσουμε την κουβέντα κάνοντας προθέρμανση.
Από τις πρώτες κουβέντες μας κατάλαβα πως ήταν ένας ιδιαίτερος άνθρωπος.
Εστίασε την συζήτηση στην πεποίθησή του ότι θα καταφέρει να ζήσει αιωνία μέσο ενός φαρμάκου που χαρίζει την αθανασία. «Φροντίζω το σώμα και το πνεύμα μου μέχρι να βρεθεί το φάρμακο της αθανασίας, να ξέρεις ότι είναι κοντά»! Tο ελιξίριο της νεότητας, όπως μου εξήγησε με πολλή πειστικότητα και σοβαρότητα, βρίσκεται σε βότανα τα οποία έχουν τη δυνατότητα να επιβραδύνουν και να αναστρέψουν τη διαδικασίας γήρανσης. Τα επιχειρήματα είχαν και συνέχεια, αφού σύμφωνα με τα λεγόμενα του Ρώσοι ερευνητές βρήκαν μια ενδιάμεση λύση παρασκευάζοντας ένα χάπι, το οποίο χρησιμοποίησαν μυστικά για τον εαυτό τους,  και που παρατείνει τη ζωή ως και στα 130 χρόνια ούτως ώστε να προλάβουν να ολοκληρώσουν τις έρευνές τους για το χάπι τις αθανασίας. Τον είδα ελάχιστες φορές από τότε, πάντα εντός γηπέδου να κάνει τη γυμναστική του, αλλά δεν έτυχε να μιλήσουμε εκτενώς πλην του να ανταλλάξουμε ένα «γεια», «τι κάνεις» κλπ.

Σήμερα θα είναι πάνω από εβδομήντα χρονών και εξακολουθεί να γυμνάζεται. Μάλιστα αν δεν εστιάσεις το βλέμμα σου στο πρόσωπο του και τον δεις εν ώρα γυμναστικής με το κοντό παντελονάκι και ημίγυμνο (όπως συνηθίζει να τρέχει της ζεστές καλοκαιρινές μέρες)  θα έβαζες στοίχημα πως δεν είναι πάνω από σαρανταπεντε.

 

Τις προάλλες  τον «έκοψα» μόνο πάλι στο γήπεδο να κάνει τη γυμναστική του. Είχα όρεξη για συζήτηση! Θυμήθηκα και τα όσα μου είχε πει στο παρελθόν οπόταν είχα περιέργεια να δω πως σκέπτεται σήμερα. Προς μεγάλη μου έκπληξη μου αποκάλυψε ότι συμμετέχει εθελοντικά σε ένα πείραμα όπου μετά τις δοκιμαστικές εργαστηριακές μελέτες εδώ και δέκα χρόνια το «χάπι της αθανασίας» δίνεται σε ανθρώπους.  «Και αυτό το χάπι σε κάνει να φαίνεσαι ή και να νιώθεις νέος;», ρωτάω απορημένος.  «Είσαι σε όλα νέος! Μέχρι και οι γενικές αναλύσεις αίματος είναι σαν εφήβου». Πήγα για μαλλί και θα βγω κουρεμένος ,λέω απο μέσα μου, ή με δουλεύει κανονικά ή δεν τα έχει τετρακόσια, σκέφτηκα αλλά είπα να «χοντρύνω» λίγο το παιχνίδι.
«Και δεν μου λες σεξουαλικά πως τα πας, έχεις στύση στα εβδομήντα πέντε σου;» του λέω. «Σαν έφηβος σου λέω, έκοψα και το βιαγκρα!!! Παίρνω γκομενες μέχρι τριάντα χρόνων, αλλά πούστηδες δεν πηδάω… αι σιχτίρ» μου είπε και έφυγε προς το πάρκινγκ.

 

« Older entries

Αρέσει σε %d bloggers: