Εφηβικές καταστάσεις

%ce%bc%cf%80%ce%bb%ce%b1-%ce%bc%cf%80%ce%bb%ce%b1Αφήνει τον γιο του στο μάθημα… έχει πενήντα λεπτά καθαρά στην διάθεση του μέχρι να ξαναεπιστρέψει να τον πάρει. Λίγο πιο πέρα καμιά εκατοστή μέτρα έχει ένα καφέ.  Κατεβαίνει, παραγγέλλει ένα caramellatte και μέχρι να ετοιμαστεί επιλέγει ένα τραπέζι στη γωνία για να είναι με την πλάτη στον τοίχο και  ανοίγει τον φορητό υπολογιστή.

Παρατηρεί τους πελάτες και προσπαθεί να κλέψει κάτι από τον καθένα. Οι περισσότεροι θαμώνες είναι νεαροί,μάλλον φοιτητές (δεν είναι μακριά το πανεπιστήμιο από εκεί ).
Η μουσική είναι λίγο δυνατή και δεν μπορεί να ακούσει  τις συνομιλίες από κανένα τραπέζι. Δεν τον βοηθά και η ακοή του αφού από το αριστερό αυτί δεν ακούει σχεδόν καθόλου συνέπεια ενός φαινομενικά αθώου κρυολογήματος που τελικά έφερε νέκρωση του ακουστικού νεύρου.
Η μυρωδιά του καφέ του γαργάλησε ευχάριστα την μύτη καθώς παίρνει βαθιές ανάσες για να την νιώσει πιο έντονα.  Δυο μουσάτοι νεαροί απέναντί του  ξεκίνησαν μια παρτίδα τάβλι, οι τέσσερις κοπελίτσες στο δεξιά τραπέζι παίζουν ένα παιχνίδι με τα τραπουλόχαρτα ενώ η πέμπτη της παρέας διαβάζει ένα βιβλίο και κρατά σε ένα τετράδιο σημειώσεις. Λοξός αριστερά  του τρεις άλλες νεαρές μιλούν , χαμογελούν  και έχουν ύφος που προδίδει ότι το θέμα της συζήτησης είναι κάποιο/κάποια αγόρια.

Η δόνηση του τηλεφώνου δηλώνει εισερχομένη κλήση. Ήταν ο Αλέκος. Πρώτη φορά τον καλούσε στο τηλέφωνο… είναι πατέρας συμμαθητή του γιου του.  Ευτυχώς όχι για κατι δυσάρεστο. Οι γονείς οφείλουν να είναι σε συνεννόηση και να αλληλοενημερώνονται αν πέφτει κάτι στην αντίληψή τους για τις συμπεριφορές των παιδιών τους.
Δύσκολο πράγμα η εφηβεία. Πολύ δύσκολο να μεγαλώνεις παιδιά τα οποία βρίσκονται σε ηλικία δεκαπέντε με δεκαεπτά χρόνων. Να προσπαθείς να θέτεις όρια και όλο να σου τεντώνουν το σχοινί και μόλις το χαλαρώνεις λίγο γιατί δεν αντέχεις όλη αυτή την ένταση να το τεντώνουν πάλι για να κερδίσουν και το τελευταίο εκατοστό από το τεντωμένο σχοινί.
Τα παιδιά την σήμερον  ημέρα έχουν τόση μεγάλη πρόσβαση στης πληροφορίες, αλλά από την άλλη είναι πιο ευάλωτα  και ανίσχυρα  από ποτέ γιατί δεν προλαμβαίνουν να αναπτύξουν άμυνες απέναντι σε όλα αυτά που έχον να αντιμετωπίσουν.
Ο κ Αλέκος καθησύχασε τον συνομιλητή του: «εσύ να έχεις περισσότερη αυτοπεποίθηση και εμπιστοσύνη για τον γιο σου, έκανες καλή δουλειά  όλα αυτό τα χρόνια, θυμάμαι που σας παρακολουθούσα σε γεννέθλια φίλων των παιδιών μας πόσο κοντά ήσουν  και τι φιλική σχέση είχες με τον γιο σου».Αυτή η διαπίστωση  ακουγόταν όμορφα, αλλά ίσως αυτό να ήταν και το λάθος του γιατί τα παιδιά έχουν φίλους και δεν χρειάζονται ακόμα έναν… ο ρόλος του γονιού είναι άλλος. Ολοκλήρωσαν την τηλεφωνική συνομιλία τους με ακόμη μια διαπίστωση  μεταξύ σοβαρού και αστείου: «το να μεγαλώνεις παιδιά είναι το ότι πιο μαζοχιστικό υπάρχει σε αυτό τον κόσμο».

Έκλεισαν το τηλέφωνο και σήκωσε τα μάτια να κάνει έναν ακόμη γύρο στους θαμώνες του μαγαζιού και κατάλαβε πως είχε γίνει ο ίδιος «στόχος» γιατί μάλλον μιλούσε δυνατά στο τηλέφωνο και ακουγόταν στα διπλανά τραπέζια. Η ώρα ήταν επτά παρά δέκα. Έβγαλε τα κλειδιά από την τσέπη σηκώθηκε και έφυγε.

Στο αυτοκίνητο από το ινστιτούτο μέχρι το σπίτι απόσταση δέκα λεπτών. Καταιγισμός διεκδικήσεων και τέντωμα του σχοινιού:
-ούφου βαριέμαι τα ιδιαίτερα, δεν θέλω να ξαναέρθω… να μου αλλάξει την ώρα, να μου το κάνει νωρίτερα.
ο πατέρας δεν προλαμβαίνει να απαντήσει, ο γιός συνεχίζει το «πρέσινγκ»:
-θέλω να μου αγοράσετε μοτόρα.
– Είσαι ανήλικος είναι επικίνδυνο , δεν θέλω να είμαι η αφορμή να πάθεις κανένα κακό.
– Να σταματήσουμε στο γήπεδο του σχολείου να μου δώσεις το αυτοκίνητο λίγο.
-Θα γίνει και αυτό, κάνε ακόμα λίγο υπομονή.
-Όλοι οι φίλοι μου ξέρουν αυτοκίνητο και εγώ ακόμα, είσαι ο μόνος γονιός που δεν με έμαθες. Αύριο θα βγω έξω και μην μου πεις πάλι να έρθω η ώρα δώδεκα, μεγάλωσα θέλω παράταση στην επιστροφή.
-Σταμάτα να με βομβαρδίζεις, είναι πολύ κουραστικό.
-Ποτέ δεν με καταλαμβαίνεις, είσαι ο χειρότερος παπάς μην μου ξαναμιλήσεις…
Ο πατέρας δεν απαντά, κάνει ακόμα λίγο υπομονή καθώς φτάνουν σπίτι σε δευτερόλεπτα… θυμάται την ατάκα που άκουσε από τον γιο του λίγες μέρες νωρίτερα όταν οι απαιτήσεις του είχαν να κάνουν με την αγορά ψαροτούφεκου και κυνηγετικού όπλου:
«Τι να σε κάνω για παπά αφού δεν είσαι κυνηγός μήτε ψαράς»!

Μπαίνουν στο σπίτι και για τις επόμενες δύο ώρες δεν μιλάνε. Δέκα το βράδυ, ώρα για ύπνο, κλείνουν τα φώτα, ο καθένας στα δωμάτια του. Μια ξερή μονοκόμματη καληνύχτα ακούστηκε από το δωμάτιο του πατέρα.
Απόλυτη σιωπή….
Η ησυχία σπάει σε δυο λεπτά από την παραπονιάρικη φωνή του γιου:
«Ρε παπά, μας έκοψες και τις βραδινές αγκαλιές τώρα!!!!»

Ο ήρωας της σιωπής

Oι λέξειςΘα μπορούσαν αυτές οι τέσσερις λέξεις να είναι ένα μικρό ποίημα.
Ναι, ένα πολύ μικρό ουσιαστικό και περιεκτικό ποίημα που να συμπυκνώνει μια ολόκληρη ιστορία. «Ο ήρωας της σιωπής»… Όχι δεν θέλω να γίνει ποίημα. Θέλω ν’ απλώσουν, να ξεδιπλώσουν το κουβάρι τους αυτές οι τέσσερεις λέξεις για να δω αναλυτικά τι έχουν στο «μυαλό» τους.
Το να γράφεις είναι μισή μοναξιά. Την άλλη μισή την κατέχει αυτός που διαβάζει. Γραφώ και διαβάζω…
Μεταπηδώ από τη μισή μοναξιά στην άλλη μισή και δεν νιώθω μοναξιά.
Tι να συμβαίνει άραγε;
Μου έρχεται στο μυαλό μια ιστορία και την «ρίχνω» στην εξίσωση…
Ένα μικρό σχολειό εύπορου προαστίου της πρωτεύουσας διευθύνεται από έναν μεσήλικα γκριζομάλλη κύριο. Στο σχολειό υπάρχουν πολλές δασκάλες αλλά κανένας άλλος δάσκαλος, μόνο ο διευθυντής. Λες να είναι αυτή η αιτία που ο κύριος διευθυντής είναι άχρωμος, αμίλητος και αγέλαστος τις περισσότερες ώρες ή τον απασχολεί κάτι άλλο; Στο σχολειό εκτός από τις δασκάλες που μπορείς να τις δεις όλες σαν ένα ενιαίο σύνολο, υπάρχει μια δασκάλα που δεν είναι σαν τις άλλες. Αυτή είναι ηρωίδα της φασαρίας αφού έχει ένα δυνατό χαμόγελο και όρεξη για κουβέντα στη διαπασών. Συνωμοτούν μάλιστα με τα παιδιά της τάξης της για να κάνουν τον διευθυντή να χαμογελάσει λίγο. Τα παιδιά τον καλούν στο παιχνίδι τους αλλά αυτός πάντα αρνείται. Του κλοτσάνε την μπάλα ποδοσφαίρου επίτηδες στα πόδια και αυτός σκύβει, την παίρνει με τα χέρια και την επιστρέφει. Του ρίχνουν την μπάλα καλαθόσφαιρας και αυτός την αφήνει να πέσει και την κλωτσά πίσω. Αν κάποιες φορές καταφέρουν να του αποσπάσουν λίγα χαμόγελα τότε έχουν επιβράβευση από τη δασκάλα τους.

Ένα πρωί, πολύ πριν χτυπήσει το κουδούνι στάθηκα σε μια γωνιά και τον παρατηρούσα. Φαινόταν δυστυχισμένος. Στεκόταν κάτω απ’ τα δέντρα και κρατούσε το ποτηράκι του καφέ κι έπινε. Όταν γύρισε να πάει προς τα σκαλιά μου έκανε εντύπωση το παντελόνι του που αντί για ζώνη είχε λάστιχο και σχοινί. Πρόσεξα επίσης πως μπροστά ήταν δεμένο σαν θηλιά. Έκανα το συνειρμό: «Κουβαλά τη θηλιά μαζί του να την έχει έτοιμη, ίσως να ψάχνει και δέντρο να κρεμαστεί».
Σιγά σιγά όλο το σχολειό ,μαθητές, δασκάλες, καθαρίστριες, μέλη της σχολικής εφορίας και γραμματεία με την παρότρυνση της «ηρωίδας της φασαρίας» συνωμοτούσαν καθημερινά για να βάλουν χρώμα στην γκρίζα ψυχή του κ. διευθυντή. Περνούσαν οι μέρες, οι εβδομάδες και οι μήνες, τα παιδιά παρέμειναν παιδιά και μάλιστα φαίνονταν χαρούμενα παιδιά αλλά ταυτόχρονα έδειχναν μια ζηλευτή ωριμότητα. Έννοιες όπως κατανόηση, αλληλεγγύη και ανεκτικότητα τους ήταν απολύτως κατανοητές και μέρος της καθημερινότητάς τους. Ο διευθυντής δεν θα έλεγα ότι έγινε «έγχρωμος» αλλά το γκρίζο στον καμβά του προσώπου του ήταν πολύ λιγότερο μέχρι το τέλος της σχολικής χρονιάς. Μπορεί να μην αντιμετώπιζε κάποιο σοβαρό πρόβλημα και μπορεί όλη αυτή η όμορφη συνωμοσία να είχε την υπερβολή της. Σημασία όμως έχει ότι όλοι μαζί έδρασαν προληπτικά και κύλησε ομαλά και παραγωγικά η σχολική χρόνια.
Ποιος ξέρει, πιθανόν να το είχε πάρει χαμπάρι και ο διευθυντής αλλά έπαιζε και αυτός το ρόλο του κρατώντας το στόμα του κλειστό.

Το να γράφεις είναι μισή μοναξιά. Την άλλη μισή την κατέχει αυτός που διαβάζει. Το να γράφεις και να διαβάζεις δεν είναι μοναξιά. Δεν ξέρω τι είναι αλλά σίγουρα είναι κάτι άλλο εκτός από μοναξιά…
Είναι αυτή η σιωπή στις δυο όχθες και στη μέση το κείμενο που ρέει σαν ποτάμι. Ποιος να είναι άραγε ο ήρωας της σιωπής; Όπως στην πιο πάνω ιστορία θα μπορούσε να ήταν ο διευθυντής ή η δασκάλα ή τα παιδιά ή… Ίσως ο ήρωας της σιωπής να είναι ο αφανής ήρωας που ενώνει αυτόν που γράφει και αυτόν που διαβάζει… Να είναι αυτός που συντροφεύει αυτόν που γράφει και διαβάζει και ενώνει τις δυο όχθες της μοναξιάς για να τις κάνει αυτό το κάτι άλλο.

K.Π

 

 

Mια ώρα πάνω μια ώρα κάτω

Με αφορμή τη δράση που είχε χθες στο facebook «Μας χωρίζει ο χρόνος μας ενώνει η ελπίδα/ Zamanla Bölündük Umutta Birleşik /Divided by time united by hope» δράση που είχε να κάνει με τη διαφορά ώρας ελεύθερων περιοχών με τα κατεχόμενα (αφού δεν ακλούθησαν οι συμπατριώτες μας την χειμερινή ώρα) σκέφτηκα το πάρα κάτω

Στο οδόφραγμα της οδού Λήδρας
μια ώρα πάνω μια ώρα κάτω
Άνθρωποι βιαστικοί να προφτάσουν
Και άλλοι χασομερούν μέχρι να έρθει η ώρα
Πάνε οι μέρες πάνε τα χρόνια περιμένοντας
Περιμένοντας εκείνη την ώρα…

%cf%89%cf%81%ce%b1

Θέα από μπαλκόνι

Αναπνέω την σιωπή τουςΉθελε να έχει για κρατούμενο ένα τέλος κι από εκεί να αρχίσει να κτίζει, να δημιουργεί, να προσπαθήσει -ίσως- ν’ ανατρέψει το προδιαγραφόμενο τέλος, να παιδευτεί, να ονειρευτεί, να πειραματιστεί και να καταλήξει.
Αν σας ακούγετε ανάποδο και παράδοξο αυτό, τι να σας κάνω, δεν σκεφτονται δα όλοι οι άνθρωποι με τον ίδιο τρόπο!
Kαλά- καλά δεν είχε ξημερώσει και το ραδιόφωνο παίζει Σεζάρια Εβόρα το τραγούδι Sodade. Πρώτος καφές πρώτο τσιγάρο… Από το μπαλκόνι η θέα τις Κυριακές είναι η ίδια μα και διαφορετική. Πρώτη και σημαντική η ταχύτητα των πραγμάτων που ακούει και βλέπει. Τις Κυριακές στο μπαλκόνι ο αέρας φέρνει και ευχάριστες μυρωδιές δέντρων, θάμνων, φαγητών από τις γειτονικές κουζίνες και τα ψηλά φουγάρα των μαγειρείων της λεωφόρου κάτω από την πολυκατοικία. Το φθινοπωρινό αεράκι διαπεραστικό… σκύβει και κοιτάζει το κενό. Την χώριζαν από το έδαφος έξι ορόφοι. «Καμιά εικοσάρια μέτρα», σκέφτηκε. Να μια καλή ιδέα για αυτό που έψαχνε , μια βουτιά στο κενό και τέλος. Μετά όμως από πού να αρχίσει; Και πάλι, δεν της εγγυάται κανείς ότι θα ζήσει. Έκανε μια έκφραση που έμοιαζε με μειδίαμα και αμέσως το διόρθωσε με χαμόγελο. Παιχνίδι με το μυαλό της, με τον ίδιο τον εαυτό της. Η ζωή δεν περνά, οι άνθρωποι την προσπερνούν βιαστικά και όταν φτάσει το τέλος την αναζητούν, κοιτάζουν πίσω αλλά πάει…αυτή χάθηκε.
Στέκεται στο μπαλκόνι , κάτω στα πόδια της η πόλη που μεγάλωσε και αγαπά, ακριβώς μπροστά από τη τάφρο και τα ενετικά τείχη, δεξιά της το μεγάλο εργοτάξιο με την ανακατασκευή που κρατά χρόνια της πλατείας Ελευθερίας. Απέναντι η παλιά πόλη, τα εντός των τειχών καμπαναριά και μιναρέδες, σημαίες, λάβαρα, μάρμαρο, γυαλί, πουρόπετρα, μπετό, κεραμίδια και τελευταίως φωτοβολταϊκα πλαίσια αυτόπτες μάρτυρες της πολύχρονης ιστορίας της.
Δεύτερο τσιγάρο πριν τελειώσει ακόμη ο πρώτος καφές… Από τα ηχεία του ραδιοφώνου χαμηλόφωνα ακούει Buena Vista Social. Χτυπά το τηλέφωνο, ήταν η κολλητή της:
– Να σου πω πάει ο Μάριος τέλος, τρία χρόνια με κοροϊδεύει και αφού δεν μπορούσα να τον έχω ολοκληρωτικά δικό μου δεν θα τον έχει ούτε η γυναίκα του.
– Τι μαλακία έκανες πάλι;
-Το βράδυ δούλευε η γυναίκα του και πέρασα από το σπίτι του, μαλώσαμε αλλά καταλήξαμε να κάνουμε ερώτα για πρώτη φορά στο σπίτι του, στο σαλόνι και να μας κοιτάζει μέσα από την φωτογραφία του γάμου τους που ήταν στον τοίχο η γυναίκα του. Και πριν φύγω σκέφτηκα και έκανα μια τρέλα, μπήκα στο μπάνιο τους τάχα για να φρεσκαριστώ λίγο και άφησα το εσώρουχό μου στο ντουλάπι με τα άπλυτα ρούχα τους.
– Όχι…
Το τηλεφώνημα της φίλης της ανέτρεψε την ηρεμία της. Διαφωνούσε με την πράξη της φίλης της, αλλά ναι ήταν και αυτό ένα τέλος και μάλιστα οριστικό. Τώρα η φίλη της θα μπορούσε μέσα από τη σεισμική δόνηση που προκάλεσε στη ζωή της και του έως χθες εραστή της να ξεκινήσει από την αρχή. Όσο για την ίδια κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το τέλος που αναζητούσε ήταν η ίδια η ζωή που την προσπερνούσε. Έσβησε το τσιγάρο, πήρε τα κλειδιά της και κατέβηκε κάτω από τη πολυκατοικία, γύρισε το κεφάλι ψηλά, χαμογέλασε στο άδειο μπαλκόνι και χάθηκε μέσα στον κόσμο. Από εκείνη την μέρα τη ζωή δεν τη χάζεψε ποτέ ξανά από το μπαλκόνι.
K.Π

Λογοποιός της εικόνας

Πώς είναι να εστιάζει ο φωτογράφος
στις έννοιες των λέξεων που με γαργαλούν…
Κάπως έτσι αντιλαμβάνομαι τα πράγματα
σε σχέση με το γράψιμο
κάτι σαν λογοποιός της εικόνας
τίποτα παραπάνω
κι αν τα χρώματα στις λέξεις καμιά φορά
σου φαίνονται μουντά
είναι γιατί την αποτύπωση της στιγμής
δεν την περναώ ποτέ από επεξεργαστή…
με τις ατέλειές της
έτσι μου αρέσει
έτσι όπως τον ατελέσφορο έρωτα
και την κραταιά αγάπη

grafomixani

Ποιο το όνειρο και ποια η αλήθεια

Σ’όλη τη ζωή μου κυοφορούσα ένα όνειρο
που έμεινε αγέννητο.
Όχι όχι δεν σκέφτηκα ποτέ να το κάνω έκτρωση
Μα δείλιασα να το γεννήσω.
Συναντιόμασταν κρυφά,
στα σκοτεινά και κάναμε μαζί αλλά όνειρα
Tο αγέννητο όνειρο  ονειρευόταν
ποτέ θα δει το φώς της μέρας
Εγώ  ονειρευόμουν ότι ξεπέρασα τη δειλία μου
κάποιες φόρες ανταλλάζαμε παρηγορητικά λόγια
άλλες κρατούσαμε μούτρα ο ένας του άλλου
τα χρόνια φθάρηκαν η στιγμές όχι
Συναντιόμαστε κρυφά στα σκοτεινά
εγώ και το αγέννητο όνειρο καθόμαστε δίπλα δίπλα
έτσι που δεν ξεχώριζε τελικά
ποιός είναι το όνειρο και ποιός η αλήθεια
skia

Σκέψεις Αχινοί

%ce%b1%cf%87%ce%b9%ce%bd%ce%bf%ce%b9
Γίνονται οι  σκέψεις Αχινοί
στη θάλασσα των στίχων
Φοβάμαι να κολυμπήσω
μα αν δεν το κάνω θα πνιγώ
K.Π

Φθορά

limni

Αισθανόταν την κάθε μέρα που περνά να προκαλεί στο πνεύμα και στο σώμα του φθορά, να διαβρώνει το «έδαφός» του, το είναι του και να δημιουργούνται επικίνδυνες κατολισθήσεις. Κι αν τη φθορά του σώματός του την επεξεργαζόταν και μπορούσε να την κατανοήσει ως ένα υποφερτό βαθμό, δεν μπορούσε να κάνει το ίδιο με το πνεύμα του. Στόχος του ανθρώπου συμφώνα με τη Χριστιανική διδασκαλία είναι να φτάσει στην τελειότητα, στη θεότητα, να προσεγγίσει με την πάροδο των χρόνων όσο το δυνατόν περισσότερο τον δημιουργό Θεό.

Τον ήρωά μας, δεν μπαίνω καν στον κόπο να τον βαφτίσω δίνοντας του ένα όνομα γιατί δεν έχει καμία σημασία, αφού όπως ο ίδιος έλεγε «το όνομα είναι ένα ανεπιτυχές στοιχείο ταυτοποίησης ενός απειροελάχιστου κλάσματος της αιωνιότητας». Κάποιοι με την στάση και το έργο τους καταφέρνουν να δώσουν μια υπεραξία σε αυτό το στοιχειό, αλλά και αυτό μάταιο είναι αφού δεν κρατά πολύ μέσα στο αχανές τοπίο της ανεπιτυχούς θεϊκής δημιουργίας. Ο ήρωας μας ένιωθε να τον κοροϊδεύει ο Θεός• «πώς να σε φτάσω, πώς να σου μοιάσω» του έλεγε με διάθεση ανταπόδοσης της κοροϊδίας , αφού για να γινόταν αυτό θα έπρεπε να γεννιόμαστε γέροι και να παθαίνουμε βρέφη. Έτσι όπως μας έφτιαξε ο Θεός το μόνο που μπορούσε ο ήρωας μας να κάνει ήταν να προσπαθεί να διατηρήσει το σώμα του σε μια καλή κατάσταση. Να τρέφεται υγιεινά και να γυμνάζεται ούτως ώστε όταν έρθει η ώρα να παραδώσει το σώμα του για ενταφιασμό να κάνουν ένα καλό πάρτι τα σκουλήκια και να πιουν ένα ποτηράκι στην μνήμη του για το βιολογικό και εύγευστο φαγητό που τους προσέφερε.
Η συνεχής φθορά του πνεύματος τον είχε φέρει κάποτε και σε ένα διάλογο με την αυτοχειρία . Είχε διαβάσει σημειώματα ανθρώπων που επέλεγαν την αυτούσια έξοδο από αυτό τον μάταιο κόσμο ως απάντηση σε φιλοσοφικά ερωτήματα που απασχολούσαν και τον ίδιο, αλλά αυτός ο τρόπος αντιμετώπισής τους δεν τον έβρισκε σύμφωνο. Δεν τον θεωρούσε επίδειξη δύναμης όπως κάποιοι διατείνονταν αλλά ως αρρωστημένη αδυναμία. Δικαίωμα στην επιλογή του θανάτου έδινε μόνο σε όσους έπασχαν απο ανίατες ασθένειες και βρίσκονταν σε προχωρημένο στάδιο, όπου ναι, η ευθανασία για αυτούς θα αποτελούσε λύτρωση .
Κάθε μέρα κάθε ώρα σε κάθε κουβέντα (ακόμα και στις πιο απλές, ακόμα και σε μια καλημέρα) η φθορά ήταν εκεί και παραμόνευε. Η λύση που βρήκε ήταν η απομόνωση. Όχι δεν έζησε ασκητική ζωή. Μη έχοντας οικογένεια ήταν εύκολη η απόφαση του. Παραιτήθηκε από τη δουλεία παίρνοντας πρόωρη μικρή μεν, αλλά αρκετή για αυτόν σύνταξη. Αποτραβήχτηκε σε ένα μικρό ορεινό χωριουδάκι και έζησε μόνος του παρέα με γάτους, σκύλο, τον λαχανόκηπό του, δυο κατσίκες και μερικές κότες. Πολύωρες βόλτες στα βουνά της περιοχής, έκανε διάλειμμα από το περπάτημα αγναντεύοντας και παρατηρώντας τη φύση και άλλες φορές καθόταν σε μια πέτρα κάτω από ένα δέντρο για να ακουμπά την πλάτη του στον κορμό του και διάβαζε κάποιο από τα βιβλία της πλούσιας βιβλιοθήκης του.
Δεν είχε πολλά πάρε δώσε με τους γείτονες. Είχε αραιά επισκέψεις από λίγους φίλους για κανένα ποτό και λίγη κουβέντα . Στα πρώτα χρόνια δεχόταν μια δυο φορές τον μήνα και την ερωτική συντροφιά μιας φίλης αλλά σταδιακά με την πάροδο του χρόνου αυτό σταμάτησε για αγνώστους λόγους. Ίσως η φθορά να έφτασε και ανάμεσα στα σκέλια του και να μην μπορούσε πια να ανταπεξέλθει.
Αυτοσυντήρούνταν έως την τελευταία μέρα της ζωής του σε ηλικία ογδόντα ενεά χρονών. Το βράδυ πριν ξαπλώσει να κοιμηθεί και να μην ξυπνήσει ποτέ, διαισθανόμενος το επερχόμενο τέλος, άφησε ένα σημείωμα στο κομοδίνο δίπλα στο κρεβάτι:
« Θεός είμαι εγώ, Θεός αν το θελήσεις είσαι εσύ και εσύ και ο κάθε ένας μας. Ο ένας, ο μοναδικός Θεός για τον κάθε ένα μας είναι μέσα του αρκεί να καταφέρουμε να τον ενεργοποιήσουμε, να τον ξυπνήσουμε. Έζησα καλά, έζησα καλύτερα από το καλά για περίπου τριάντα χρόνια εδώ στο χωριό. Έξω στην αποθήκη υπάρχει ένα λιτό φέρετρο που το έφτιαξα μόνος μου ενώ μέσα στο μπαούλο πλάι στο τζάκι έχω φυλαγμένα δυο καθαρά λευκά σεντόνια για να με τυλίξετε. Έξω στην αυλή έσκαψα δυο μέτρα γη για να με θάψετε. Δεν θέλω παπάδες και κηδεία• λίγο χώμα μόνο πάνω από το πτώμα μου.»
Κ.Π

Ποιητικό μονοπάτι

Στα πλαίσια του φετινού  Hellenic Bank Running Under The Moon που θα διεξαχθεί στης 24 /9 o υπεύθυνος του αγώνα κ. Σωτήρης Μαύρος  είχε την ιδέα να δημιουργηθεί ένα ποιητικό μονοπάτι με θέμα το τρέξιμο. Αφού έλαβε τις απαραίτητες άδειες από το τμήμα δασών μας έκανε την τιμή να μας προτείνει το μονοπάτι να περιλαμβάνει 18 ποιήματα και σχέδια από το βιβλίο μας «Κουνήσου Μούχλα» (Κώστας Πατίινιος/ Πολα Χατζηπαπα εκδώσεις Αρμιδα 2014)
Το ποιητικό μονοπάτι θα βρίσκεται στο πάρκο της Αθαλάσσας για όλο τον μήνα Σεπτέμβριο και έχει τοποθετηθεί κατά μήκος της διαδρομής του αγώνα στο φωτιζόμενο μονοπάτι από την λίμνη (πάρκο Αγ Γεώργιου)προς την είσοδο του πρώην Α.Τ.Ι η αντίστροφα.
Το μονοπάτι είναι γραμμικό και είναι περίπου 2,300μ., άρα με πολύ σιγανό περπάτημα και διαθέτοντας λίγη ώρα για να διαβάσουμε τα ποιήματα, θα χρειαστούμε περίπου 45 λεπτά για να διασχίσουμε την απόσταση»

Και δυο λόγια σχετικά με το μονοπάτι από τον υπεύθυνο του αγώνα Σωτήρη μαύρο όπως τα πήρα από τη σελίδα του στο facebook « Για εμένα ο αθλητισμός είναι πολιτισμός και ο πολιτισμός παράγει αθλητισμό.
« Η διοργάνωση του Hellenic Bank Running Under The Moon δεν είναι ένας απλός αθλητικός αγώνας, είναι μια αθλητική πολιτιστική φιλανθρωπική εκδήλωση που παράγει και προάγει πρώτα από όλα πολιτισμό, εθελοντισμό, κοινωνική συνεισφορά και λίγο τρέξιμο.»

Ένα μικρό δείγμα ποιο κάτω
HBmoonRun-1
1
2
4
8
5
6
7
HBmoonRun-1_02

Πανσέληνος σε κλίμακα μινόρε

Πιάνο /σαξόφωνο ή μελωδία του Αυγουστιατικου φεγγαριού.
Πανσέληνος σε κλίμακα μινόρε…

avgoustos feggari

« Older entries

Αρέσει σε %d bloggers: