Οι αγκαλιές σ’ ένα χορό

Ήταν μια νύχτα βροχερή

με ξύπνησε η σιωπή

Και με είχε βγάλει έξω

Έπεφταν απ’ τον ουρανό

Οι αγκαλιές σ’ ένα χορό

Και μου ‘παν να χορέψω

Ταραμ ταραμ ταραμ ταραμ

Ο λύκος μέσα μου ξυπνά

Ένστικτα ξεχασμένα

Ταραμ ταραμ ταραμ ταραμ

Ο λύκος μέσα μου ξυπνά

Και στρέφεται σε μένα

Χέρια τρεμαμενα σωρό

Απ’ τον καιρό που ήμουν μωρό

Με είχανε κυκλώσει

Βήμα το βήμα προσπαθώ

Μια πέφτω μια ακολουθώ

Πόσο έχω μεγαλώσει

Ταραμ ταραμ ταραμ ταραμ

Ο λύκος μέσα μου ξυπνά

Ένστικτα ξεχασμένα

Ταραμ ταραμ ταραμ ταραμ

Ο λύκος μέσα μου ξυπνά

Και στρέφεται σε μενα

Ανοίγω χέρια σαν σταυρός

Και ένας άλλος ουρανός

Σχεδόν πυρακτωμένος

Σχεδόν μωρό σχεδόν παλιός

Όλα σχεδόν όλα αλλιώς

Και από μένα ξένος

Ταραμ ταραμ ταραμ ταραμ

Είναι η ζωή ένα σαρδάμ

Μια ανορθογραφία

Ταραμ ταραμ ταραμ ταραμ

Είναι η ζωή ένα σαρδάμ

Που κρύβει την ουσία.

ΚΠ

22/8/22

17:00

2nd Lefkara Country Run.

Aνοιξαν οι έγγραφες για το 2nd  Lefkara Country Run.

Η διοργάνωση θα έχει δύο διαδρομές: 23,3 και 13,3 χιλιομέτρων και θα πραγματοποιηθεί σε συνεργασία με τον δήμο  Λευκάρων το Σάββατο, 29 Οκτώβριου 2022.

Ο αγώνας έχει αφετηρία το δημοτικό στάδιο Λευκαρων και οι δρομείς αφού διασχίσουν τη γραφική κοινότητα κατευθύνονται  στο φράγμα του Διπόταμου.
Κατηφόρες, ανηφόρες, συνεχόμενες εναλλαγές τοπίου , δέντρα, ρυάκια, η πανίδα και η χλωρίδα είναι τα στοιχειά που θα κρατήσουν σε εγρήγορση όλες τις αισθήσεις σας.

Η διαδρομή των 23,3 χιλιομέτρων  είναι χωματόδρομος κατά 75%  και 25% άσφαλτος με 800μ θετική υψομετρική διαφορά.
Στον αγώνα των 23,3 χιλιομέτρων οι δρομείς επιβάλλετε να φορούν παπούτσια trail.

Η διαδρομή των 13,3 χιλιομέτρων είναι χωματόδρομος κατά 60%  και 40% άσφαλτος, με 435μ θετική υψομετρική διαφορά (οι συμμετέχοντες θα πρέπει να φορούν παπούτσια κατάλληλα για χωματόδρομο.)

Σχετικές  πληροφορίες καθώς και για εγγραφές στην  ιστοσελίδα της διοργάνωσης www.run.com.cy

Σχεδόν τίποτα

Περασμένες μια  η ώρα το πρωί, διεκπεραιώνω  λογοτεχνικά «θελήματα»  ( ενημερώνω την ιστοσελίδα λογοτεχνικού ομίλου και τελειώνω το διάβασμα ενός ανέκδοτου διηγήματος  που μου έστειλε μια φίλη ) .
Aνοίγω το folder  «patinios2022» συνειδητοποιώ ότι δεν έχω γράψει σχεδόν τίποτα λογοτεχνικό.
Ενα  ποιήματα στα Κυπριακά, ένα διήγημα από την σειρά  διηγημάτων που άφησα στη μέση με τίτλο «Οι(Ι)_δανε(ι)κοί άντρες» και άλλη  μια μικρή ιστορία με τίτλο .
«Μικρές  αληθινές ιστορίες»
Δεν θυμάμαι πότε την είχα γράψει, ξεκινώ να τη διαβάζω…. 

Κάπου στα δεκαεπτά/δεκαοκτώ του  συνοδευόμενος από μια παρέα δυο-τριών  συμμαθητών.
Ενώ ήταν στην   ουρά της μαθητικής διαδηλώσεις  για την ανακηρύξει του ψευδοκράτους
αποφασίζουν  να αλλάξουν  κατεύθυνση και αντί στο οδόφραγμα του αγίου Κασιανου να πάνε  μερικά στενά ποιο μέσα στη παλιά Λευκωσία να « καταθέσουν» τη παρθενιά τους σε μια επαγγελματία του είδους.
Ηταν  ο τρίτος στη σειρά,( το αποφάσισαν  κατόπιν κλήρωσης )
Περίμεν στο σαλόνι τον Αντρέα μαζί με τον Παμπο.
Σε δέκα λεπτά ο Ανδρέας βγήκε χαρούμενος.
Άξιος, άξιος του είπαν (πότε γδύθηκε πότε το «έκανε» πότε ντύθηκε….) 
Του Παμπου του πηρέ σχεδόν είκοσι λεπτά . Άξιος, άξιος του είπαμε
Ήρθε η σειρά του Κλύτου , μπήκε μέσα , ντροπαλός και πρωτάρης  περίμενε την επαγγελματική καθοδήγηση της κυρίας . Αφού γδύθηκε του σέρβιρε κατευθείαν το «κυρίως πιάτο»
περνούσε η ώρα και βλέποντας το ανέκφραστο πρόσωπο της δεν μπορούσε να ολοκληρώσει.
Ξαφνικά του λέει «τελείωνε, είν μια η ώρα , θα πάω να φάω»
Βγήκε άπραγος , λαβωμένο το ηθικό, είχε όμως μια καλή δικαιολογία να λέει  στο μπόουλινγκ που ακλούθησε.
 « Δε φταίω εγώ που αντί σε ιερόδουλη με πήρατε σε κοιλιόδουλη»

Έδωσε και μια υπόσχεση στον εαυτό του να μην ξανά πατήσει το πόδι του σε τέτοιοι μέρος

Χαμογελώ .
Κλείνω τον υπολογιστή, βαριέμαι να γράψω κάτι άλλο, πάω για ύπνο,

Ανάδοξεν μου

Ανάδοξεν μου άξιππα

μάντα καταησιεύκω;

τα χρονια πάσιν φεύκουσιν

εγώ ίντα γυρεύκω;

Έπιαα κουβένταν την οσσιάν

που στεκεν στο πλευρόν μου

εφάνην ήτουν νουσιμη

‘εθελεν το καλόν μου

Ανάδοξεν μου τζαι άρκεψα

είπα να ξισκαρτάρω

βάωσα τηλεορασην

προσέχω τι ποστάρω

Το ράδιο να τραουδά

για να με συντροφεύκει

τη φαντασία να ξυπνά

τζιαι να την ταξιδεύκει

βιβλία τζιαι τετράδια

θωρώ τα τζιαι βαρκούμαι

πας την πιλάνζαν γέρνουσιν

γι αυτόν εν τα απαρνιούμαι

Ανάδοξεν μου άξιππα

είπα να ξισκαρτάρω

Αν είχα λλίην δύναμην

κοσμον να κουμαντάρω

Θα πιανα τους σκατόψυχους

Για να τους αγκαλιάσω

να τους ισφίξω δυνατά

μέσα τους να περάσω

Όι πως ειμαι γω καλός

μα θκιο κουτσιά χωρίζω

τζιαι το καλόν που το κακόν

Χαρκούμαι ξεχωρίζω

19/4/22

Κ.Π

Προαναγγελθείσα άνοιξη

Το Μάρτιο οι ποιητές τρέφουν τη ματαιοδοξία
και ποτίζουν την υστεροφημία τους
με εκδηλώσεις και απαγγελίες
ο χρόνος ανελέητο  ικρίωμα  που δεν ξεγελιέται εύκολα        
τα εύσημα καταλήγουν στην μυγδαλιά
που προανήγγειλε και φέτος  την άνοιξης

1/3/2022 Κ. Πατινιος

Οι(Ι)δανε(ι)κοί  Άντρες

Σχεδόν ξεχάσαμε και το blog , σχεδόν ξεχάσαμε να γράφουμε, να επικοινωνούμε.
αραιά και που όταν έχω κάτι να πω το αφήνω εδώ.
Έχω μια ιδέα για μια συλλογή με διηγήματα για ιδανικούς άντρες η και δανικούς άντρες.
(Οι(Ι)δανε(ι)κοί  Άντρες) . Ιστορίες που είναι βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα.
Άντρες που κατά τα φαινόμενα είναι ιδανικοί σύζυγοι, σύντροφοι , οικογενειάρχες είναι ταυτόχρονα για λίγο η πολύ και δανεικοί.
Πιο κάτω είναι μια μικρή τέτοια ιστορία από τις 7-8 που έχω έτοιμες .

 Η Simran

  
Είναι μερικές ιστορίες τεράστιες σε έκταση ,σημασία, πόνο, συναισθήματα και όμως χωράνε  σε μερικές γραμμές, τηλεγραφικά.  

Ιστορίες που ξυπνάνε μια νύχτα που το φεγγάρι δεν βγήκε και «η βρόχα  έπεφτε στρέιτ θρου» που έλεγε και ο Ζαμπετας

Η Simran που η ετοιμολογία του ονόματος της είναι  δώρο από τον Θεό
καταγόταν από την Ινδία .
Γόνος εύπορης οικογένειας σπούδασε στην Αγγλία προγραμματιστής Ηλεκτρονικών υπολογιστών . Στο πανεπιστήμιο του Νταραμ γνώρισε τον Παναγιώτη.

Σπουδές, σχέση, γάμος και παραμονή στη Μεγάλη Βρετάνια για δουλεία, άφθονο χρήμα προοπτικές και μεγάλα όνειρα με γερά  θεμέλια.

Καλοκαίρι του 2020 εν καιρό πανδημίας ξεμένουν στη Κύπρο, διαδικτυακή δουλειά, άφθονο χρόνο να τον περνάνε μαζί. Ο Παναγιώτης σύστηνε με περηφάνια στους παλιούς φίλους την υπεροχή σύζυγο.

Το Σάββατο θα  πήγαιναν θάλασσα , ο Παναγιώτης υπαναχωρεί τελευταία στιγμή, λόγο φόρτου εργασίας. «δεν πειράζει του λέει θα πάω μόνη μου για ένα μπάνιο»

Σαββάτο  απόγευμα ο Παναγιώτης να την ψάχνει στο τηλέφωνο και αυτή να μην απαντά.
Σαββάτο αργά το απόγευμα καθώς οδηγεί προς το Λάρνακα  ακούει στο ραδιόφωνο  ειδήσεις.
«Αγνώστου ταυτότητας γυναίκα, ασιατικής καταγωγής, πιθανόν  οικιακή βοηθός βρέθηκε νεκρή στη θαλάσσια περιοχή του Μακένζη κτυπημένη από ταχύπλοο σκάφος»


Ο Παναγιώτη, ιδανικός άντρας; Για εκείνην ναι.
Ο Παναγιώτη, Δανεικός άντρας; Ναι για λίγο, το μεσημέρι του Σαββάτου που η Simran έπαιρνε το τελευταίο της μπάνιο στη θάλασσα αυτός κολυμπούσε στο βυθό της παλιάς του αγάπης με την υπόσχεση ότι θα ήταν η τελευταία του φορά.

7/2/22
Κωστας Πατίνιος

Στάση Λεωφορείου

Στέκομαι στη στάση του λεωφορείου, τυχαία στάση.Δεν είμαι σίγουρος πού θα με βγάλει , έχει πολλά χρόνια να χρησιμοποιήσω μέσα μαζικής μεταφοράς.Ακουμπώ με την πλάτη στον τοίχο και περιμένω.Το λεωφορείο αργεί, τα μάτια μου τα κερδίζει η φιγούρα ενός φευγα-μεσήλικα άντρα στην αυλή του απέναντι σπιτιού. Κρατάει ένα μικρό (για βάψιμο) πινέλο, από αυτά (τα μεγάλα της ζωγραφικής) που κρατούν οι εικαστικοί , πηγαίνει πάνω κάτω και βάφει τον φράχτη.Το σπίτι μοιάζει παλαιοκαίνουργιο. Το αρχιτεκτονικό του κτίσμα προδίδει το παλαιό, η επιμελημένη συντήρηση το καινούργιο.Ο φευγα-μεσήλικας άντρας με το πινέλο και την μπογιά συνεχίζει, αφήνει δυο τρεις πινελιές, κάνει δυο τρία βήματα πίσω, παρατηρεί και επανέρχεται.Όλο αυτό το τελετουργικό, όπου υπάρχει υποψία λεκέ.Το λεωφορείο αργεί, έχω να πάρω λεωφορείο στη Λευκωσία πάνω από 30 χρόνια. Με πρόδωσε το αυτοκίνητο, το φόρτωσε η οδική βοήθεια, έφυγαν για το γκαράζ και εγώ έπρεπε να πάω σπίτι.Σταματάει το λεωφορείο μπροστά μου αλλά δεν επιβιβάζομαι, προτιμώ να παρατηρώ τον κύριο με το πινέλο. Ξαφνικά αλλάζω ταχύτητα, κατεβάζω στροφές, βλέπω καινούργια πράγματα, σκέφτομαι, το μυαλό πηγαίνει μπρος πίσω και φέρνει στην επιφάνεια ξεχασμένες εικόνες .Σαν να περιμένω στη στάση το μαθητικό λεωφορείο, στην καθημερινή διαδρομή από τον Άγιο Δομέτιο στο Λύκειο Κύκκου β.Τρομάζω να δω όσα σχεδόν ξέχασα, τρομάζω να δω όσα ξέχασα να ζω και ο κύριος με το πινέλο στο απέναντι σπίτι είναι σαν να γράφει για μένα στους τοίχους του σπιτιού του. Ούτε πως έξω από το σπίτι του πάνε και έρχονται αυτοκίνητα, ούτε πως υπάρχει στάση λεωφορείου, ούτε καν να ενοχληθεί από τον θόρυβο.Προσηλωμένος στο «έργο» του, τον βλέπω, τον παρατηρώ , αφήνω τολεωφορείο να φύγει για να τον μελετήσω και αυτός ο άγνωστος με τιμωρεί, με το πινέλο και την κίτρινη μπογιά που κρατάει.Ο τοίχος του σπιτιού του μεταμορφώνεται σε πανί θεάτρου σκιών, το πινέλο η λαβή της φιγούρας από όπου ξεπετάγεται ο Μπέης και αρχίζει να δίνει παραγγελίες στον Χατζηαβάτη.Ο φευγα-μεσήλικας άντρα έχει τώρα ένα ύφος ικανοποίησης.Με πιάνει ταχυπαλμία. Έρχεται το επόμενο λεωφορείο, μπαίνω γρήγορα μέσα, σαν κυνηγημένος, βγάζω να πληρώσω το εισιτήριο. Ένα και πενήντα και εγώ κρατάω κέρμα ένα ευρώ και ένα χαρτονόμισμα πενήντα ευρώ.Ο οδηγός μού λέει να κατέβω γιατί δεν έχει να μου χαλάσει το χαρτονόμισμα.Όχι εδώ, όχι, εγώ δεν κατεβαίνω, βγάζω να πληρώσω με βίζα αλλά δεν δέχεται.Ένα νεαρός επιβάτης παρεμβαίνει, μου δίνει ενα κέρμα των πενήντα σεντ και συμπλήρωνω με το κέρμα του ευρώ που κρατάω.Ο νεαρός, ένα ξανθό νέο παιδί πρόσφυγας από τη Συρία. Μπογιατζής στο επάγγελμα, να ναι καλά το παιδί, «χρωστάω κέρασμα», του λέω, «τίποτα δεν χρωστάς, μου κέρασε η πατρίδα σου τη δεύτερη ευκαιρια για μια καλή ζωή και αυτό είναι με το παραπάνω κέρασμα».Αναρωτιέμαι αν με κοροϊδεύει, δεν αντιμετωπίζει ρατσισμό ως ξένος, ως πολιτικός πρόσφυγας; Δεν αντιστέκομαι και ρωτώ (με φόβο, είναι και μπογιατζής στο επάγγελμα και αυτοματοποιημένα ο νους έκανε τη σύνδεση με το βάψιμο στο σπίτι απέναντι από τη στάση του Λεωφορείου) για να με αποστομώσει με την απάντησή του «ναι, αντιμετωπίζω, αλλα καταλαβαίνω ότι από τη μια αυτό προέρχεται από μια μικρή μερίδα ανθρώπων και από την άλλη είσαστε μια μικρή χώρα και οι πρόσφυγες που έρχονται είναι πολλοί».Παίρνει το μάτι μου ότι η πορεία του λεωφορείου κατευθύνεται αντίθετα από το σπίτι μου, διακόπτω την κουβέντα με τον Συριο πρόσφυγα και πηγαίνω προς τον οδηγό να ρωτήσω. » Έχεις παρει λάθος Λεωφορείο. Θα σε κατεβάσω στην επόμενη στάση και από εκεί να πάρεις το 140, αφού χαλάσεις το χαρτονόμισμα», μου τονίζει.Θα κατέβω και έχω τόσα να πω με τον νεαρό Σύριο πρόσφυγα, πρόλαβα να ρωτήσω σε τι ηλικία ήρθε ήταν όταν ήρθε στην Κύπρο και πώς. Ήταν 21, μου ειπε και προτίμησε όλη οι οικογένεια να φύγει με μια βάρκα πάρα να πολεμήσει. Σπούδαζε πολιτικές επιστήμες πριν γίνει μπογιατζής.

Κ.Π 8/11?21

Μικροδιήγημα. (Τα πόδια της δρομέας)


Ο καιρός καλοκαιρινός, απογευματάκι .
Το γεροντάκι καθόταν στο πλακόστρωτο έξω από το καφενείο, κάτω από τον πλάτανο.
Με δυσκολία στηριζόμενος στο μπαστούνι του έκανε την κίνηση να σηκωθεί να πάρει τον δρόμο για το σπίτι. Εκείνη ακριβώς την ώρα συνέπεσε να περνά τρέχοντας μια νεαρή δρομέας.
Τα πόδια της εκτεθειμένα στον απογευματινό ήλιο, ο μακρύς της λαιμός, η πλάτη της, τα μαλλιά τις, το χαμόγελό της, όλα εκτεθειμένα στον ήλιο, στα μάτια, στη φαντασία.
Ο καημός του γέρου, ο θαυμασμός του, η λαχτάρα του…Τα νιάτα που έρχονται, τα νιάτα που φεύγουν…
Μαζεμένη η σοφία καθήμενη στη σκιά του πλάτανου.
«Αχ, κορίτσι μου, και να μου έδινες λίγο τα πόδια σου», ακούστηκε να λέει το γεροντάκι.Και πάρε το όπως θες.
«Αχ, κορίτσι μου, και να μου έδινες λίγο τα πόδια σου»

Το χαμόγελο του κοριτσιού έμεινε για πάντα εκει στη πλατεία του χωριού, δίπλα στη βρύση με το κρυστάλλινο νερό που κοντοστεκοντας πήρε μια χούφτα για να δροσιστεί.

K.Π 25/8/21

Χρωστώ μια ιστορία για το εξώφυλλο…

Όταν δημοσιοποίησα το εξώφυλλο της καινούριας μου ποιητικής συλλογής αναγγέλλοντας την άφιξη της, είπα ότι κρύβει μια ιστορία πίσω του. Η ιστορία έχει ως εξής. Το εξώφυλλο στο πρώτο μου βιβλίο πριν από δέκα χρόνια το ειχε αναλάβει ο φίλος φωτογράφος (μεταξύ άλλον πολλών ταλέντων του) Michalis Theocharides , ο οποίος πρότεινε μερικές φωτογραφίες του ανάμεσα τους και μια που απεικόνιζε ένα κοριτσάκι να βαδίζει ασταθώς στα βότσαλα σε παραλία στα Κύθηρα. Ενθουσιάστηκα με τη φωτογραφία και προχωρήσαμε. Όταν τον ρώτησα αν γνώριζε το κοριτσάκι μου είπε ότι είναι η κόρη του η Myrtò Theocharidou σε παλαιότερο οικογενειακό ταξίδι τους.Στην παρουσίαση τότε του βιβλίου η Μυρτώ θα ήταν 16-17 χρόνων και της είπα ότι σε ένα μελλοντικό μου βιβλίο από «μοντέλο» στο εξώφυλλο θα πρέπει να γίνει δημιουργός και συμφώνησε. Τα χρόνια πέρασαν , το μήλο έπεσε κάτω από τη μηλιά και η Μυρτώ ακολουθησαι καλές τέχνες ενώ η τύχη (η ή ατυχία 🙂 της ) το έφερε να είμαστε γείτονες οπόταν ψάχνοντας με τον εκδότη κάτι για το εξώφυλλο του νέου βιβλίου αποτάθηκα στη Μυρτώ θυμίζοντας της την υπόσχεση μου. Η Μυρτώ αφού διάβασε τα ποιήματα πρότεινε μερικές φωτογραφίες της από τις οποίες επιλέξαμε τη συγκεκριμένη που κοσμεί το εξώφυλλο.Η φωτογραφία είναι από τη Βενετία στα πλαίσια ομαδικής έκθεσης γλυπτικής των φοιτητών.Μυρτω μου σε ευχαριστω πολυ.

Το βιβλίo βρίσκετε στα πιο κάτω βιβλιoπωλεία:
• Βιβλιοπωλεία Πάργα (παγκύπρια)
• Σολώνειο Κέντρο Βιβλίου
• Βιβλιοπωλείο “Περιδιάβαση”
• Academic & General Bookshop
• Βιβλιοπωλείο MAM
• Moufflon Bookshop
• Βιβλιοπωλείο της Αρμίδας (on line)

οσα ξεφυγαν της σιωπης

Με επίγνωση της ανεπάρκειας μου σε πολλά θέματα μα και τη σιγουριά ότι την ώρα που γράφω (και τρεχω) γίνομαι κάτι καλύτερο από αυτό που είμαι, σας παρουσιάζω την νέα μου ποιητική συλλογή.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Armida Books σε λίγες μέρες.
Φιλολογική επιμέλεια Maria Mina
Το εξώφυλλο είναι της Myrtò Theocharidou
(για το εξώφυλλο θα επανέλθω γιατί έχει μια όμορφη ιστορία πίσω του)

Πολλές ευχαριστίες Χάρη, Μαρία ,Μυρτώ.

« Older entries

Αρέσει σε %d bloggers: