Φθινοπωρινoς μαραθώνιος

Έχω διάθεση (για πολλοστή φορά) να αποτυπώσω της σκέψεις μου για το τρέξιμο
θα το κάνω και ας κινδυνεύω να χαρακτηριστώ γραφικός.
Αφορμή για να γράψω μου έδωσε η χθεσινή μου προπόνηση είκοσι χιλιόμετρων , και δεν είναι το ότι έκανα κάτι σπουδαίο αλλά ήταν μια από εκείνες της μέρες που όταν τρέχω αισθάνομαι ότι δεν πατώ στη γη, ήταν από εκείνες της μέρες που ενώ τρέχω είναι σαν να ταράσσω δυο τεράστιες πέτρες ενός μήλου και να κάνω σκόνη ότι με σκοτώνει και η χαρά και η αισιοδοξία πλημυρίζουν τη ψυχή μου.
Βρίσκομαι για άλλη μια φορά (λίγο πάνω λίγο κάτω κοντά τριάντα) στη διαδικασία να προετοιμάσω το σώμα μου και το πνεύμα μου για άλλο ένα μαραθώνιο καθώς θέλω (ίσως εγωιστικά σκεφτόμενος) να επιτύχω άλλη μια νίκη έπη των σαράντα δυο χιλιόμετρων και εκατόν ενενήντα πέντε μέτρων του μαραθωνίου.
Αυτή η διαδικασία είναι σαν μια προσευχή , διαρκή περίπου τρεις με τέσσερεις μήνες οπού σταδιακά «φορτώνουμε» χιλιόμετρα φτάνοντας τα εκατό με εκατό είκοσι τη εβδομάδα και σε αυτήν περιλαμβάνει ένα μεγάλο κομμάτι κάθε εβδομάδα από είκοσι πέντε μέχρι τριάντα δυο χιλιόμετρα. Είναι αυτοί οι τρεις με τέσσερεις μήνες που δεν σε νεάζει αν δεν βγεις έξω για ένα καφέ , δεν σε νεάζει που θα είσαι μετρημένος στο φαγητό στον στο ποτό και σε ότι κάνεις. Η χαρά και το κέρδος από την υπέρβαση είναι τόσο μεγάλη που αυτά είναι λεπτομέρειες. Είναι αυτοί οι τρεις με τέσσερεις μήνες που είσαι στόχοπροσηλωμένος στο μεγαλείο του Μαραθωνίου.
Ευτυχώς όλο ένα και περισσότερος κόσμος ανακαλύπτει τα οφέλη που αποκομίζει από το τρέξιμο και το βάζει στην καθημερινότητα του και αυτό είναι πολύ ενθαρρυντικό.
Μεγαλώνει η δρομική κοινότητα, σήμερα με χαρά ένας φίλος μου είπε ότι προετοιμάζετε για τον δεύτερο του μαραθώνιο. Μου το έλεγε και έλαμπε το πρόσωπο του, κρίμα που δεν μπορώ να σας μεταφέρω την εικόνα του, θα έκανε πολλούς να ξεκινούσαν να τρέχουν. Τη περασμένη Κυριακή ένας άλλος φίλος τερμάτισε για πρώτη φορά σε μαραθώνιο. Δεν έχει σημασία ο χρόνος σημασία έχει ότι πέρασε τη γραμμή του τερματισμού κάνοντας την υπέρβαση του.
Άνθρωποι κάθε ηλικίας, οικογενειάρχες άνθρωποι που πριν μερικά χρόνια είχαν κοιλίτσα και κάπνιζαν άνθρωποι που ξυπνάμε από τις πέντε το πρωί (και το κάνουν με χαμόγελο) για να προλάβουν να τρέξουν και μετά να πάνε δουλειά άνθρωποι που αποφασίζουν να κάνουν στροφή και να μπουν σε αυτό το πολύ όμορφο μαραθώνιο ταξίδι, να μπουν στη θετική πλευρά της ζωής.
Βέβαια υπάρχουν και οι απόλυες. Πριν λίγες μέρες ένας άλλος φίλος αποφάσισε να σταματήσει να τρέχει γιατί δεν έχει χρόνο να προπονείτε όσο θα ήθελε. Σεβαστή η απόφαση του αλλά με βρίσκει να διαφωνώ γιατί σημαίνει ότι δεν ανακάλυψε την ουσία του τρεξίματος ότι δηλαδή ο αντίπαλος του κάθε δρομέα είναι ο εαυτός του και κανένας άλλος. Δεν μπορείς φιλέ να συνεχίσεις τις θυσίες που έκανες για να κρατηθείς σε ψηλά επίπεδα απόδοσης, τότε χάρου το αργό καθημερινό τρέξιμο μερικών μόνο χιλιομέτρων το οποίο είναι αρκετό να σου χαρίσει υγεία, ευεξία, ζωντάνια αλλά μην τα παρατάς ρε φίλε !!!
Δεν θα αναλύσω (ούτε και έχω την επιστημονική κατάρτιση) κοινωνιολογικά αυτή την ανάγκη του κόσμου για το τρέξιμο ούτε θα συνεχίσω να απλώνω τη σκέψη μου στο χαρτί για πολύ ακόμα. Μου φτάνει που νιώθω τόσο όμορφα όταν τρέχω μου φτάνει που βλέπω να συμμερίζονται και άλλοι της απόψεις μου για το τρέξιμο, μου φτάνει που κάθε που έχει αγώνα μαζευόμαστε εκατοντάδες άνθρωποι στον ίδιο χώρο και συσσωρεύετε τόση πολλή θετική ενέργεια και χαμόγελα που μας κάνει να γινόμαστε και πάλη παιδιά. Θα κλίσω ευχόμενος στους φίλους δρομείς καλή προετοιμασία στους φθινοπωρινούς μαραθωνίους και σε αυτούς που δεν τρέχουν ελπίζω να τους κέντρισαν αυτά που διάβασαν το ενδιαφέρον για να τολμήσουν το πρώτο βήμα γιατί και ο επόμενος τερματισμός σε μαραθώνιο δρόμο ξεκινά με το πρώτο βήμα.

Κ.Π
τρεξιμο

Advertisements

Ο Πρώτος Κύπριος Σπαρταθλητης (Μάκης Ονισηφορου)

makisΈτρεχα σήμερα το πρωί και σκεφτόμουν τον αγώνα του Σπαρταθλου που έγινε για 35η φορά φέτος τη περασμένη εβδομάδα (29/30 Σεπτέμβριου) .

Το 1984 ιδρύθηκε ο Διεθνής Σύνδεσμος «ΣΠΑΡΤΑΘΛΟΝ», ο οποίος από τότε μέχρι σήμερα διοργανώνει ανελλιπώς τον αγώνα κάθε Σεπτέμβρη. Η επιλογή του μήνα αυτού έγινε, διότι τότε τοποθετεί χρονικά ο Ηρόδοτος την αποστολή του Φειδιππίδη στην Σπάρτη.

Το ΣΠΑΡΤΑΘΛΟΝ είναι ένας ιστορικός υπερμαραθώνιος 246 χιλιομέτρων, ένας από πλέον δύσκολους αγώνες παγκοσμίως και παράλληλα πολύ μεγάλου ενδιαφέροντος λόγω του ιστορικού του υπόβαθρου. Το Σπάρταθλο αναβιώνει τα βήματα του Φειδιππίδη, ενός αρχαίου Αθηναίου δρομέα μεγάλων αποστάσεων, ο οποίος το 490 π.Χ., πριν από τη μάχη του Μαραθώνα, εστάλη στη Σπάρτη να ζητήσει βοήθεια στον πόλεμο που διεξήγαγαν οι Έλληνες με τους Πέρσες.

Φέτος κατάφερε να τερματίσει αυτό τον άθλο άλλος ένας Κύπριος δρομέας ο Έκτορας Αγαθοκλεους ενώ πέρσι τερμάτισαν οι Παύλος Μαυρογιαννης και Βασίλης Περικλεούς .

Ενώ έτρεχα λοιπόν βλέπω στο πάρκο να περπατά παρέα με τα σκυλιά του τον πρώτο Κύπριο που κατάφερε να τερματίσει το Σπαρταθλο αρκετά χρόνια πριν το 2001. γνώριμος μου ο Μάκης σταματώ και τον χαιρετώ και του λέω ότι θέλω να βρεθούμε να μιλήσουμε λίγο για την εμπειρία του και να ανεβάσω στο μπλοκ μου ένα μικρό κείμενο για αυτή του την εμπειρία. Δέχτηκε και δυο ώρες αργότερα βρεθήκαμε στο καφέ του ιδίου πάρκου.

Ο Μάκης Ονισηφορου είναι 63 χρόνων σήμερα και είναι συνταξιούχος. Έτρεξε για πρώτη φορά το Σπαρταθλο σε ηλικία 46 χρόνων και το επανάλαβε για τέσσερα Συνεχή  χρόνια. Τα τελευταία 5 χρόνια σταμάτησε να τρέχει μετά από ένα δυστύχημα με τη μοτοσυκλέτα και τον σοβαρό τραυματισμό στο αριστερό κάτω άκρο του. Περπατά όμως καθημερινά παρέα με τα δυο σκυλιά του. Έχει ατομικό ρεκόρ στο Μαραθώνιο 2ωρες και 57 λεπτά

  • Μάκης . Την ιδέα μου την έβαλε ο Αντώνης Σάββα ο οποίος ήταν ο πρώτος Κύπριος που επιχείρησε να τρέξει το Σπαρταθλο( πριν από το 2000) αλλά δυστυχώς δεν κατάφερε να το τερματίσει έτσι το 2000 βρέθηκα στην εκκίνηση του Σπαρταθλου και έτρεξα μέχρι τα 170 χιλιόμετρα όπου και με σταμάτησαν γιατί έχασα τον δρόμο και δεν προλάμβανα  το όριο του επόμενου σταθμού.
    Αυτό με πείσμωσε και την επομένη χρονιά το 2001 τερμάτισα το Σπαρταθλο με χρόνο 35 ώρες και 15 λεπτά . Το 2002 και πάλη για δεύτερη συνεχομένη χρονιά τερμάτισα σε χρόνο 33 ώρες. Η επομένη χρονιά τέταρτη στη σειρά εγκατέλειψα την προσπάθεια στα 130 χιλιόμετρα.
  • Κώστας. Τη περιλάμβανε η προπόνηση για ένα τόσο απαιτητικό αγώνα
  • Μάκης . Η βασική προπόνηση στα πλαίσια της προετοιμασίας ήταν το λονγ ραν της Κυριακής το οποίο καμωνόταν από τα 20 έως τα 70 χιλιόμετρα και μια διάλλειματηκη στα μέσα της εβδομάδας και συνολικό εβδομαδιαίο όγκο να φτάνω τα 150 χιλιόμετρα.  Κάθε χρόνο πριν φτάσω να τρέξω Σπαρταθλο τον Σεπτέμβριο  έκανα ένα αρκετούς άλλους μικρότερους αγώνες περιλαμβανόμενου ένα μαραθώνιο τον Φεβρουάριο και τον Ευχιδειο άθλο (107 χιλιόμετρα) τέλος Απριλίου αρχές Μαΐου
  • Κώστας. Τη θα συμβούλευες τους δρομείς που θα ήθελαν να δοκιμάσουν να τρέξουν τόσο μεγάλη απόσταση.
  • Μάκης. Εκτός από την προπόνηση στην οποία πρέπει να είναι συνεπής θα τους συμβούλευα να μην φοβηθούν την απόσταση και να εξασκούνται και πνευματικά, δηλαδή να κάνουν με το μυαλό τους την απόσταση , εγώ το πρώτο πράγμα που έκανα όταν είπα θα τρέξω Σπαρταθλο ήταν να μετρήσω μέχρι το 246 (όσα και τα χιλιόμετρα του αγώνα)

 

Αυτά τα λίγα για να γνωρίσουμε τον πρώτο Κύπριο που κατάφερε να ολοκλήρωση επιτυχώς το Σπαρταθλο τότε που το δρομικό κίνημα δεν ήταν καθόλου ανεπτυγμένο εδώ στην μικρή μας πατρίδα, τότε που σχεδόν ο κόσμος κορόιδευε αυτούς που τρέχανε.

makis2.jpg

makis3.jpg

makis4.jpg

Η θανατηφόρα ανθρώπινη τοξικότητα

Κορίτσι το χαμόγελο σου ε…
Το χαμόγελο σου μην ξεχνάς
Δεν κάνει να κυκλοφορείς γυμνή στους δρόμους.

τοξικοι ανθρώποι

Τεκμήριο ανασφάλειας

Ήταν ένα ποίημα άνευ ιδιαίτερης σημασίας
ρηχό ποίημα
δεν ειχε πάρει like από βαρυσήμαντους ποιητές,
διανοουμένους, αναρχικούς , πολιτικούς η έστω από
από κάποιο ρασοφόρο.
Ήταν ένα ποίημα άνευ ιδιαίτερης σημασίας
ρηχό ποίημα
γραμμένο από αυτόκλητο ποιητή χωρίς διαπιστευτήρια
Ήταν ένα ποίημα τεκμήριο ανασφάλειαςFaceBook Like Button by GlockStore

Χιλιόμετρα

monopati-protaras
Ότι έχω και δεν έχω μετρουνται σε χιλιόμετρα.
Χιλιόμετρα χαράς, λύπης,αγάπης,αισιοδοξίας
Ότι έχω και δεν έχω…
Χιλιόμετρα δρόμου στα πόδια που το μυαλό φιλτράρουν
Που την ψυχή γαληνευουν.
Κ.Π

Γνωρίζοντας ένα καινούριο κόσμο

Λονδινο
Δεν είμαι από αυτούς που ταξιδεύουν τόσο  πολύ,  ούτε και έχω δουλέψει ή σπουδάσει στο εξωτερικό. Τα ταξίδια  μου, ολιγοήμερα και όχι πολύ μακρινά.

Τώρα στα σαράντα πέντε μου η συγκυρία το έφερε να ταξιδέψω μέχρι την Αγγλία. Δεν είχα σκοπό να γράψω κάτι για αυτό το ταξίδι .Ένα σημειωματάριο όμως στην oxford street  από αυτά που πωλάνε μαζί με στύλο σε τουριστικά μαγαζιά μου έκλεισε το μάτι. Έχοντας στο σκληρό εξώφυλλο του φωτογραφία  το γνωστό διώροφο κόκκινο λεωφορείο, τον κόκκινο τηλεφωνικό θάλαμο,  το ρολόι του Μπινγκ Μπεν και μια από της γέφυρες του Τάμεση με έκανε να το αγοράσω και να αρχίσω να γράφω τις σκέψεις μου από αυτό το ταξίδι.

Δεν έχω δει ποτέ στη ζωή μου τόσο πολύ κόσμο. Αμέτρητοι άνθρωποι  να μοιάζουν  με μυρμήγκια που κινούνται ασταμάτητα σε γραμμές που πάνε, έρχονται και τέμνονται. Καταρρακτώδης βροχή από κόσμο κάθε εθνικότητας, χρώματος,  γλώσσας  και οικονομικής επιφάνειας η αφάνειας.

Ξέρω δεν σας λέω τίποτα καινούριο ή σπουδαίο, ξέρω ότι λέω το αυτονόητο για έναν που επισκέφτηκε για λίγες μέρες το Λονδίνο. Τα λέω γιατί η έκπληξη μου ήταν τόσο πολύ μεγάλη που ξαφνικά αισθάνθηκα  μικρός και τιποτένιος. Έκανα μάλιστα  τη σκέψη «καημένε και αφελής Κύπριε συμπατριώτη που νομίζεις πως είμαστε το κέντρο της γης»! Παίρνω σημειώσεις  ωσάν να είμαι μαθητής δημοτικού και έχω να γράψω έκθεση για την εκδρομή που μας πήρε η δασκάλα μας.

Στη Leicester square και  Trafalgar square  οι Street performance και μουσικοί του δρόμου τράβηξαν την προσοχή μου. Αξίζουν την προσοχή και το φιλοδώρημα κάθε επισκέπτη .

Τεράστια μαγαζιά με τις πιο γνωστές μάρκες της αγοράς, από υψηλή ραπτική μέχρι φτηνά κινέζικα, καταστήματα γνωστών σοκολάτων  και ο κόσμος να τις αγοράζει με το κιλό (το βρήκα πολύ ηλίθιο αυτό το θέαμα).

Στο δρόμο μου έτυχε να δω αρκετά συνέργια που επιδιόρθωναν δρόμους η έκαναν άλλες εξωτερικές εργασίες και θαύμασα τον επαγγελματισμό και τη μεθοδολογία με την οποία δούλευαν. Προειδοποιητικές  πινακίδες φωσφριζέ γιλέκο και κράνος εργασίας, επιμελημένη περίφραξη του εργοταξίου, χειρουργικές κινήσεις και σκούπισμα του δρόμου. Εργοτάξιο πεντακάθαρο.

Δεν ξέρω αν υπάρχει αντικειμενική μέτρηση  της  ποιότητα ζωής των ανθρώπων. Άποψη μου είναι, αν ένας άνθρωπος δεν έχει ελεύθερο χρόνο να διαθέσει για τον εαυτό του, για να διαβάσει, να κάνει ένα σπορ να βγει να περπατήσει σε ένα πάρκο τότε όσα λεφτά και αν έχει είναι πολύ φτωχός. Και στο Λονδίνο όλη αυτή η φρενίτιδα με βάζει σε υποψίες για την ποιότητα ζωής του μέσου Λονδρέζου η ξένου που εργάζεται στο Λονδίνο.

Βραδύ στο Λονδίνο… βόλτα στο tower of London, το επιβλητικό κάστρο του 11ου αιώνα  στις όχθες του ποταμού Τάμεση που έρχεται  σε αντίθεση με το κτήριο 95 ορόφων  στην απέναντι όχθη   του 21ου αιώνα  που φέρει το όνομα the shard (θραύσματα)  και μια γέφυρα να ενώνει τους αιώνες που στο πέρασμα τους όλα αλλάζουν και όλα το ίδιο μένουν.

Συνεχίζω να γραφώ αυτά που κάνουν τους εσώτερους αισθητήρες μου  να κουνηθούν και να με κάνουν να σκεφτώ ή αισθανθώ κάτι.

Έχω τη τάση (φυσιολογικά νομίζω)  να συγκρίνω αυτά που βλέπω με αυτά που έχω δει στην έως τώρα ζωή μου , συγκρίνω τη πόλη που ζω με την πόλη που επισκέπτομαι. Ενστικτωδώς σταματά το βλέμμα μου σε μελαγχολικά πρόσωπα ή μήπως όλο το Λονδίνο με προκαλεί να βλέπω τους ανθρώπους του και τα κτίρια του ως μελαγχολικά.  Σίγουρα η έλλειψη ηλιοφάνειας επιδεινώνει  αυτό το συναίσθημα όμως δεν μου φαίνεται να είναι αυτό το πρόβλημα. Είναι και αυτό το κόκκινο-καφέ  τουβλάκι με το όποιο είναι κτισμένα τα σπίτια που  καταντά  πολύ μονότονο και κουραστικό.
Επιβλητικά μεγάλα κτίρια στεγάζουν θεματικά μουσεία όλων των γούστων και τα πλείστα εξ αυτών  έχουν δωρεάν είσοδο.

Αν έχει κάτι για το οποίο ζήλεψα (και ζήλεψα πολύ) είναι τα τεράστια πάρκα του! Οντας δρομέας επιζητώ και αναζητώ σε κάθε ταξίδι μου χώρους για να τρέξω και στο Λονδίνο βρήκα τα καλύτερα μέρη στης ιδανικότερες θερμοκρασίες για αυτή μου τη δραστηριότητα. Μήνας Ιούλιος και ενώ στη Κύπρο το θερμόμετρο ξεπερνά τους 40 βαθμούς κελσίου εγώ τρέχω για 8 μέρες στους 18-20 βαθμούς σε ατελείωτο γρασίδι ή χώμα. Οκτώ μέρες έτρεξα τα πιο απολαυστικά καλοκαιρινά  χιλιόμετρα της ζωής μου στο Hyed park  στο regent’s park  στο Richmond park.

To περίφημο  underground του Λονδίνου δεν μου μίλησε, μπορεί να αποτελεί ένα εύκολο και γρήγορο μέσο διακίνησης αλλά για τα αυτιά και την αισθητική μου ήταν πολύ ενοχλητικό. Αντιθέτως τα ταξίδια με το τρένο απομακρυνόμενος από το κέντρο της πόλης προς Νιούκαστλ για 3 μέρες,  Μπράιτον και Νταραμ για μια μέρα χόρτασαν τα μάτια μου με πράσινο, νερά, λίμνες ποτάμια, δέντρα και λόφους.

Από νωρίς το βράδυ (ιδίως Παρασκευή κι Σάββατο) τι γυρεύει τόσος κόσμος με ένα ποτήρι ή μπουκάλα μπύρα στο χέρι έξω από τις μπυραρίες;
και μέχρι τα μεσάνυκτα σαν τις σταχτοπούτες άντρες και γυναίκες μεθυσμένοι ή σχεδόν μεθυσμένοι πριν κλείσει το μετρό να επιστρέφουν στα σπίτια τους.
Δεν είχα εμπειρία από τη νυκτερινή ζωή τον πλουσίων που τρώνε και πίνουν στα μπαράκια και εστιατόρια σε ψιλά κτήρια στις όχθες του πόταμου ατενίζοντας τον Τάμεση αλλά εικάζω ότι πάνω κάτω το ίδιο ξενέρωτη  όπως όλου του  πλούσιου κόσμου θα είναι η ζωή τους.

Σε ένα από τα τροχαδια που έκανα ξεκινώντας από το σπίτι όπου είχα ενοικίασει ( κοντά στο σταθμό comden town)  είχα νιώσει και λίγο το αίσθημα του φόβου. Σύμφωνα με το χάρτη που κρατούσα θα μπορούσα μέσω του μονοπατιού πλάι στο κανάλι “comdem canal” να φτάσω τρέχοντας στο πάρκο πίσω από τον ζωολογικό κήπο. Σε ένα τμήμα της διαδρομής λίγο απομονωμένο και ενώ ειχε σουρουπώσει για τα καλά συνάντησα πολλές μικρές παρέες να κάθονται στην όχθη, να καταναλώνουν μπύρες  και να καπνίζουν «χόρτο». Ήταν μάλιστα τόσο έντονη η οσμή που σίγουρα αν έκανα τεστ θα ανιχνευόταν η ουσία στον οργανισμό μου.

Αργά το βράδυ της Κυριακής ενώ είχα δει αρκετά από Λονδίνο μου  θύμισε μια φίλη  το «ταξιδεύοντας Αγγλία» του Νικου Καζαντζάκη. Σταματώ να γράφω  και βλέπω στο διαδίκτυο ένα δεκαπεντάλεπτο βίντεο σε κείμενο της Ειρήνης Μαραγκόζη που αναφέρεται στο βιβλίο. Σκεφτομαι ότι αν ζούσε σήμερα ο Καζαντζάκης 78 χρόνια μετά από τη πρώτη του επίσκεψη του ( το 1939)  δεν θα  έγραφε τα ιδία πράγματα ή αν θα πρόσθετε πολλά αλλά κεφάλαια όπως έκανε μετά την πρώτη έκδοση του βιβλίου η όποια τελείωνε με λόγια θαυμασμού για την Αγγλία αλλά μετά τα Δεκεμβριανά  και λίγα χρόνια αργότερα όταν οι Άγγλοι απάντησαν με βία στο αίτημα της Κύπρου για αυτοδιάθεση ο Καζαντζάκης θεώρησε πως έπρεπε να προσθέσει ένα ακόμα κεφάλαιο ανασκευάζοντας τα λόγια θαυμασμού γράφοντας «το βιβλίο τούτο γράφτηκε πριν από τα Δεκεμβριανά και πριν από την Κύπρο. Δεν ξέραμε τότε, τώρα ξέρουμε. Το γαλάζιο πουλί της ελευθερίας δεν κυκλοφορεί εξω από τα σύνορα της Αγγλίας. Έξω από τα σύνορα της Αγγλίας κυκλοφορεί ένα άλλο εγγλέζικο πουλί μαύρο με κόκκινο ράμφος και κόκκινα νύχια ματωμένα».

Όσο περνούσαν οι ημέρες  αυτό το γαλάζιο πούλι της ελευθερίας και το νέο πρότυπο ανθρώπου που ο Καζαντζάκης  θεώρησε ότι το βρήκε στο πρόσωπο  του άγγλου τζέντλεμαν ένιωθα ότι  με ακλουθούσαν σε κάθε βήμα μου χωρίς ωστόσο να μου αποκαλυφθουν. Ίσως γιατί πια δεν είναι το ίδιο πούλι. Ίσως
Αν ζούσε σήμερα ο Καζαντζάκη  να μιλούσε για ένα πουλί εσωστρεφές, για ένα πουλί πληγωμένο και προβληματισμένο από τις τρομοκρατικές επιθέσεις που αντιμετώπιζε το τελευταίο διάστημα αλλά και την απόφαση του βρετανικού λαού μετά  από δημοψήφισμα να αποχωρήσει από την ευρωπαϊκή ένωση.

Από το Λονδίνο με το τρένο στο Μπράιτον , χόρτασε το μάτι πράσινο όσο ανυπομονούσα να φτάσω. Ένας γλάρος στο σταθμό του τρένου με υποδέχτηκε αγγίζοντας το πρόσωπο μου με τα φτερά του στην προσπάθεια του αν αποφύγει ένα ενοχλητικό παιδάκι που το κυνηγούσε. Οι φωνές τον γλάρων που έμοιαζαν με κλάμα μου έκαναν εντύπωση , είναι σαν να θέλουν να πουν κάτι είναι σαν κραυγές αγωνίας. Μια ευθεία δρόμος και φτάνω στη θάλασσα του Μπράιτον. Μια αλλοιώτικη θάλασσα από αυτές που είχα δει μέχρι σήμερα, η θάλασσα της Μάγχης, κομμάτι του ατλαντικού ωκεανού.  Αγριεμένη θάλασσα, δυνατός αγέρας , τα βότσαλα στην όχθη το πέταγμα και το κλάμα των γλάρων όλα συνέθεταν ένα παράξενα όμορφο σκηνικό.

Πίσω στο Λονδίνο για να καταγράψω άλλη μια σκηνή που μου έκανε εντύπωση. Ότι ώρα και να είναι άνθρωποι  να κρατούν στα χέρια τους χάρτινα κουτιά με φαγητό και με πλάστικα πιρούνια  να τρώνε σαν περπατάνε ή να ακουμπάνε  με τη πλάτη σε ένα τοίχο και να κάθονται στα πόδια τους για μερικά λεπτά μέχρι να τελειώσουν το φαγητό και να χαθούν ξανά  μέσα στο πλήθος. Μια ακόμα σκηνή με φαγητό. Ένα απόγευμα σε καφέ συνάντησα ένα κουστουμαρισμένο ευτραφή  ξανθό βρετανό με φακίδες και γαλάζια μάτια και περιμένοντας να πάρω ένα καφέ τον παρατηρούσα να καταβροχθίζει μέσα σε πέντε λεπτά μια κοτόπιτα, ένα τσιπς με ξίδι, να πίνει ένα σμουθι και ένα κέικ φράουλας  και μετά σηκώθηκε πήρε στο αριστερό χέρι τον χαρτοφύλακα του και έφυγε.

Οι ημέρες πέρασαν γρήγορα. Το Λονδίνο μέσα από το αεροπλάνο μοιάζει μια πολύ όπως όλες τις άλλες μια τιποτένια πόλη. Μόνο ο ουρανός και το νερό κρατούν την αρχοντιά τους από ψηλά.

Κλείνω τα μάτια και τα ανοίγω ξανά λίγο πριν προσγειωθούμε στο αεροδρόμιο Λάρνακας.
Είναι ωραίο να έχεις κάπου να επιστρέψεις αλλά είναι και πολύ ωραίο να ταξιδεύεις.
Λονδίνο θα τα πούμε ξανά.

 

Tο ελιξίριο της νεότητας

ελιξιριοΌταν τον πρωτογνώρισα ήταν πενηνταπεντάρης, βετεράνος αθλητής στίβου (με υψηλές επιδόσεις όπως μου τόνισε) στο αγώνισμα τον τετρακοσίων μέτρων με εμπόδια. Έκανε τζόκινγκ στο γρασίδι του γηπέδου η ώρα 5:30 το πρωί· δυο πλάσματα όλα κιόλα μέσα σε ολόκληρο γήπεδο.  Τόσο νωρίς πριν καλά καλά ανατείλει ο ήλιος εύκολο να ανταλλάξουμε καλημέρα και να αρχίσουμε την κουβέντα κάνοντας προθέρμανση.
Από τις πρώτες κουβέντες μας κατάλαβα πως ήταν ένας ιδιαίτερος άνθρωπος.
Εστίασε την συζήτηση στην πεποίθησή του ότι θα καταφέρει να ζήσει αιωνία μέσο ενός φαρμάκου που χαρίζει την αθανασία. «Φροντίζω το σώμα και το πνεύμα μου μέχρι να βρεθεί το φάρμακο της αθανασίας, να ξέρεις ότι είναι κοντά»! Tο ελιξίριο της νεότητας, όπως μου εξήγησε με πολλή πειστικότητα και σοβαρότητα, βρίσκεται σε βότανα τα οποία έχουν τη δυνατότητα να επιβραδύνουν και να αναστρέψουν τη διαδικασίας γήρανσης. Τα επιχειρήματα είχαν και συνέχεια, αφού σύμφωνα με τα λεγόμενα του Ρώσοι ερευνητές βρήκαν μια ενδιάμεση λύση παρασκευάζοντας ένα χάπι, το οποίο χρησιμοποίησαν μυστικά για τον εαυτό τους,  και που παρατείνει τη ζωή ως και στα 130 χρόνια ούτως ώστε να προλάβουν να ολοκληρώσουν τις έρευνές τους για το χάπι τις αθανασίας. Τον είδα ελάχιστες φορές από τότε, πάντα εντός γηπέδου να κάνει τη γυμναστική του, αλλά δεν έτυχε να μιλήσουμε εκτενώς πλην του να ανταλλάξουμε ένα «γεια», «τι κάνεις» κλπ.

Σήμερα θα είναι πάνω από εβδομήντα χρονών και εξακολουθεί να γυμνάζεται. Μάλιστα αν δεν εστιάσεις το βλέμμα σου στο πρόσωπο του και τον δεις εν ώρα γυμναστικής με το κοντό παντελονάκι και ημίγυμνο (όπως συνηθίζει να τρέχει της ζεστές καλοκαιρινές μέρες)  θα έβαζες στοίχημα πως δεν είναι πάνω από σαρανταπεντε.

 

Τις προάλλες  τον «έκοψα» μόνο πάλι στο γήπεδο να κάνει τη γυμναστική του. Είχα όρεξη για συζήτηση! Θυμήθηκα και τα όσα μου είχε πει στο παρελθόν οπόταν είχα περιέργεια να δω πως σκέπτεται σήμερα. Προς μεγάλη μου έκπληξη μου αποκάλυψε ότι συμμετέχει εθελοντικά σε ένα πείραμα όπου μετά τις δοκιμαστικές εργαστηριακές μελέτες εδώ και δέκα χρόνια το «χάπι της αθανασίας» δίνεται σε ανθρώπους.  «Και αυτό το χάπι σε κάνει να φαίνεσαι ή και να νιώθεις νέος;», ρωτάω απορημένος.  «Είσαι σε όλα νέος! Μέχρι και οι γενικές αναλύσεις αίματος είναι σαν εφήβου». Πήγα για μαλλί και θα βγω κουρεμένος ,λέω απο μέσα μου, ή με δουλεύει κανονικά ή δεν τα έχει τετρακόσια, σκέφτηκα αλλά είπα να «χοντρύνω» λίγο το παιχνίδι.
«Και δεν μου λες σεξουαλικά πως τα πας, έχεις στύση στα εβδομήντα πέντε σου;» του λέω. «Σαν έφηβος σου λέω, έκοψα και το βιαγκρα!!! Παίρνω γκομενες μέχρι τριάντα χρόνων, αλλά πούστηδες δεν πηδάω… αι σιχτίρ» μου είπε και έφυγε προς το πάρκινγκ.

 

Θεαγένιος Δρόμος Θάσου

α1Πέρασε κιόλας  μια εβδομάδα από την ολοκλήρωση του πρώτου μου (και ελπίζω όχι και μοναδικού) αγώνα υπεραπόστασης 105 χιλιόμετρων , Μαζεύω τα κομματάκια του πάζλ μου και τα τοποθετώ στη σειρά για να δομήσω και πάλη τον εαυτό μου, ο οποίος αρνείται να προσγειωθεί στην πεζή  πραγματικότητα.  Η ιστορία ξεκίνησε πριν ένα εξάμηνο περίπου που έκαμψα την αντίσταση της δρομικής μου λογικής και αποφάσισα να ψάξω ένα αγώνα υπεραπόστασης. Μέχρι τότε έτρεχα αγώνες  δρόμου από μερικά χιλιόμετρα μέχρι μαραθώνιους  (42 χιλιόμετρο και 196 μέτρα). Αρχικά σκέφτηκα να τρέξω  ένα αγώνα γύρο  στα 60 χιλιόμετρα και έσπευσα να το πω και στο φίλο Βασίλη Περικλεούς που ζει στην περιοχή της Καβάλας  και που είναι καλός και έμπυρος αθλητής σε τέτοιες αποστάσεις ο οποίος μου είπε «άμα είναι να τρέξεις  αγώνα ουλτρα τρέξε τουλάχιστο ένα αγώνα 100 χιλιομέτρων» και μου πρότεινε τον     ΘΕΑΓΕΝΙΟ  ΔΡΟΜΟ  ΘΑΣΟΥ  απόστασης 105 χιλιόμετρα. Λέγοντας μου επίσης  ότι η παρουσία μου  θα ήταν ένα κίνητρο και για τον ίδιο για να τον τρέξει ξανά (τον είχε τερματίσει στην τρίτη θέση  την προηγούμενη χρονιά)
Το σκέφτηκα και το ξανασκέφτηκα και λέω αν δεν το κάνω τώρα δεν θα το κάνω ποτέ, το είπα και στη φίλη Πολα (που και αυτή τρέχει υπεραπόστασης  ) η οποία πρόθημα είπε ότι ενδιαφερόταν να πάει και αυτή.
Ενημέρωσα τον Βασίλη ζητώντας και μερικές προπονητικές συμβουλές  και από το Ιανουάριο αναπροσάρμοσα την προπόνηση με στόχο τον αγώνα που πραγματοποιήθηκε στης 22/4 .
Η προετοιμασία με τα πολλά χιλιόμετρα δεν με άγχωσε, αντίθετα την απολάμβανα κάθε μέρα . Εβδομαδιαίος όγκος προπόνησες από 100 μέχρι 130 χιλιόμετρα  χωρίς ένα ρεπό από την αρχή του χρόνου μέχρι την μέρα του αγώνα. (μεγάλο μέρος της προετοιμασίας το κάναμε μαζί με την Πολα) . Άμα με κρατούσε το δέος και ο λίγο ο φόβος για την απόσταση «ενοχλούσα» τον Βασίλη με μηνύματα και τηλεφωνήματα για να με καθησυχάσει.  Μέχρι τη μέρα του αγώνα έτρεξα άλλους δυο αγώνες στα πλαίσια της προετοιμασίας  τον Φεβρουάριο και Μάρτιο, ημημαραθώνιο και μαραθώνιο αντίστοιχα με χρόνους 1,24 και 3,10 .
Μέρα διεξαγωγής του αγώνα Σαββάτο οπόταν από παρασκευή ξημερώματα ξεκινήσαμε για αεροδρόμιο με προορισμό τη Θεσσαλονίκη και από εκεί στα ΚΤΕΛ για να πάρουμε Λεωφορείο για Ελευθερούπολη (λίγο έξω από Καβάλα) όπου συναντήσαμε τον Βασίλη και τον γαμπρό του Σωκράτη που και αυτός θα επιχειρούσε πρώτη φορά αγώνα πάνω από 100 χιλιόμετρα. Μετά από μια σύντομη στάση στο σπίτι του Βασίλη που γευτήκαμε τις μαγειρικές του ικανότητες  (Αρακά ,πατάτες, καρότο σαλάτα και ψωμί από πετρομηλο) φύγαμε όλοι μαζί για κεραμωτή για να πάρουμε το πλοίο για ένα ολιγόλεπτο ταξίδι μέχρι το απέναντι νησί της Θάσου. Φτάσαμε επιτέλους  γύρο στης 5,30 το απόγευμα στο ξενοδοχείο όπου θα φιλοξενούσε τον αγώνα .
Ήταν όλα τέλεια, το ξενοδοχείο, οι διοργανωτές οι εθελοντές…
Στο ξενοδοχείο συναντηθήκαμε με τον Γιώργο, ακόμα ένα συναθλητή  Κύπριο, παιδικό φίλο του Βασίλη που ζει στην Εύβοια .

Όλα πλέων κινούνταν πολύ γρήγορα, παραλαβή δωματίων ,πέρασμα από τη γραμματεία για επιβεβαίωση και παραλαβή του αριθμού συμμετοχής μας,   φαγητό, ενημέρωση από τους διοργανωτές  για τον αγώνα Γιάννη και Νικό (δυο ωραίοι άνθρωποι  που κάνουν καταπληκτική δουλειά )   και επιτέλους λίγη ξεκούραση.
Η  ημέρα του Αγώνα.
Το πρόγευμα ανήγε στις 5.30  , κατέβηκα στης 6 ,συνάντησα τους φίλους, έφαγε ο κάθε ένας ότι είναι συνηθισμένος να τρώει για πρωινό και επιστρέψαμε στα δωμάτια μας για τις τελευταίες προετοιμασίες πριν την εκκίνηση  η οποία ήταν προγραμματισμένη για η ώρα 7 έξω από την είσοδο του ξενοδοχείου .
Μέχρι να καταλάβω τη πήγαινα να κάνω και να σκουπίσω και μερικά δάκρια που το έσκασαν από την έκρηξη Ηφαίστειου συναισθημάτων που με πλημμύρησαν δόθηκε η εκκίνηση.
Πάτησα το χρονόμετρο μου και ξεκίνησα…
Γύρεψα τον Βασίλη και το Γιώργο , τους είδα αρκετά ποιο μπροστά αλλά δεν επιχείρησα να τους φτάσω, κουβέντιασα (και γνωρίστηκα)  με τον Χρίστο, λέγοντας του ότι  πρώτη φορά επιχαρώ κάτι τέτοιο
μου είπε χαμογελώντας  «θα σου πάρουμε τη παρθενιά σου εδώ στη Θάσο»   μετά από 3-4 χιλιόμετρο έφτασα τον Βασίλη και το Γιώργο και σαν προπάρεις που ήμουν έτρεχα δίπλα τους για να μάθω. Σε ένα σταθμό ο Βασίλης είχε μένει  λίγο πίσω και συνέχισα να τρέχω με τον Γιώργο ανακαλύπτοντας  άλλο ένα ωραίο άνθρωπο μέσα από τη κουβέντα μας.   Τα πρώτα 50 χιλιόμετρο πέρασαν σχετικά εύκολα αλλά  μάλλον γρηγορότερα από όσο θα έπρεπε με αποτέλεσμα να νιώσω τα πρώτα σημάδια κούρασης οποία μετριαζόταν από τη πανέμορφη διαδρομή και το τοπίο που απλωνόταν γύρο μας.
Ο αγώνας αποτελεί την απόλυτη περιμετρική διαδρομή του νησιού σε ασφάλτηνο  δρόμο εκτός ένα κομμάτι χωματόδρομο έντεκα περίπου χιλιομέτρων.

5
Κοντά στα 55 χιλιόμετρο λέω στο Γιώργο ότι το σώμα άρχισε την άρνηση   και ότι θα κόψω λίγο το ρυθμό λίγο μετά με πέρασε και ο Βασίλης δίνοντας μου συμβουλές για το πώς να διαχωριστώ την κατάσταση που βρισκόμουν . Από το 58 μέχρι τον μεγάλο σταθμό στα 67 χιλιόμετρο σερνόμουν!!!  Έτρεχα και περπατούσα (μα πολύ αργά!!)  παλεύοντας με το σώμα που φώναζε «φτάνει» και το πνεύμα που έλεγε «πάμε» .Θυμήθηκα τη συμβουλή του άλλου φίλου Σέργιου Νικολαΐδη που μου είπε «όταν καρφώσεις κάνε υπομονή και θα περάσει» . Έφτασα επιτέλους στον μεγάλο σταθμό στα 67 χιλιόμετρα ,έφαγα  μισή πατάτα βραστή και δυο κουταλιές ρύζι, άλλαξα παπούτσια και φανέλα, μου έκαναν  λίγο μασάς στα πόδια και ξεκίνησα ανανεωμένος να τρέχω λες και εκεί δόθηκε η εκκίνηση.
Η χαρά μου δεν κράτησε για πολύ  αφού μέχρι το 75 χιλιόμετρο «κάρφωσα»    και πάλη.  Ο χρόνος μου  σε εκείνο το σημείο ήταν κοντά στις οκτώμισι ώρες  και δεδομένου ότι ο αγώνας είχε όριο αποκλεισμού της 15 ώρες έκανα τη σκέψη «και περπατητος θα πάω και θα τερματίσω εντος ορίου» καμιά μα καμιά σκέψη για να εγκαταλείψω του αγώνα και αυτός ο έλεγχο του μυαλού πάνω στο σώμα μου   με έκανε να νιώθω πολύ περήφανος. Δεν ξέρω τη συντελείτε μέσα στο σώμα και στο μυαλό εκείνη την ώρα, Ξέρω ότι βίωνα ένα πρωτόγνωρο  ταξίδι σωματικό και πνευματικό που το απολάμβανα πάρα πολύ.    Από το 75 μέχρι το 85 με είχαν περάσει αρκετοί δρομείς αφού είχα ρίξει κατά πολύ τον ρυθμό μου και περπάτησα και αρκετά. Στο 87 περίπου με πλεύρισε η Πολα η οποία ήταν η πρώτη γυναίκα στην κατάταξη  , πήρα και πάλη (όσο μπορούσα ) τα πάνω μου και συνέχισα μαζί ενώ κουβεντιάζοντας αποφασίσαμε πως θα ήταν ωραίο να τερματίζαμε και μαζί.
Φτάσαμε στον τερματισμό διανύοντας την απόσταση των 105 χιλιομέτρων σε 11 ώρες και 56 λεπτά καταλαμβάνοντας την 16 και 17 θέση πέφτοντας στις αγκαλιές των συναθλητών μας  που περίμεναν στον τερματισμό. Τα συναισθήματα ήταν τόσο έντονα που αυθόρμητα τα δάκρια πετούσαν σαν σπίθες φωτιάς.
Την απόσταση αν την σεβαστής θα σε ανταμείψει και θα , ναι να την απομυθοποίησης αλά να τη σέβεσαι!!!

Την επομένη μέρα την βγάλαμε στο δρόμο της επιστροφής, τα πόδια «πιασμένα» και κουρασμένα από την υπερπροσπάθεια χωρίς κανένα τραυματισμό  .
Οι επόμενες  δυο μέρες με βρήκαν να κάνω εναλλαγή περπάτημα και τρέξιμο για μερικά χιλιόμετρο και από την τέταρτη να τρέχω κανονικά .
Αυτό που δεν μπορούσα να βάλω σε «τάξη» ήταν το μυαλό μου το οποίο αποσυντονίστηκε, είμαι που είμαι αυθόρμητος είχα γίνει ακόμα περισσότερο σε βαθμό παρορμητικού, η σκέψη μου ήταν στο νησί και τον αγώνα , ήθελα να επικοινωνώ με τον Βασίλη για να μιλάμε ,ανταλλάξαμε με τον Γιώργο και τον Σωκράτη μερικά μηνύματα για την εμπειρία μας , συζητήσαμε και επαναλάβαμε με την Πολα αρκετές φορές τα ιδία και τα ίδια θετικά σχόλια για την εμπειρία μας και όσο η ημέρες περνούν επανερχόμαστε σιγά σιγά στη  πραγματικότητα έχοντας στη φαρέτρα μας μια τόσο δυνατή εμπειρία που  μπορεί να αναχαιτίσει όλα τα μικρά  και ασήμαντα της καθημερινότητας που νομίζουμε πως είναι μεγάλα και σημαντικά.
Βασίλη ,Γιώργο, Σωκράτη σας ευχαριστώ.
Υ.Γ και ένα αστείο περιστατικό. Στο αεροπλάνο όταν επιστρέψαμε και ετοιμαζόμαστε να κατεβούμε ένας κύριος που με είδε ότι δυσκολευόμουν να περπατήσω κρατώντας και τη βαλίτσα στο χέρι προθυμοποιήθηκε να με βοηθήσει λέγοντας μου   «να πάρω τη βαλίτσα σου  αφού δεν πάρεις»      του είπα ότι είναι για καλό σκοπό που δεν μπορώ και περπατώ έτσι και τότε μου λέει «ασφαλώς είναι για καλό, πέτυχε η επέμβαση;»

β1

α6

τερματισμος

Ο μεγάλος Σαββατιάτικος περίπατος 105 χιλιομέτρων ( με τα πόδια)

Τριάντα και πλέων χρόνια μετά που ανακάλυψα το τρέξιμο και μου έγινε  καθημερινή συνήθεια  ,ανάγκη και απόλαυση εξακολουθώ να βρίσκω κίνητρο  να βάζω καινούριους  στόχους  και να αγαπώ με πάθος αυτή μου τη δραστηριότητα.
Για τη χρονιά που διανύουμε έβαλα τρις βασικούς στόχους.
Πρώτος στόχος είναι σχετικά εύκολος και είναι να τρέξω όλες της μέρες του χρόνου που διανύουμε χωρίς ούτε ένα ρεπό.
Δεύτερος στόχος είναι να τρέχω τουλάχιστον 400 χιλιόμετρα τον μήνα .
Τρίτος στόχος ο οποίος είναι μέσα σε τρις μήνες να τρέξω  τρις αγώνες.
Οι πρώτη δυο (ημημαραθώνιο και μαραθώνιο ) στα πλαίσια προετοιμασίας του Αγώνα στόχου, που είναι (ήταν) να δοκιμάσω για πρώτη φορά να τρέξω ένα αγώνα υπεραπόστασης και γιαυτο επέλεξα τον«2ο  ΘΕΑΓΕΝΙΟΣ ΔΡΟΜΟΥ ΘΑΣΟΥ»  απόστασης 105 χιλιόμετρα.
Η διαδρομή είναι ιδιαίτερα απαιτητική και με μεγάλο βαθμό δυσκολίας, καθώς η θετική υψομετρική είναι περίπου 1500 μέτρα   με αποτέλεσμα να καθιστά την όλη προσπάθεια των αθλητών ακόμη πιο δύσκολη. Ο αγώνας αποτελεί ουσιαστικά  την απόλυτη περιμετρική διαδρομή (92-3 χιλιόμετρα άσφαλτο και 11- 12 χωματόδρομο)  του νησιού και για να μπω στη ουσία του θέματος η διοργάνωση έγινε και τελείωσε με επιτυχία χθες 22 Απριλίου.
Στόχος επιτευχθεί σε 11 ωρες και 56 λεπτα !
Δεν θέλω να φλυαρήσω με λεπτομέρειες για την προετοιμασία θέλω άπλα να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ και 1000 μπράβο  στους διοργανωτές για την άρτια διοργάνωση να πω ακόμα ένα ευχαριστώ και συγχαρητήρια στην φίλη και συναθλήτρια  Πολα που κάναμε μαζί αυτό το ταξίδι και που κατατάγηκε πρώτη γυναίκα στον αγώνα . Πριν αφήσω μερικές  φωτογραφίες να μιλήσουν θέλω να ευχαριστήσω τον φίλο Βασίλη για τη φιλοξενία του.
Y.Γ Επίτηδες δεν μίλησα για τα συναισθήματα   και το εσωτερικό ταξίδι που προσφέρει ένας τέτοιος αγώνας γιατί αυτά τα προορίζω για ένα άλλο κείμενο.

στο πλιο

thasos

1

7β

α1

α4

4

5

α7

 

2α3

α8

3

pola

πολα

α6

τερματισμος

γλιπτο κυπελο

Τα έπαθλα του Θεαγένειου δρόμου είναι δουλειά του Θάσιου γλύπτη Κώστα Λόβουλου. Το μάθε γλυπτό είναι μοναδικό όπως και ο αγώνας. (το συγκεκριμένο το φέραμε στη Κύπρο αφού είναι αυτό που κέρδισε η Πολα)

 

ΑΠΕΡΓΙΑ ΟΜΙΛΙΑΣ

σκασμος

Την προηγούμενη μέρα είχα μιλήσει, ή καλύτερα φλυαρήσει,  τόσο πολύ που πέρασε από το μυαλό μου τουλάχιστον εκατό φορές ότι πρέπει να βγάλω το σκασμό. «Απεργία λόγου» για ένα εικοσιτετράωρο.

Ξύπνησα το πρωί με την εικόνα του ονείρου που επαναλήφθηκε πανομοιότυπα τέσσερις με πέντε φορές κατά τη διάρκεια του εξάωρου ύπνου μου και ήταν σαν να έβλεπα όνειρο μέσα στο όνειρο… κάτι σαν τις κούκλες μπάμπουσκες που ανοίγεις τη μεγάλη βρίσκεις την πιο μικρή και ούτω καθεξής μέχρι να φτάσεις στη μινιατούρα.
Έβλεπα να κοιμάμαι και να βλέπω όνειρο ότι για μια μέρα είχα βγάλει το σκασμό και δεν μιλούσα για τίποτα και σε κανέναν και ότι και ο ήρωας του ονείρου μου (δηλαδή πάλι εγώ) είδε το ίδιο όνειρο και που και αυτού ο ήρωας του ονείρου του  (δηλαδή πάλι εγώ) είχε δει το ίδιο όνειρο ότι για ένα εικοσιτετράωρο σταμάτησε να μιλά. Όσο το όνειρο μέσα στο όνειρο προχωρούσε τόσο πιο μικρός γινόμουν και απομακρυνόμουν από τον εαυτό μου, ώσπου λίγο πριν ξυπνήσω το ένα όνειρο μπήκε μέσα στο άλλο, πήρα τις φυσιολογικές ανθρώπινες μου διαστάσεις και ξύπνησα.

Ξύπνησα ιδρωμένος, πετάχτηκα πάνω. Πέντε και δεκαπέντε, ώρα για την πρωινή γυμναστική! Φόρεσα τις φόρμες γυμναστικής μου και πριν βάλω τα αθλητικά παπούτσια για το καθιερωμένο τζόκινγκ στο απέναντι πάρκο πήρα στυλό και χαρτί, άφησα ένα σημείωμα στο τραπέζι της κουζίνας: «”απεργία ομιλίας” μην με πιέσετε να μιλήσω θέλω να μείνω σιωπηλός για ένα εικοσιτετράωρο». Σε λίγο ενώ εγώ θα ήμουν έξω η γυναίκα μου θα σηκωνόταν για να ετοιμάσει πρόγευμα και θα το έβλεπε.

Βγήκα έξω κατευθύνθηκα προς το πάρκο. Χαμογελούσα και χαιρετούσα με ένα νεύμα όλους όσους συναντούσα αλλά δεν έβγαλα λέξη από το στόμα μου. Προσπάθησα να μην μιλάω ούτε από μέσα μου. «Πρέπει να βγάλει το σκασμό για μια μέρα και η σκέψη μου» σκέφτηκα. Αυτό θα είναι και το πιο δύσκολο. Η γλώσσα μπορεί να φυλακιστεί ανάμεσα στα δόντια, η σκέψη όμως πως φυλακίζετε;

Επέστρεψα σπίτι κι η γυναίκα μου γέλασε κρατώντας στα χέρια της και  ανεμίζοντας το χαρτί που βρήκε πάνω στο τραπέζι. «Παράτα τις πελλάρες και πήγαινε πάνω να ξυπνήσεις τα μωρά». Υπάκουσα στο δεύτερο σκέλος της προσταγής της και ανέβηκα στα δωμάτια των παιδιών, τα ξύπνησα με ένα ελαφρύ σκούντημα, ένα χάδι και από ένα φιλί στο μέτωπο καταφέρνοντας να μην μιλήσω. Τα παιδιά δεν είναι και πολύ ομιλητικά το πρωί. Έχουν λιγότερο από μισή ώρα να σηκωθούν, να ετοιμαστούν και να πάνε στο σχολείο. Τους έδειξα το σημείωμα μόλις κατέβηκαν κάτω στην κουζίνα. Η μικρή μου κόρη χαμογέλασε λέγοντας μου: «παπά μα χάνεις;», ενώ το γυμνασιόπαιδο μου είπε με ευχαρίστηση: «γλιτώσαμε την πρωινή μουρμουρά»! Έτσι δεν δυσκολεύτηκα και πολύ να κρατήσω το στόμα μου κλειστό.

Μέχρι να επιστρέψω από τα σχολεία των παιδιών η γυναίκα μου ήταν έτοιμη να ξεκινήσει για τη δουλεία της. Την πρόλαβα στην πόρτα: «σου άφησα λίστα για τον μπακάλη, φτιάξε κάτι για να έχουμε να φάμε το μεσημέρι και αν προλάβεις σκούπισε και την αυλή, έχει γεμίσει φύλλα». Χαμογέλασα και έγνεψα οκ με το χέρι μου. Μπήκε στο αυτοκίνητο λέγοντας μου: «ο Θεός να σε βοηθήσει».

Οι επόμενες ώρες μέχρι να πάω στη δουλεία (απογευματινή βάρδια) μου ήταν απόλαυση. Έβγαλα βόλτα τον σκύλο, κάθισα στη βεράντα μαζί του και ήπια τον καφέ μου, τον χάιδεψα, τον πήρα αγκαλιά, μου έγλειψε τα χέρια και το πρόσωπο δείχνοντας μου την αγάπη του μετά έκανα ένα σκούπισμα της αυλής, πήγα σε μια μεγάλη απρόσωπη υπεραγορά όπου κατάφερα να περάσω αλώβητος από την ταμία αφού ήταν τόσο μούργα που δεν κινδύνεψα καθόλου να μιλήσω, ούτε για ένα καλημέρα. Επέστρεψα στο σπίτι και ετοίμασα χάμπουργκερ με πατάτες στον φούρνο, αγνόησα το τηλέφωνο μου που χτύπησε, έκανα ένα ντους και ξεκίνησα για τη δουλειά μου. Στο δρόμο σκεφτόμουν ότι σε λίγο αρχίζουν τα δύσκολα, αλλά την «απεργία ομιλίας» δεν θα την σπάσω με τίποτα!

Φτάνω στη δουλειά… κατεβάζω από το αυτοκίνητο ένα χαρτόνι στο οποίο αναγράφεται η φράση «απεργία ομιλίας», μπαίνω στο γραφείο και το επιδεικνύω· συνάδελφοι και προϊσταμένη χαμογελάνε… δεν με παίρνουν στα σοβαρά.
Κάθομαι μπροστά στο γραφείο και αρχίζω να διεκπαιρεώνω τις εργασίες μου. Νιώθω πολύ περήφανος για τον εαυτό μου που η ώρα είναι περασμένες δυο μετά το μεσημέρι και δεν έβγαλα λέξη από το στόμα μου. Μια «απεργία ομιλίας » που δεν είχε κανένα πολιτικό υπόβαθρο, κανένα μήνυμα δεν είχε να δώσει σε κανέναν… ήταν άπλα ένα στοίχημα με τον εαυτό μου .

Κι ενώ όλα φαίνονταν να κυλάνε ομαλά, ξαφνικά μια εισβολή στο γραφείο μου από όλους τους συναδέλφους χάλασε το κλίμα. Άρχισαν να με πειράζουν, σχεδόν να με κοροϊδεύουν, να με γαργαλάνε για να με κάνουν να μιλήσω… μα δεν μίλησα! Η προϊσταμένη τηλεφώνησε στη γυναίκα μου για να τη ρωτήσει αν είμαι καλά. Άρχισε να με εκνευρίζει αυτή η συμπεριφορά τους, θέλησα να βγω έξω να πάρω λίγο αέρα αλλά δεν με άφηναν… με πήραν στα χέρια τους δυο συνάδελφοι λέγοντας «αν δεν μιλήσεις δεν θα σε αφήσουμε». Άρχισα να βγάζω κραυγές, έκανα τη μαϊμού, την γάτα, τον σκύλο αλλά δεν μίλησα! Δάγκωσα τον έναν και ξέφυγα, χτυπούσα με τις γροθιές μου στο στήθος μου κάνοντας τον γορίλα, έτρεξα και σκαρφάλωσα στην οροφή του μεγάλου μεταλλικού ρονεο μα δεν μίλησα! Έμεινα καθήμενος εκεί ψηλά και όποιος με προσέγγιζε τον γρατζουνούσα ή έκανα ότι θα τον δαγκώσω.
Η προϊσταμένη μου έδωσε τελεσίγραφο: «θα κατέβεις ή θα καλέσω αστυνομία;». Εγώ γελούσα και συνέχιζα να κάνω τον γορίλα, τη γάτα  και τον σκύλο. Κάποιος πήγε να με σπρώξει για να κατέβω και τον κλότσησα στο κεφάλι. Βγήκαν όλοι έξω με το πρόσταγμα της προϊσταμένης, αλλά εγώ δεν ήθελα να κατέβω… μου άρεσε να κάθομαι εκεί ψηλά. Θυμάμαι όταν ήμουν μικρό παιδί πριν καμιά σαρανταριά χρόνια ότι μου άρεσε να σκαρφαλώνω πάνω στα ντουλάπια του δωματίου και να κάθομαι να βλέπω από ψηλά τα αδέλφια μου που έπαιζαν.

Σε λίγο κατέφθασε αστυνομία. Τι γυρεύουν αυτοί εδώ τώρα, γιατί ήρθαν; Με ρώτησαν το όνομα μου αλλά δεν απάντησα… νιαούρισα, γάβγισα αλλά δεν μίλησα! «Ο άνθρωπος θέλει ψυχίατρο», είπε ο ένας αστυνομικός. «Ψυχίατρο;», σκέφτηκα.«Μα γιατί, αν έλεγαν κτηνίατρο να το καταλάβω αλλά ψυχίατρο γιατί;».
Περνούσαν οι ώρες και ένιωθα περήφανος που κρατούσα την «απεργία ομιλίας», ώσπου οι αστυνομικοί ήρθαν ξανά με αγριότερες διαθέσεις και με κατέβασαν σχεδόν με την βία. Είχαν εξασφαλίσει υποχρεωτικό διάταγμα λέει εξέτασής μου από ψυχίατρο, με έβαλαν στο περιπολικό και με πήραν στον εφημερεύων ψυχίατρο λίγο πριν νυχτώσει. Εκεί ένιωσα τα περιθώρια να στενεύουν αλλά δεν ήθελα να μιλήσω… υποχρεώθηκα όμως, υποχρεώθηκα και λυπάμαι πολύ που έσπασα την«απεργία ομιλίας» προτού περάσει το εικοσιτετράωρο. Την έσπασα για να διαβεβαιώσω τον γιατρό:
«Είμαι καλά γιατρέ, ένα αστείο ήταν, ένα στοίχημα με τον εαυτό μου, μια  απεργία ομιλίας. Είμαι καλά γιατρέ, είμαι καλά, είμαι καλά… ή μήπως δεν είμαι;».

Κωστας Πατινιος 16/3/17

 

« Older entries

Αρέσει σε %d bloggers: