Πανσέληνος σε κλίμακα μινόρε

Πιάνο /σαξόφωνο ή μελωδία του Αυγουστιατικου φεγγαριού.
Πανσέληνος σε κλίμακα μινόρε…

avgoustos feggari

Ερευνα για τις κλίμακες της Ψυχολογικής Ευεξίας στον Αθλητισμό

Πιο κάτω είναι μια σύντομη περιγραφή/παρουσίαση της έρευνας απο την υποψήφια διδάκτωρ, και ο συνδεσμος για το ερωτηματολόγιο όπου όσοι έχετε την καλοσύνη μπορείτε να βοηθήσετε την κοπέλα στην έρευν…

Source: Ερευνα για τις κλίμακες της Ψυχολογικής Ευεξίας στον Αθλητισμό

Το βιογραφικό του ποιητή. 

Το βιογραφικό του ποιητή -που μόνος του συνεταξε- ήταν τόσο πλούσιο, με βάθος και βάρος από σπουδές επαίνους και βραβεία. Τόσο μα τόσο πλούσιο που δεν χρειάστηκε να γυρίσω σελίδα να διαβάσω τίποτε άλλο από την ποίηση του.

Κ.Π

Σαν φο μπιζού κόσμημα

Το ποίημα προβάλλει ή τον  ναρκισσισμός του
μέσα από τη selfie φωτογραφία
και τους στίχους που κρέμονται από τον λαιμό του
σαν φο μπιζού κόσμημα
μάλλον θέλει να μου θύμηση ότι
Σε περιόδους που οι ποιητές είναι κατώτεροι των περιστάσεων
η ποίηση επιβάλλεται όσο ποτέ άλλοτε.

K.Π

Επιδημία Pokemon!!

Pokemon GoΧθες το απόγευμα ενώ έτρεχα στο πάρκο Αθαλασσας παρατήρησα ασυνήθιστη κίνηση νεαρών (13-16 χρονών ) να έχουν ανά χείρας τα κινητά τούς και να περπατούν .
Χάρηκα πώς βγήκαν για περπάτημα έξω στο πάρκο αλλά γρήγορα κατάλαβα ότι μάλλον θα επρόκειτο για την καινούρια τρέλα που ξαπλώνετε σαν επιδημία στους νεαρούς ,έψαχναν Pokemon !!!! Τη??? Εν ξερετε τη είναι το νέο παιχνιδη Pokemon Go ?? Το Pokemon Go είναι ένα παιχνίδι το οποίο εμφανίζει χαρακτήρες Pokemon σε διάφορα σημεία στην πόλη. Στόχος του παίχτη είναι να ψάξει και να βρει τα διάφορα Pokemon  και να τα μαζέψει.

Έναν παιχνίδι κατάφερε να βγάλει έξω από τους τέσσερεις  τοίχους τα παιδιά. Ίσως να είναι κάτι και αυτό ίσως να είναι και κατάντια (δεν είμαι σίγουρος ακόμα ) . Σκέφτηκα να ντυθώ Pokemon,να κρυφτώ πίσω από τα δέντρα και να ξίπασα τα μωρά που ψάχνουν εικονικά Pokemon!!! Αχ και το ψυχιατρείο εν και απέχει και πολύ από το πάρκο αθαλασσας…!!!

Η δικτατορία των ηλίθιων…

​Σήμερα μόνο οι ηλίθιοι κάνουν δικτατορίες με τανκς, από τη στιγμή που υπάρχει η τηλεόραση.

 Ουμπέρτο Έκο

Στους υπάλληλους του τμήματος δασών

kameno pefko
Όταν μας βρήκε το μεγάλο κακό
ξύπνησε ο ποιητής μέσα μου και μου είπε
«Γράψε»
«Σε τέτοιες περιπτώσεις καλύτερα να σωπαίνω»
του είπα,
Τότε «πράξε» μου απάντησε.
πήρα τον ποιητή μου και φύγαμε εθελοντές στο μέτωπο της πυρκαγιάς
βοηθήσαμε το ελάχιστο (δεν διεκδικώ δάφνες για αυτό)
άγρυπνοι στίχοι οι εργάτες,  μάχονταν  για μέρες να σώσουν το ποίημα
«τρώει τζυαι εν χορτανει η λυσσιάρα»
«τριάντα χρόνια εν τη φοήθηκα , τωρά  τρέμω την»
«θα αναγεννηθεί ,θα πάρει χρόνια , δεν θα ζούμε για να το δούμε όπως ηταν αλλά θα γίνει»
Άγρυπνοι στίχοι οι εργάτες έσβηναν φωτιές, ποιούσαν με τα χέρια και τον λόγο τους
αγνοώντας όλους εμάς που πρόσκαιρα –ίσως και καιροσκοπικά- βρεθήκαμε ανάμεσα τους.

pirkagia16

Διήγημα (δεν σκέφτηκα τίτλο ακόμα)

images

Κάθισε στην καρέκλα μπροστά στο γραφείο και άνοιξε τον υπολογιστή. Έκανε κλικ στο εικονίδιο word και απλώθηκε  μπροστά του ένα άσπρο σεντόνι. Έχει να διεκπεραιώσει λίγη γραφειακή δουλειά και να ολοκληρώσει μια επιστολή προ το τμήμα εξαγωγών εργοστασίου της Κίνας από το οποίο έκανε εισαγωγές.

Τίποτα όμως δεν ξεκινά, κάθεται και βλέπει το «άσπρο σεντόνι».
Μικρέμπορος στο επάγγελμα, έχει μια αποθήκη την οποία γεμίζει με διάφορα πλαστικά έπιπλα (καρέκλες, τραπέζια), φτηνά παιδικά παιχνίδια, κάλαθους αχρήστων, πλαστικά μαχαιροπίρουνα, ποτήρια, κούπες και πολλά άλλα εμπορεύματα, τα οποία πουλούσε σε συνοικιακά μπακάλικα και μικρά μαγαζιά της επαρχίας. Τρεις οικογένειες ζούσαν από αυτή τη δουλειά, η οικογένεια του αποθηκάριου, του ιδιοκτήτη που έκανε παράλληλα και τον διανομέα για να βλέπει και τους πελάτες και του δεύτερου διανομέα που πήγαινε στην επαρχία.

Μιχάλης Αλεξανδράκης, τηλέφωνο τάδε, «αναλαμβάνονται όλων των ειδών πάρτι». Τα πιο πάνω αναγράφονται σε μια επαγγελματική κάρτα που είναι στα δεξιά του αφημένη στο γραφείο. Δεν θυμόνταν ποιος του την είχε δώσει… «Αναλαμβάνονται όλων των ειδών πάρτι»… όλων των ειδών τα πάρτι, σκέφτηκε! Θα τον πάρω τηλέφωνο και θα του πω να μου οργανώσει ένα, ένα πάρτι με δέκα καλεσμένους. Ο πιο μικρός καλεσμένος θα είναι βρέφος (ημερών) και ο μεγαλύτερος θα είναι σαράντα πέντε χρόνων και ενδιάμεσα ένας καλεσμένος ανά πενταετία. Ανά πενταετία, κάθε τόσο περίπου γίνεται και κάτι σημαντικό ή που εμείς θεωρούμε σημαντικό και μας καθορίζει, και μας κάνει να το θυμόμαστε για πάντα. Βρέφος, δεν το θυμόμαστε μα είναι μαζί με τον θάνατο τα πιο σημαντικά γεγονότα της ζωής μας. Πεντάχρονος, λίγο πριν την πρώτη δημοτικού, φοβισμένος για τη νέα αρχή και το άγνωστο. Δεκάχρονος, ακατάσχετο παιχνίδι και το πρώτο σπάσιμο του χεριού και η άρνηση να πάω στο γιατρό γιατί μου είπε ένα μεγαλύτερο παιδί ότι θα του κόψουν το χέρι. Δεκαπέντε, πρώτη εφηβικοί έρωτες και το πρώτο φιλί στο στόμα στην αυλή του σχολείου. Είκοσι, αποστρατευμένος στην μάχη για το πρώτο μεροκάματο. Είκοσι πέντε, εκεί που νομίζεις ότι πατάς γερά στη γη βρίσκεσαι να αιθεροβατείς και να δίνεις αμοιβαία υπόσχεση γάμου. Τριάντα, όλα αλλάζουνε πραγματικά και την αλλαγή την φέρνει ένας πελαργός. Τριάντα πέντε, κάπου μεταξύ πίεσης των δόσεων για το δάνειο του σπιτιού και στο « θέλουμε να ζήσουμε και λίγο τώρα που μεγάλωσε το πρώτο παιδί», τον κερδίζει η σκέψη: «την μαλακία να παντρευτούμε την κάναμε δυο μωρά επιβάλλονται». Σαράντα, μέχρι να μπει η ζωή μας σε μια τάξη διαπιστώνει τις πρώτες άσπρες τρίχες στα γένια του! Σαράντα πέντε, η αντρική κλιμακτήριος, το ανικανοποίητο, πάντα κάτι θα λείπει και ας φαινομενικά τα έχουμε όλα. Ένα πάρτι με τις έως τώρα «πενταετίες» της ζωής του λοιπόν. Δέκα μικρά παιδιά που συγκροτούν ένα μεγάλο άνθρωπο, ενδιαφέρον θα είχε να μπορούσε να γίνει αυτό. Θα ήθελα πολύ να δω την εξέλιξη ενός τέτοιου πάρτι, να δω ποιο παιδί θα ήταν φίλος με ποιο και ποια παιδιά θα τσακωθούν μεταξύ τους.

Αριστερά στο γραφείο οι εγκλωβισμένες σε μια ασημένια κορνίζα δυο του κόρες. Εστιάζει το βλέμμα του στην μικρή και χαμογέλα! Είναι το «βάσανό του», η ζαβολιάρα του. Λίγο πιο ανώριμη από την ηλικία της, επανέλαβε δυο φορές την πρώτη τάξη του δημοτικού για να μπορέσει να συνεχίσει το σχολείο. Μάλιστα την χρονιά που έμεινε στην ίδια τάξη όταν τη ρωτούσαν τυχαία πόσο χρονών είναι, τους απαντούσε: «θα ήμουν επτά αλλά επειδή εμένα στάσιμη είμαι έξι». Λίγες μέρες πριν τον έκανε «ρεζίλι» μπροστά τον ξένο που είχε καλεσμένο για φαγητό στο σπίτι. Ενώ όλα κυλούσαν ομαλά με κρασί, φαγητό και συζήτηση για τη δουλειά και όχι μόνο, ακούστηκε ένας δυνατός θόρυβος κάτω από το τραπέζι: πρρρρ!! Το έντερο της Μαριγούλας μίλησε και μάλιστα έκανε αισθητή την παρουσία του τόσο δια του κρότου όσο και δια της μυρωδιάς.
-Μαριγούλα τι είναι αυτό που έκανες μπροστά σε ξένο άνθρωπο;
– Μα δεν ξέρει ελληνικά παπά
-Ο πόρδος είναι διεθνής «γλώσσα» Μαριγούλα, έξαλλου τον μυρίσαμε και με το παράπονο. Απολογήθηκε ο πατέρας, ο ξένος χαμογέλασε κοιτάζοντας προς τη Μαριγούλα και το δείπνο συνεχίστηκε χωρίς άλλες εκπλήξεις.

Δεν έχω όρεξη για δουλεία απόψε σκέφτηκε και έκλεισε τον υπολογιστή. Πέρασε από τα δωμάτια των παιδιών που κοιμόντουσαν, τις φίλησε και βγήκε από τα δωμάτια τους κλαδώνοντας της πόρτες τους.
Ρίχνοντας μια ματιά στην μεγάλη κρεβατοκάμαρα είδε την γυναίκα του να ξαπλώνει και να παρακολουθεί τηλεόραση.
-Πάω να βάλω λίγο κρασί θες ένα ποτήρι;
-Όχι
-Να βάλω και να έρθω να σου κάνω λίγο μασάς;
-Όχι είπα, κοιμάμαι.
Η ώρα ήταν έντεκα και μισή, κάθισε στον καναπέ του σαλονιού με ένα ποτήρι κόκκινο κρασί, έβαλε στο dvd να παίζει αθόρυβα μια τσόντα και άρχισε να χαϊδεύει τα γεννητικά του όργανα.

 

 

Η Κυριακή τον Blog

blogging
Σήμερα βρήκα λίγο χρόνων και κάθισα μπροστά από τον υπολογιστή για να διαβάσω αναρτήσεις από τα blog.
Ξεκίνησα να διαβάσω πρόσφατες αναρτήσεις αλλά μετάνιωσα και στράφηκα σε blog που έχουν να ανεβάσουν ανάρτηση πάνω από δυο χρόνια.
Ψυχοπλακώθηκα πρωί πρωί. Blog παραιτημένα σαν σπίτια αφημένα με παράθυρα και πόρτες ανοικτές που ο ιδιοκτήτης τους λες και βγήκε για μια στιγμή στην αυλή και δεν επέστρεψε ξανά μέσα.    «Σπίτια» κλειδαμπαρωμένα που καταλαβαίνεις ότι  ιδιόκτητης δεν πρόκειται ποτέ να επιστρέψει. blog που διαγραφήκαν η που «Η πρόσβαση σε αυτό το ιστολόγιο επιτρέπεται μόνο σε προσκεκλημένους αναγνώστες» blog που οι ιδιοκτήτες τους κατάλαβαν ότι  όλα κάποτε ολοκληρώνουν τον κύκλο τους και αποχαιρετούν συνεχίζοντας το δρόμο τους χωρίς να μοιράζονται μαζί μας τα της ζωής και των σκέψεων τους.
Γνώρισα από κοντά αρκετούς πλοκερ που με τον τρόπο σκέψεις τους και της απόψεις τους με βοήθησαν να γίνω ποιο «πλούσιος» άνθρωπος.
Από αυτούς αρκετοί δεν γράφουν πλέον η γράφουν πολύ αραιά, κάνουν πράγματα και έχουν σκέψεις που επιλέγουν πλέων να της κρατήσουν  για τον εαυτό τους , να μην της μυρίζονται.
Μεγαλώνουμε και αλλάζουμε, ο κορυφαίος πυγμάχος  Μοχάμεντ  Άλι   ειχε πει «Ένας άνθρωπος, που στα 50 του βλέπει τον κόσμο όπως τον έβλεπε στα 20 του, έχει σπαταλήσει 30 χρόνια από τη ζωή του».
Όταν ξεκίνησα το δικό μου blog δεν «κρύφτηκα» πίσω από την ανωνυμία σκεφτόμενος ότι «ότι έχω να πω πρέπει να έχω το θάρρος να το πω επώνυμα»  Τώρα νιώθω ότι να χρησιμοποιώ το όνομα μου με περιορίζει ,όχι πως έχω να πω κάτι ιδιαίτερο αλλά κάποτε νιώθεις την ανάγκη να λειτουργήσει το blog ψυχοθεραπευτικά και η «μάσκα» βοήθα στο να μιλάς ποιο ελεύθερα.
Τέλος πάντων  πάμε πάρα κάτω…

Υ.Γ  Σήμερα το πρωί ενώ ήμουν στα φώτα τροχαίας σταματημένος μου κτύπησε ένας ηλικιωμένος από πίσω. Ήταν πολλά βιαστικός γιατί θα πήγαινε στο χωριό στο μνημόσυνο της γυναίκας του και δεν ήθελε να καθυστέρηση με ασφάλειες κλπ . Με παρακάλεσε να του δήξω εμπιστοσύνη . Ανταλλάξαμε τηλεφώνα και είπε ότι αύριο να μιλήσουμε να το κανονίσουμε . Ελπίζω να μην πιάστηκα κορόιδο!!!

Ένα τηλεοπτικό αφιέρωμα (που αξιζει να δουμε)

Ένα τηλεοπτικό αφιέρωμα (που αξιζει να δουμε) στην Κατερίνα Γώγου που γενηθηκε σαν σημερα 1 Ιουνίου του 1940 και αυτοκτόνησε με χάπια και αλκοόλ στις 3 Οκτωβρίου του 1993.

« Older entries

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 71 ακόμα followers

Αρέσει σε %d bloggers: